MATERIEEL STRAFRECHT WEEK 3 SERAP YALNIZ
Literatuur: Hoofdstuk 3 paragraaf 2.1-2.5
Arresten:
Niet-behandelde longinfectie HR 25 juni 1996, NJ 1997/563 m.nt. ’t Hart
Groninger HIVHR 27 maart 2012, RvdW 2012/513
Zwavelzuur Hof Den Haag 4 maart 2014, ECLI:NL:GHDHA:2014:621
Strafrechtelijke causaliteit - 2.1 Plaatsbepaling
Dat causaliteit (het veroorzaken van gevolgen) vooral in verschillende delictsomschrijvingen
voorkomt, komt doordat het een belangrijk thema is in het materieel strafrecht
Vooral in het commune strafrecht is het veroorzaken van gevolgen regelmatig de kern van het
strafrechtelijk verwijt.
Causaliteit heeft vooral betrekking p delictsomschrijvingen waarin op de een of andere manier
duidelijk een bepaald gevolg als bestanddeel is opgenomen.
De Hoge Raad heeft de ‘redelijke toerekening’ als beslissende criterium aanvaard.
Klassieke causaliteitscriteria - 2.2
Aan de basis van de theorievorming over causaliteit staat de zogenaamde ‘conditio sine qua non’ als
criterium.
Het gedag in kwestie moet redelijkerwijs een onmisbare, noodzakelijke voorwaarde voor het gevolg
zijn geweest, er is in beginsel geen juridische causaliteit wanneer aannemelijk zou zijn dat het
gevolg ook zonder het gedrag zou zijn ingetreden.
Het gaat er in de regel vooral om een strafrechtelijk relevante oorzaak te selecteren uit de
omvangrijke groep feitelijke onmisbare voorwaarden.
Die juridisering, die normatieve keuze is ook onvermijdelijk omdat de causale relaties moeten
worden vastgesteld met het oog op strafrechtelijke aansprakelijkstelling; steeds speelt op de
achtergrond mee of aansprakelijkstelling verdiend is.
Literatuur: Hoofdstuk 3 paragraaf 2.1-2.5
Arresten:
Niet-behandelde longinfectie HR 25 juni 1996, NJ 1997/563 m.nt. ’t Hart
Groninger HIVHR 27 maart 2012, RvdW 2012/513
Zwavelzuur Hof Den Haag 4 maart 2014, ECLI:NL:GHDHA:2014:621
Strafrechtelijke causaliteit - 2.1 Plaatsbepaling
Dat causaliteit (het veroorzaken van gevolgen) vooral in verschillende delictsomschrijvingen
voorkomt, komt doordat het een belangrijk thema is in het materieel strafrecht
Vooral in het commune strafrecht is het veroorzaken van gevolgen regelmatig de kern van het
strafrechtelijk verwijt.
Causaliteit heeft vooral betrekking p delictsomschrijvingen waarin op de een of andere manier
duidelijk een bepaald gevolg als bestanddeel is opgenomen.
De Hoge Raad heeft de ‘redelijke toerekening’ als beslissende criterium aanvaard.
Klassieke causaliteitscriteria - 2.2
Aan de basis van de theorievorming over causaliteit staat de zogenaamde ‘conditio sine qua non’ als
criterium.
Het gedag in kwestie moet redelijkerwijs een onmisbare, noodzakelijke voorwaarde voor het gevolg
zijn geweest, er is in beginsel geen juridische causaliteit wanneer aannemelijk zou zijn dat het
gevolg ook zonder het gedrag zou zijn ingetreden.
Het gaat er in de regel vooral om een strafrechtelijk relevante oorzaak te selecteren uit de
omvangrijke groep feitelijke onmisbare voorwaarden.
Die juridisering, die normatieve keuze is ook onvermijdelijk omdat de causale relaties moeten
worden vastgesteld met het oog op strafrechtelijke aansprakelijkstelling; steeds speelt op de
achtergrond mee of aansprakelijkstelling verdiend is.
