Samenvatting artikel: ‘Whom Must We Treat Equally for Educational Opportunity
to Be Equal?’ – C. Jencks (1988)
Amerikanen discussiëren nooit over de vraag of de onderwijskansen gelijk moeten zijn.
Egalitariërs (aanhangers van het idee dat iedereen gelijk moet zijn) zeggen dat gelijke
kansen niet genoeg zijn. Pragmatici zeggen dat het onbereikbaar is. Maar geen enkele
groep verdedigt ongelijke kansen. In plaats van te discussiëren over de wenselijkheid
van gelijke onderwijskansen, discussiëren we over de betekenis ervan. Dit artikel
bespreekt vijf gangbare manieren van denken over gelijke onderwijskansen, die
elk voortbouwen op een andere traditie en elk andere praktische consequenties hebben.
Om zowel de verschillen tussen deze vijf opvattingen over gelijke kansen te illustreren
als de verschillende manieren waarop elk van hen kan worden geïnterpreteerd, werkt dit
artikel met het volgende voorbeeld: een leesklas van mevr. Higgins, die gelooft in gelijke
kansen. Haar probleem is wat haar geloof in gelijke kansen impliceert over de verdeling
van de belangrijkste educatieve middelen waarover ze beschikt, namelijk haar tijd en
aandacht. Voordat mevrouw Higgins de klas binnenkomt, zal ze zich waarschijnlijk
voorstellen dat haar toewijding aan gelijke kansen inhoudt dat ze elke leerling evenveel
tijd en aandacht moet geven. Maar als ze eenmaal begint met lesgeven, zal ze
waarschijnlijk een aantal principiële redenen ontdekken om van deze eenvoudige formule
af te wijken:
1. Democratische gelijkheid: vereist dat mevrouw Higgins iedereen evenveel tijd
en aandacht geeft, ongeacht hoe goed ze lezen, hoe hard ze hun best doen, hoe
achtergesteld ze in het verleden zijn geweest, wat ze willen, of hoeveel zij of
anderen ervan zullen profiteren
2. Moralistische rechtvaardigheid: vereist dat mevrouw Higgins deugd beloont en
ondeugd straft. In de klas vereist deugd inspanning, en moralistische
rechtvaardigheid betekent het belonen van degenen die de meeste moeite doen
om te leren wat mevrouw Higgins probeert te onderwijzen
3. Zwakke menselijke rechtvaardigheid: aangezien sommige studenten in het
verleden minder dan hun evenredige deel van de voordelen hebben gekregen,
vereist humane rechtvaardigheid dat mevrouw Higgins die studenten compenseert
door hen meer dan hun evenredige deel van haar aandacht terwijl ze in haar klas
zijn. Maar de ‘zwakke’ variant van humane gerechtigheid vereist alleen dat
mevrouw Higgins diegenen compenseert die thuis of tijdens hun eerdere opleiding
tekortschieten, niet degenen die genetisch te kort zijn geschoten
4. Sterke menselijke rechtvaardigheid: deze variant van humane gerechtigheid
vereist dat mevrouw Higgins degenen compenseert die in het verleden op
enigerlei wijze tekort zijn gekomen, ook genetisch. In de praktijk betekent dit dat
de meeste aandacht wordt besteed aan de slechtste lezers, ongeacht de redenen
voor hun analfabetisme
5. Utilitarisme: de meeste utilitaristen gaan ervan uit dat de beste manier om
individuen te laten doen wat we willen, is door van elke activiteit, inclusief
onderwijs, een race te maken voor ongelijke beloningen. Gelijke kansen betekent
dat dergelijke races voor iedereen toegankelijk moeten zijn, op een vlak veld
moeten worden uitgevoerd en uitsluitend op basis van prestaties moeten worden
beoordeeld. Dus, voor zover de aandacht van mevrouw Higgins een prijs is, zou
deze naar de beste lezers moeten gaan.
Gelijke kansen kunnen daarom een meritocratische verdeling van middelen, een
compenserende verdeling van middelen of een gelijke verdeling van middelen
inhouden. Een meritocratische opvatting (je positie wordt gebaseerd op wat je verdient)
van gelijke kansen kan op zijn beurt gunstig zijn voor degenen die hun best doen of voor
degenen die veel bereiken, terwijl een compenserende opvatting van gelijke kansen
zowel degenen die in het verleden aan een of andere handicap hebben geleden als
degenen wier huidige prestatie is onder het gemiddelde.
to Be Equal?’ – C. Jencks (1988)
Amerikanen discussiëren nooit over de vraag of de onderwijskansen gelijk moeten zijn.
Egalitariërs (aanhangers van het idee dat iedereen gelijk moet zijn) zeggen dat gelijke
kansen niet genoeg zijn. Pragmatici zeggen dat het onbereikbaar is. Maar geen enkele
groep verdedigt ongelijke kansen. In plaats van te discussiëren over de wenselijkheid
van gelijke onderwijskansen, discussiëren we over de betekenis ervan. Dit artikel
bespreekt vijf gangbare manieren van denken over gelijke onderwijskansen, die
elk voortbouwen op een andere traditie en elk andere praktische consequenties hebben.
Om zowel de verschillen tussen deze vijf opvattingen over gelijke kansen te illustreren
als de verschillende manieren waarop elk van hen kan worden geïnterpreteerd, werkt dit
artikel met het volgende voorbeeld: een leesklas van mevr. Higgins, die gelooft in gelijke
kansen. Haar probleem is wat haar geloof in gelijke kansen impliceert over de verdeling
van de belangrijkste educatieve middelen waarover ze beschikt, namelijk haar tijd en
aandacht. Voordat mevrouw Higgins de klas binnenkomt, zal ze zich waarschijnlijk
voorstellen dat haar toewijding aan gelijke kansen inhoudt dat ze elke leerling evenveel
tijd en aandacht moet geven. Maar als ze eenmaal begint met lesgeven, zal ze
waarschijnlijk een aantal principiële redenen ontdekken om van deze eenvoudige formule
af te wijken:
1. Democratische gelijkheid: vereist dat mevrouw Higgins iedereen evenveel tijd
en aandacht geeft, ongeacht hoe goed ze lezen, hoe hard ze hun best doen, hoe
achtergesteld ze in het verleden zijn geweest, wat ze willen, of hoeveel zij of
anderen ervan zullen profiteren
2. Moralistische rechtvaardigheid: vereist dat mevrouw Higgins deugd beloont en
ondeugd straft. In de klas vereist deugd inspanning, en moralistische
rechtvaardigheid betekent het belonen van degenen die de meeste moeite doen
om te leren wat mevrouw Higgins probeert te onderwijzen
3. Zwakke menselijke rechtvaardigheid: aangezien sommige studenten in het
verleden minder dan hun evenredige deel van de voordelen hebben gekregen,
vereist humane rechtvaardigheid dat mevrouw Higgins die studenten compenseert
door hen meer dan hun evenredige deel van haar aandacht terwijl ze in haar klas
zijn. Maar de ‘zwakke’ variant van humane gerechtigheid vereist alleen dat
mevrouw Higgins diegenen compenseert die thuis of tijdens hun eerdere opleiding
tekortschieten, niet degenen die genetisch te kort zijn geschoten
4. Sterke menselijke rechtvaardigheid: deze variant van humane gerechtigheid
vereist dat mevrouw Higgins degenen compenseert die in het verleden op
enigerlei wijze tekort zijn gekomen, ook genetisch. In de praktijk betekent dit dat
de meeste aandacht wordt besteed aan de slechtste lezers, ongeacht de redenen
voor hun analfabetisme
5. Utilitarisme: de meeste utilitaristen gaan ervan uit dat de beste manier om
individuen te laten doen wat we willen, is door van elke activiteit, inclusief
onderwijs, een race te maken voor ongelijke beloningen. Gelijke kansen betekent
dat dergelijke races voor iedereen toegankelijk moeten zijn, op een vlak veld
moeten worden uitgevoerd en uitsluitend op basis van prestaties moeten worden
beoordeeld. Dus, voor zover de aandacht van mevrouw Higgins een prijs is, zou
deze naar de beste lezers moeten gaan.
Gelijke kansen kunnen daarom een meritocratische verdeling van middelen, een
compenserende verdeling van middelen of een gelijke verdeling van middelen
inhouden. Een meritocratische opvatting (je positie wordt gebaseerd op wat je verdient)
van gelijke kansen kan op zijn beurt gunstig zijn voor degenen die hun best doen of voor
degenen die veel bereiken, terwijl een compenserende opvatting van gelijke kansen
zowel degenen die in het verleden aan een of andere handicap hebben geleden als
degenen wier huidige prestatie is onder het gemiddelde.
