PGO BLOK 2.3 PROBLEEM 2
1. Wat is acceptatie/afwijzing door ouders?
2. Wat is acceptatie/afwijzing door peers?
3. Wat is de invloed van acceptatie/afwijzing door ouders op gedrag?
4. Wat is de invloed van acceptatie/afwijzing door peers op gedrag?
5. Hoe wordt het gedrag versterkt/verzwakt door de eventuele interactie tussen peers en
ouders? (combinaties acceptatie/afwijzing ouders/peers)
(Rohner, 2005)
De ouderlijke acceptatie of afwijzing = de warmte dimensie van het opvoeden.
Afwijzing kan worden ervaren door elke combinatie van de 4 expressies:
1. Koud en niet-affectief
2. Vijandig en agressief
3. Onverschillig en verwaarlozing
4. Ongenuanceerd afwijzen (kind heeft idee dat ouders niet om hem geven)
Parental acceptance-rejection theory (PARTheory)
Parent is hier een persoon die voor korte of lange termijn de primaire verzorger is van het kind. Dit is
een theorie over socialisatie en de ontwikkeling gedurende het gehele leven die oorzaken,
consequenties en andere samenhang over ouderlijke acceptatie en afwijzing voorspelt en uitlegt. De
theorie bevat meerdere sub-theorieën.
1. Persoonlijkheid sub-theorie
Voorspelt en bekijkt de invloed van ouderlijke acceptatie/afwijzing op het kind
Klopt het dat alle kinderen hetzelfde reageren als zij geaccepteerd/afgewezen worden
door hun ouders? (generaliseerbaarheid)
In welke mate zijn de effecten van afwijzing door ouders nog aanwezig in de
volwassenheid (invloed)
Biologisch: mensen hebben de behoefte aan een positieve reactie van mensen die belangrijk
voor hen zijn.
Jongere kinderen hebben vooral behoefte aan hun ouder als basis voor emotionele stabiliteit.
Oudere kinderen hechten meer waarde aan de ‘significante andere’
Als kinderen dit niet ontvangen zijn zij vatbaar voor bepaalde specifieke emotionele en
gedragsmatige reacties. Als een persoon zich afgewezen voelt, zal deze vaak angstig en
onzeker zijn (meer afhankelijk)
Oudere kinderen en volwassenen zijn minder afhankelijk. Ze zoeken wel een constante
bevestiging en emotionele steun, maar worden ook langzaam steeds minder emotioneel
responsief, om zo zichzelf te beschermen tegen pijn of verdere afwijzing.
Sommigen kunnen door alle pijn ‘defensive independent’ worden. Dit betekent dat zij aan de
ene kant weinig om positieve reacties vragen, maar verlangen er nog wel naar (onbewust).
Dit kan soms leiden tot ‘counter rejection’, door andere mensen af te wijzen. Naast
dependence en defensive independence kan iemand een laag zelfvertrouwen krijgen.
Bijna iedereen die is afgewezen door een hechtingspersoon kan niet gezond sociaal-
emotioneel functioneren. Door coping zijn er uitzonderingen.
1. Wat is acceptatie/afwijzing door ouders?
2. Wat is acceptatie/afwijzing door peers?
3. Wat is de invloed van acceptatie/afwijzing door ouders op gedrag?
4. Wat is de invloed van acceptatie/afwijzing door peers op gedrag?
5. Hoe wordt het gedrag versterkt/verzwakt door de eventuele interactie tussen peers en
ouders? (combinaties acceptatie/afwijzing ouders/peers)
(Rohner, 2005)
De ouderlijke acceptatie of afwijzing = de warmte dimensie van het opvoeden.
Afwijzing kan worden ervaren door elke combinatie van de 4 expressies:
1. Koud en niet-affectief
2. Vijandig en agressief
3. Onverschillig en verwaarlozing
4. Ongenuanceerd afwijzen (kind heeft idee dat ouders niet om hem geven)
Parental acceptance-rejection theory (PARTheory)
Parent is hier een persoon die voor korte of lange termijn de primaire verzorger is van het kind. Dit is
een theorie over socialisatie en de ontwikkeling gedurende het gehele leven die oorzaken,
consequenties en andere samenhang over ouderlijke acceptatie en afwijzing voorspelt en uitlegt. De
theorie bevat meerdere sub-theorieën.
1. Persoonlijkheid sub-theorie
Voorspelt en bekijkt de invloed van ouderlijke acceptatie/afwijzing op het kind
Klopt het dat alle kinderen hetzelfde reageren als zij geaccepteerd/afgewezen worden
door hun ouders? (generaliseerbaarheid)
In welke mate zijn de effecten van afwijzing door ouders nog aanwezig in de
volwassenheid (invloed)
Biologisch: mensen hebben de behoefte aan een positieve reactie van mensen die belangrijk
voor hen zijn.
Jongere kinderen hebben vooral behoefte aan hun ouder als basis voor emotionele stabiliteit.
Oudere kinderen hechten meer waarde aan de ‘significante andere’
Als kinderen dit niet ontvangen zijn zij vatbaar voor bepaalde specifieke emotionele en
gedragsmatige reacties. Als een persoon zich afgewezen voelt, zal deze vaak angstig en
onzeker zijn (meer afhankelijk)
Oudere kinderen en volwassenen zijn minder afhankelijk. Ze zoeken wel een constante
bevestiging en emotionele steun, maar worden ook langzaam steeds minder emotioneel
responsief, om zo zichzelf te beschermen tegen pijn of verdere afwijzing.
Sommigen kunnen door alle pijn ‘defensive independent’ worden. Dit betekent dat zij aan de
ene kant weinig om positieve reacties vragen, maar verlangen er nog wel naar (onbewust).
Dit kan soms leiden tot ‘counter rejection’, door andere mensen af te wijzen. Naast
dependence en defensive independence kan iemand een laag zelfvertrouwen krijgen.
Bijna iedereen die is afgewezen door een hechtingspersoon kan niet gezond sociaal-
emotioneel functioneren. Door coping zijn er uitzonderingen.
