Anatomie en Fysiologie H14.1
Tijdens de processen in ons lichaam om onze gezondheid in stand te houden,
speelt het lymfestelsel een centrale rol.
De micro-organismen die ziekten bij de mens veroorzaken, zoals virussen,
bacteriën, schimmels en parasieten worden pathogenen of ziekteverwekkers
genoemd.
Virussen leven het grootste deel van de tijd binnen cellen, die ze uiteindelijk
vaak vernietigen. Deze kunnen zich alleen in een levende cel voortplanten.
Veel bacteriën vermenigvuldigen zich in de interstitiële vloeistof
en enkele van de grootste parasieten, zoals rondwormen, graven zich een weg
door inwendige organen.
Het lymfestelsel bestaat uit cellen, weefsels en organen die verantwoordelijk zijn
oor de verdediging van het lichaam.
De belangrijkste cellen van het lymfestelsel zijn de lymfocyten. Deze cellen zijn
noodzakelijk voor het vermogen van het lichaam om weerstand te bieden aan
infectie en ziekte of om deze te overwinnen.
We hebben 2 vormen van immuniteit die onafhankelijk van elkaar bijdragen aan
de verdediging van ons lichaam.
1. Aangeboren (niet specifieke) immuniteit.
2. Adaptieve (specifieke) immuniteit.
Aangeboren mechanismen, maken geen onderscheid tussen de verschillende
potentiële bedreigingen.
Lymfocyten reageren daarentegen specifiek: Als een ziekteverwekkende bacterie
de perifere weefsels binnenkomt, organiseren de lymfocyten een verdediging
tegen dat specifieke type bacterie. Deze roept een immuunreactie op.
, Anatomie en Fysiologie H14.2
Het lymfestelsel bestaat uit 4 onderdelen:
1. Vaten: een netwerk van lymfevaten begint in de perifere weefsels en
eindigt bij de verbindingen met de venen.
2. Vloeistof: De lymfe stroomt door de lymfevaten.
3. Lymfocyten: Lymfocyten zijn gespecialiseerde cellen die een reeks
specifieke functies verrichten bij de verdediging van het lichaam.
4. Lymfoïde weefsels en organen: lymfoïde weefsels zijn stukken
bindweefsel en lymfocyten in Lymfefollikels, zoals bv. De amandelen.
Lymfoïde organen zijn complexere structuren die grote aantallen
lymfocyten bevatten en die met lymfevaten zijn verbonden; bv.
Lymfeknopen, de milt en de thymus.
Het lymfestelsel heeft de volgende belangrijkste functies:
A. De productie, het onderhoud en transport van lymfocyten.
Lymfocyten worden gevormd in het rode beenmerg en opgeslagen in
lymfoïde organen zoals de milt en de thymus.
Lymfocyten proberen binnendringende ziekteverwekkers, afwijkende
lichaamscellen en vreemde eiwitten te elimineren of onschadelijk te
maken, door middel van een combinatie van fysische en chemische
effecten.
B. De terugkeer van vloeistoffen en opgeloste deeltjes van perifere weefsels
naar het bloed.
C. Het transport van hormonen, voedingsstoffen en afvalstoffen vanuit de
plaats van opname in de weefsels naar het bloed.
Sommige stoffen die de bloedsomloop niet rechtstreeks kunnen
binnenkomen, worden via lymfevaten naar venen vervoerd. Zoals
bijvoorbeeld vetten, die te groot zijn om door de capillairen te kunnen.
De kleinste lymfevaten zijn lymfecapillairen. Hun
bekleding overlapt waardoor het fungeert als een
éénrichtingsklep: deze laat vloeistof, opgeloste stoffen
met virussen, bacteriën en celdebris binnen, maar laat
hun terugkeer naar de intercellulaire ruimten niet toe.
Vanuit de lymfecapillairen stroomt de lynfe de grootste
lymfevaten binnen die naar de romp van het lichaam
lopen. De wanden van deze lymfevatenbestaan uit lagen
die met die van venen te vergelijken zijn en evenals
venen bevatten deze lymfevaten kleppen. Deze zijn nodig
omdat de druk buitengewoon laag is.
De lymfevaten monden uiteindelijk in 2 grote vaten uit.
De ductus thoracicus verzamelt lymfe vanuit het
onderste deel van de buikholte, het bekken en de benen
en uit de linkerhelft van het hoofd, de hals en de borst.
De kleinere ductus lymphaticus dexter die aan de
Tijdens de processen in ons lichaam om onze gezondheid in stand te houden,
speelt het lymfestelsel een centrale rol.
De micro-organismen die ziekten bij de mens veroorzaken, zoals virussen,
bacteriën, schimmels en parasieten worden pathogenen of ziekteverwekkers
genoemd.
Virussen leven het grootste deel van de tijd binnen cellen, die ze uiteindelijk
vaak vernietigen. Deze kunnen zich alleen in een levende cel voortplanten.
Veel bacteriën vermenigvuldigen zich in de interstitiële vloeistof
en enkele van de grootste parasieten, zoals rondwormen, graven zich een weg
door inwendige organen.
Het lymfestelsel bestaat uit cellen, weefsels en organen die verantwoordelijk zijn
oor de verdediging van het lichaam.
De belangrijkste cellen van het lymfestelsel zijn de lymfocyten. Deze cellen zijn
noodzakelijk voor het vermogen van het lichaam om weerstand te bieden aan
infectie en ziekte of om deze te overwinnen.
We hebben 2 vormen van immuniteit die onafhankelijk van elkaar bijdragen aan
de verdediging van ons lichaam.
1. Aangeboren (niet specifieke) immuniteit.
2. Adaptieve (specifieke) immuniteit.
Aangeboren mechanismen, maken geen onderscheid tussen de verschillende
potentiële bedreigingen.
Lymfocyten reageren daarentegen specifiek: Als een ziekteverwekkende bacterie
de perifere weefsels binnenkomt, organiseren de lymfocyten een verdediging
tegen dat specifieke type bacterie. Deze roept een immuunreactie op.
, Anatomie en Fysiologie H14.2
Het lymfestelsel bestaat uit 4 onderdelen:
1. Vaten: een netwerk van lymfevaten begint in de perifere weefsels en
eindigt bij de verbindingen met de venen.
2. Vloeistof: De lymfe stroomt door de lymfevaten.
3. Lymfocyten: Lymfocyten zijn gespecialiseerde cellen die een reeks
specifieke functies verrichten bij de verdediging van het lichaam.
4. Lymfoïde weefsels en organen: lymfoïde weefsels zijn stukken
bindweefsel en lymfocyten in Lymfefollikels, zoals bv. De amandelen.
Lymfoïde organen zijn complexere structuren die grote aantallen
lymfocyten bevatten en die met lymfevaten zijn verbonden; bv.
Lymfeknopen, de milt en de thymus.
Het lymfestelsel heeft de volgende belangrijkste functies:
A. De productie, het onderhoud en transport van lymfocyten.
Lymfocyten worden gevormd in het rode beenmerg en opgeslagen in
lymfoïde organen zoals de milt en de thymus.
Lymfocyten proberen binnendringende ziekteverwekkers, afwijkende
lichaamscellen en vreemde eiwitten te elimineren of onschadelijk te
maken, door middel van een combinatie van fysische en chemische
effecten.
B. De terugkeer van vloeistoffen en opgeloste deeltjes van perifere weefsels
naar het bloed.
C. Het transport van hormonen, voedingsstoffen en afvalstoffen vanuit de
plaats van opname in de weefsels naar het bloed.
Sommige stoffen die de bloedsomloop niet rechtstreeks kunnen
binnenkomen, worden via lymfevaten naar venen vervoerd. Zoals
bijvoorbeeld vetten, die te groot zijn om door de capillairen te kunnen.
De kleinste lymfevaten zijn lymfecapillairen. Hun
bekleding overlapt waardoor het fungeert als een
éénrichtingsklep: deze laat vloeistof, opgeloste stoffen
met virussen, bacteriën en celdebris binnen, maar laat
hun terugkeer naar de intercellulaire ruimten niet toe.
Vanuit de lymfecapillairen stroomt de lynfe de grootste
lymfevaten binnen die naar de romp van het lichaam
lopen. De wanden van deze lymfevatenbestaan uit lagen
die met die van venen te vergelijken zijn en evenals
venen bevatten deze lymfevaten kleppen. Deze zijn nodig
omdat de druk buitengewoon laag is.
De lymfevaten monden uiteindelijk in 2 grote vaten uit.
De ductus thoracicus verzamelt lymfe vanuit het
onderste deel van de buikholte, het bekken en de benen
en uit de linkerhelft van het hoofd, de hals en de borst.
De kleinere ductus lymphaticus dexter die aan de
