NCOI module professioneel begeleiden plancyclus fontaine social work 2025
,NCOI module professioneel begeleiden plancyclus fontaine social work 2025
, NCOI module professioneel begeleiden plancyclus fontaine social work 2025
Voorwoord
Mijn naam is Daniel, ik ben 23 jaar en volg de opleiding tot professioneel begeleider. Voor deze
module heb ik mij verdiept in een indrukwekkende, maar ook complexe casus van een vrouw met
anorexia nervosa, die hier al sinds haar negentiende mee worstelt.
Nu, op 51-jarige leeftijd, is het haar – ondanks vele behandeltrajecten – nog steeds niet gelukt
om haar streefgewicht te bereiken en vast te houden.
Deze casus raakte me, niet alleen vanwege de ernst van het probleem, maar ook door haar
openheid, de betrokkenheid van haar netwerk en het doorzettingsvermogen van zowel haar als
de hulpverlening.
Tijdens het schrijven van deze opdracht heb ik gemerkt hoe waardevol het is om met de
plancyclus te werken. Deze methodische benadering heeft mij geholpen om structuur aan te
brengen in het onderzoek, duidelijke hypotheses te formuleren en uiteindelijk een concreet
werkplan op te stellen.
Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om goed te observeren, niet te snel conclusies te trekken, en
steeds terug te keren naar de vraag: wat heeft deze persoon écht nodig?
Wat me vooral is bijgebleven, is het besef dat hulpverlenen niet zwart-wit is. Er spelen zoveel
factoren mee – biologisch, sociaal, psychologisch – die allemaal hun invloed uitoefenen. Deze
opdracht heeft mijn blik verruimd en me doen inzien dat kleine stappen ook grote impact kunnen
hebben.
Ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat ik kreeg om deze casus te mogen beschrijven en
analyseren.
Met trots presenteer ik dit verslag, waarin ik heb geprobeerd niet alleen mijn kennis te laten zien,
maar ook mijn groei als toekomstig professioneel begeleider.
Ik heb de oefentoets voor eindtentamen erbij gedaan, scheelt je weer werk
, NCOI module professioneel begeleiden plancyclus fontaine social work 2025
SAMENVATTING
In deze moduleopdracht wordt de problematiek van X d.m.v. de plancyclus in kaart
gebracht en uitgewerkt tot een plan van aanpak.
X kampt sinds haar negentiende levensjaar met een eetstoornis, anorexia nervosa, zij is
nu 51 jaar. Na verschillende behandelingen, benaderingswijzen en zelfs opnames is er
nog geen doorbraak gevonden en kampt zij er nog mee.
Het eerste gedeelte van de plancyclus betreft de oriëntatiefase.
De aanleiding om X haar casus te onderzoeken is het feit dat het er op dit moment naar
uitziet dat het streven van X (en de hulpverlening) om binnen een jaar het gewicht van 42
kilo te behalen en hierop te stabiliseren onhaalbaar lijkt.
X geeft aan dat zij graag haar eetstoornis onder controle krijgt maar dat de anorexia
gedachten en haar angst om aan te komen dusdanig sterk zijn dat zij er maar moeizaam
weerstand aan kan bieden. X heeft drie kinderen, een zoon van 21 en twee thuiswonende
dochters van 16 en 18 jaar.
Met de vader van haar kinderen is zij in september 2021 gescheiden van huis en haard.
De oriëntatiefase leidt tot de probleemdefinitie met de vraag wat X nodig heeft haar
streefgewicht te behalen en hierop te stabiliseren.
In de tweede fase, de diagnostische fase wordt de probleemdefinitie ontrafelt en
uitgewerkt tot een conclusie en diagnose. Er is een observatie uitgezet met het doel de
hypothese te meten welke omschrijft dat X een verstoorde lichaamsbeleving heeft welke
mogelijk van grote invloed is op het niet kunnen behalen van haar persoonlijk
streefgewicht.
De verwachting is dat deze hypothese klopt. Aan het einde van de diagnostische fase
wordt de therapievorm “mindfullness” geadviseerd met het doel de verstoorde
lichaamsbeleving om te buigen naar een realistisch lichaamsbeleving.
De verwachting is dat wanneer X een realistisch lichaamsbeleving heeft de kans op het
bereiken en stabiliseren op haar streefgewicht haalbaar is.
Het handelingsdoel welke in de planningsfase ook smart is beschreven luidt: “X heeft een
realistisch lichaamsbeleving en aanvaard deze, wat blijkt uit het feit dat zij haar
streefgewicht behaald heeft en hierop gestabiliseerd is”.
In de planningsfase is er een duidelijk werkplan met stappenplan omschreven aan de
hand van de ‘drieluik’ methode. In dit werkplan komen evaluaties, afstemming en een
vervolg observatie aan bod. Hoe het werkplan en het handelingsdoel zal uitpakken is
nog onbekend omdat we met het werkplan aan het begin van de uitvoeringsfase staan.
Toch kan er in de evaluatiefase gemeld worden dat het resultaat al voor de uitvoering van
het werkplan positief te noemen is, alleen al vanwege het feit dat de negatieve invloed van
de verstoorde lichaamsbeleving voor het team helder is geworden.
Voor X en de hulpverlening heeft de plancyclus een nieuw licht op de zaak geworpen en
heeft het ervoor gezorgd dat alle betrokkenen, inclusief X met vernieuwde energie aan de
slag zijn gegaan.
,NCOI module professioneel begeleiden plancyclus fontaine social work 2025
, NCOI module professioneel begeleiden plancyclus fontaine social work 2025
Voorwoord
Mijn naam is Daniel, ik ben 23 jaar en volg de opleiding tot professioneel begeleider. Voor deze
module heb ik mij verdiept in een indrukwekkende, maar ook complexe casus van een vrouw met
anorexia nervosa, die hier al sinds haar negentiende mee worstelt.
Nu, op 51-jarige leeftijd, is het haar – ondanks vele behandeltrajecten – nog steeds niet gelukt
om haar streefgewicht te bereiken en vast te houden.
Deze casus raakte me, niet alleen vanwege de ernst van het probleem, maar ook door haar
openheid, de betrokkenheid van haar netwerk en het doorzettingsvermogen van zowel haar als
de hulpverlening.
Tijdens het schrijven van deze opdracht heb ik gemerkt hoe waardevol het is om met de
plancyclus te werken. Deze methodische benadering heeft mij geholpen om structuur aan te
brengen in het onderzoek, duidelijke hypotheses te formuleren en uiteindelijk een concreet
werkplan op te stellen.
Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om goed te observeren, niet te snel conclusies te trekken, en
steeds terug te keren naar de vraag: wat heeft deze persoon écht nodig?
Wat me vooral is bijgebleven, is het besef dat hulpverlenen niet zwart-wit is. Er spelen zoveel
factoren mee – biologisch, sociaal, psychologisch – die allemaal hun invloed uitoefenen. Deze
opdracht heeft mijn blik verruimd en me doen inzien dat kleine stappen ook grote impact kunnen
hebben.
Ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat ik kreeg om deze casus te mogen beschrijven en
analyseren.
Met trots presenteer ik dit verslag, waarin ik heb geprobeerd niet alleen mijn kennis te laten zien,
maar ook mijn groei als toekomstig professioneel begeleider.
Ik heb de oefentoets voor eindtentamen erbij gedaan, scheelt je weer werk
, NCOI module professioneel begeleiden plancyclus fontaine social work 2025
SAMENVATTING
In deze moduleopdracht wordt de problematiek van X d.m.v. de plancyclus in kaart
gebracht en uitgewerkt tot een plan van aanpak.
X kampt sinds haar negentiende levensjaar met een eetstoornis, anorexia nervosa, zij is
nu 51 jaar. Na verschillende behandelingen, benaderingswijzen en zelfs opnames is er
nog geen doorbraak gevonden en kampt zij er nog mee.
Het eerste gedeelte van de plancyclus betreft de oriëntatiefase.
De aanleiding om X haar casus te onderzoeken is het feit dat het er op dit moment naar
uitziet dat het streven van X (en de hulpverlening) om binnen een jaar het gewicht van 42
kilo te behalen en hierop te stabiliseren onhaalbaar lijkt.
X geeft aan dat zij graag haar eetstoornis onder controle krijgt maar dat de anorexia
gedachten en haar angst om aan te komen dusdanig sterk zijn dat zij er maar moeizaam
weerstand aan kan bieden. X heeft drie kinderen, een zoon van 21 en twee thuiswonende
dochters van 16 en 18 jaar.
Met de vader van haar kinderen is zij in september 2021 gescheiden van huis en haard.
De oriëntatiefase leidt tot de probleemdefinitie met de vraag wat X nodig heeft haar
streefgewicht te behalen en hierop te stabiliseren.
In de tweede fase, de diagnostische fase wordt de probleemdefinitie ontrafelt en
uitgewerkt tot een conclusie en diagnose. Er is een observatie uitgezet met het doel de
hypothese te meten welke omschrijft dat X een verstoorde lichaamsbeleving heeft welke
mogelijk van grote invloed is op het niet kunnen behalen van haar persoonlijk
streefgewicht.
De verwachting is dat deze hypothese klopt. Aan het einde van de diagnostische fase
wordt de therapievorm “mindfullness” geadviseerd met het doel de verstoorde
lichaamsbeleving om te buigen naar een realistisch lichaamsbeleving.
De verwachting is dat wanneer X een realistisch lichaamsbeleving heeft de kans op het
bereiken en stabiliseren op haar streefgewicht haalbaar is.
Het handelingsdoel welke in de planningsfase ook smart is beschreven luidt: “X heeft een
realistisch lichaamsbeleving en aanvaard deze, wat blijkt uit het feit dat zij haar
streefgewicht behaald heeft en hierop gestabiliseerd is”.
In de planningsfase is er een duidelijk werkplan met stappenplan omschreven aan de
hand van de ‘drieluik’ methode. In dit werkplan komen evaluaties, afstemming en een
vervolg observatie aan bod. Hoe het werkplan en het handelingsdoel zal uitpakken is
nog onbekend omdat we met het werkplan aan het begin van de uitvoeringsfase staan.
Toch kan er in de evaluatiefase gemeld worden dat het resultaat al voor de uitvoering van
het werkplan positief te noemen is, alleen al vanwege het feit dat de negatieve invloed van
de verstoorde lichaamsbeleving voor het team helder is geworden.
Voor X en de hulpverlening heeft de plancyclus een nieuw licht op de zaak geworpen en
heeft het ervoor gezorgd dat alle betrokkenen, inclusief X met vernieuwde energie aan de
slag zijn gegaan.
