Juridische aspecten van kindermishandeling Jurisprudentie
Week 1 Jurisprudentie
Annotatie Bruning Jurisprudentie (1)
Organisaties betrokken bij ernstige kindermishandeling door ouders, wat leidde tot de dood van hun
kind met als gevolg 30 jaar gevangenisstraf, klagen het hof aan. Zij vinden dat de nationale
autoriteiten ook verantwoordelijk zijn voor kind M en hebben gefaald in hun plicht haar te
beschermen. Het hof oordeelt een schending van artikel 3 EVRM, verschillende betrokkenen (politie,
sociaal werkers, leraren) hadden ook meer kunnen doen.
Samenvatting
Meisje M werd bij geboorte door moeder in de steek gelaten en na een maand toch weer
teruggenomen. Na 6 jaar ging M naar school maar was vaak afwezig en wisselde veel van scholen. De
directeur meldde op zorgen van veel absentie en blauwe plekken. Uit onderzoek bleek geen sprake
van kindermishandeling. 1.5 jaar later werd op dezelfde grond weer onderzoek gedaan en werd M
een maand opgenomen. Sociaal werkers lieten weten dat er geen zorgen waren over M. Drie
maanden daarna was M vermist en vond vader haar toen ze al een maand was overleden.
Het hof stelt ook organisaties op nationaal niveauverantwoordelijk
Artikel 3 EVRM:
- Niet voldoende expertise van de politie bij de gesprekken met ouders en met M.
- Er was geen effectieve evaluatie van de veiligheidssituatie van M na het rechtelijk onderzoek.
- Tekortkomingen in het centrale informatie systeem.
- Sociale diensten hadden na ziekenhuisopname meer aandacht moeten besteden aan de
zaak.
Artikel 13 EVRM:
- Ernstige taakverwaarlozing van het justitiële systeem.
Het Hof behandelt de zaak onder art. 3 EVRM en stelt een schending vast: signalen van
kindermishandeling zijn onvoldoende serieus genomen door de politie, tussen de betrokken
beroepskrachten rondom het gezin is te weinig informatie over M. uitgewisseld en er is te weinig
toezicht gehouden op de veiligheid van M. thuis.
- In het schooldossier van M. is twaalf keer een aantekening van blauwe plekken en
kwetsuren in een tijdsperiode van acht maanden
- Nadat de kinderarts mishandeling vermoed wordt M gehoord door de politie, die een
onderzoek is gestart (2008) waarin ze niks loslaat behalve op de vraag ‘wordt je door iemand
geslagen?’. Daarbij antwoord ze ‘alleen door mijn vader en moeder’ en dan ‘papa en mama
slaan me niet’.
- Na nog een politie onderzoek later wordt uiteindelijk door de politie het onderzoek gesloten.
- Na verhuizing blijkt bij onderzoek dat M vreemde plekken op haar voeten heeft. Ook heeft M
gezegd dat haar moeder haar slaat. M verblijft een maand in het ziekenhuis waarna een
sociaal werker het meldpunt belt en NIET meld. M gaat weer naar huis.
- Sociaal werkers gaan op huisbezoek en merken op dat M zich daar beter gedraagt dan buiten
het huisbezoek. Bij huisbezoeken na de vakantie is M weg.
- De vader van M leidt de politie naar het lichaam van M die overleden was door marteling en
barbaarsheid.
De organisaties klagen in 2012 de staat aan omdat het onderzoek naar aanleiding van de melding
van de kinderarts in 2008 volgens hen had gefaald en M had kunnen redden.
, - Het hof zegt dat het onderzoek goed was afgehandeld en ook in cassatie blijft dit het
oordeel.
Er valt op dat er geen goede communicatie was tussen de verschillende betrokkene organisaties en
dat het soms lastig is om te signaleren dat er mogelijk sprake is van kindermishandeling als de ouders
en het kind dit niet mondeling loslaten en steeds verhuizen.
Het hof bepaald dat er uitzonderlijke omstandigheden zijn en dus de organisaties namens M. een
klacht mogen indienen bij het EHRM (niemand van de familie kon een zaak starten tegen de Franse
staat).
Centrale vraag
Hadden de verantwoordelijke autoriteiten op de hoogte moeten zijn van de onmenselijke en
vernederende behandeling waar M. slachtoffer van was als gevolg van ernstige vormen van
kindermishandeling en hadden zij haar overlijden aan de gevolgen daarvan redelijkerwijs kunnen
voorkomen?
- Het hof behandeld de zaak onder artikel 3 EVRM.
Oordeel
Wél gedaan:
- Strafrechtelijk onderzoek starten
- M. horen in een kinderstudio
Tekortkomingen:
- Pas een politieonderzoek 13 dagen na de melding i.p.v. een spoedprocedure.
- De politie heeft sommige belangrijke informatie onvoldoende meegenomen zoals de
informatie van de leraren of de constatering van de kinderarts dat kindermishandeling bij
M. niet uit te sluiten was. vooral de informatie van de leerkrachten wordt zwaar gewogen.
- Het strafrechtelijk onderzoek had meer informatie moeten geven over de thuissituatie van
M.
- Het medische onderzoek vond plaats met vader erbij.
- Bij het kind verhoor was geen psycholoog aanwezig.
- Na sluiting van het onderzoek was geen monitoring van de situatie erna.
- Tekorten in het informatiesysteem als iedereen wist van de melding in 2008 was meer
informatie samengevoegd en had M. beter beschermd kunnen worden.
Artikel 3 EVRM
Het Hof concludeert dat het stelsel gefaald heeft om M. te beschermen tegen ernstige vormen van
mishandeling door haar ouders die tot haar dood hebben geleid en dat daarmee sprake is van een
schending van art. 3 EVRM.
Er is hier ook geen enkele keer een kinderrechter betrokken om mogelijk gedwongen maatregelen op
te leggen. Ook zijn signalen van fysieke mishandeling zoals blauwe plekken niet te missen en kan men
de mogelijkheid van kindermishandeling dan niet uitsluiten.
Artikel 13 EVRM
Te weten dat er geen effectief rechtsmiddel was om staatsaansprakelijkheid aan te tonen, oordeelt
het Hof dat de twee kinderbeschermingsorganisaties hun klachten over het handelen van de
opsporingsautoriteiten hadden kunnen voorleggen aan de nationale rechter. geen schending.
Week 1 Jurisprudentie
Annotatie Bruning Jurisprudentie (1)
Organisaties betrokken bij ernstige kindermishandeling door ouders, wat leidde tot de dood van hun
kind met als gevolg 30 jaar gevangenisstraf, klagen het hof aan. Zij vinden dat de nationale
autoriteiten ook verantwoordelijk zijn voor kind M en hebben gefaald in hun plicht haar te
beschermen. Het hof oordeelt een schending van artikel 3 EVRM, verschillende betrokkenen (politie,
sociaal werkers, leraren) hadden ook meer kunnen doen.
Samenvatting
Meisje M werd bij geboorte door moeder in de steek gelaten en na een maand toch weer
teruggenomen. Na 6 jaar ging M naar school maar was vaak afwezig en wisselde veel van scholen. De
directeur meldde op zorgen van veel absentie en blauwe plekken. Uit onderzoek bleek geen sprake
van kindermishandeling. 1.5 jaar later werd op dezelfde grond weer onderzoek gedaan en werd M
een maand opgenomen. Sociaal werkers lieten weten dat er geen zorgen waren over M. Drie
maanden daarna was M vermist en vond vader haar toen ze al een maand was overleden.
Het hof stelt ook organisaties op nationaal niveauverantwoordelijk
Artikel 3 EVRM:
- Niet voldoende expertise van de politie bij de gesprekken met ouders en met M.
- Er was geen effectieve evaluatie van de veiligheidssituatie van M na het rechtelijk onderzoek.
- Tekortkomingen in het centrale informatie systeem.
- Sociale diensten hadden na ziekenhuisopname meer aandacht moeten besteden aan de
zaak.
Artikel 13 EVRM:
- Ernstige taakverwaarlozing van het justitiële systeem.
Het Hof behandelt de zaak onder art. 3 EVRM en stelt een schending vast: signalen van
kindermishandeling zijn onvoldoende serieus genomen door de politie, tussen de betrokken
beroepskrachten rondom het gezin is te weinig informatie over M. uitgewisseld en er is te weinig
toezicht gehouden op de veiligheid van M. thuis.
- In het schooldossier van M. is twaalf keer een aantekening van blauwe plekken en
kwetsuren in een tijdsperiode van acht maanden
- Nadat de kinderarts mishandeling vermoed wordt M gehoord door de politie, die een
onderzoek is gestart (2008) waarin ze niks loslaat behalve op de vraag ‘wordt je door iemand
geslagen?’. Daarbij antwoord ze ‘alleen door mijn vader en moeder’ en dan ‘papa en mama
slaan me niet’.
- Na nog een politie onderzoek later wordt uiteindelijk door de politie het onderzoek gesloten.
- Na verhuizing blijkt bij onderzoek dat M vreemde plekken op haar voeten heeft. Ook heeft M
gezegd dat haar moeder haar slaat. M verblijft een maand in het ziekenhuis waarna een
sociaal werker het meldpunt belt en NIET meld. M gaat weer naar huis.
- Sociaal werkers gaan op huisbezoek en merken op dat M zich daar beter gedraagt dan buiten
het huisbezoek. Bij huisbezoeken na de vakantie is M weg.
- De vader van M leidt de politie naar het lichaam van M die overleden was door marteling en
barbaarsheid.
De organisaties klagen in 2012 de staat aan omdat het onderzoek naar aanleiding van de melding
van de kinderarts in 2008 volgens hen had gefaald en M had kunnen redden.
, - Het hof zegt dat het onderzoek goed was afgehandeld en ook in cassatie blijft dit het
oordeel.
Er valt op dat er geen goede communicatie was tussen de verschillende betrokkene organisaties en
dat het soms lastig is om te signaleren dat er mogelijk sprake is van kindermishandeling als de ouders
en het kind dit niet mondeling loslaten en steeds verhuizen.
Het hof bepaald dat er uitzonderlijke omstandigheden zijn en dus de organisaties namens M. een
klacht mogen indienen bij het EHRM (niemand van de familie kon een zaak starten tegen de Franse
staat).
Centrale vraag
Hadden de verantwoordelijke autoriteiten op de hoogte moeten zijn van de onmenselijke en
vernederende behandeling waar M. slachtoffer van was als gevolg van ernstige vormen van
kindermishandeling en hadden zij haar overlijden aan de gevolgen daarvan redelijkerwijs kunnen
voorkomen?
- Het hof behandeld de zaak onder artikel 3 EVRM.
Oordeel
Wél gedaan:
- Strafrechtelijk onderzoek starten
- M. horen in een kinderstudio
Tekortkomingen:
- Pas een politieonderzoek 13 dagen na de melding i.p.v. een spoedprocedure.
- De politie heeft sommige belangrijke informatie onvoldoende meegenomen zoals de
informatie van de leraren of de constatering van de kinderarts dat kindermishandeling bij
M. niet uit te sluiten was. vooral de informatie van de leerkrachten wordt zwaar gewogen.
- Het strafrechtelijk onderzoek had meer informatie moeten geven over de thuissituatie van
M.
- Het medische onderzoek vond plaats met vader erbij.
- Bij het kind verhoor was geen psycholoog aanwezig.
- Na sluiting van het onderzoek was geen monitoring van de situatie erna.
- Tekorten in het informatiesysteem als iedereen wist van de melding in 2008 was meer
informatie samengevoegd en had M. beter beschermd kunnen worden.
Artikel 3 EVRM
Het Hof concludeert dat het stelsel gefaald heeft om M. te beschermen tegen ernstige vormen van
mishandeling door haar ouders die tot haar dood hebben geleid en dat daarmee sprake is van een
schending van art. 3 EVRM.
Er is hier ook geen enkele keer een kinderrechter betrokken om mogelijk gedwongen maatregelen op
te leggen. Ook zijn signalen van fysieke mishandeling zoals blauwe plekken niet te missen en kan men
de mogelijkheid van kindermishandeling dan niet uitsluiten.
Artikel 13 EVRM
Te weten dat er geen effectief rechtsmiddel was om staatsaansprakelijkheid aan te tonen, oordeelt
het Hof dat de twee kinderbeschermingsorganisaties hun klachten over het handelen van de
opsporingsautoriteiten hadden kunnen voorleggen aan de nationale rechter. geen schending.
