Samenvatting artikel: A Genealogy of the CRC – Ashleigh Barnes (2014)
Abstract
Door het kind universeel te maken, verdrijft het Verdrag inzake de Rechten van het Kind
(CRC of VRK in deze samenvatting) bepaalde kinderjaren uit het mensenrechtendiscours.
Dit artikel onderzoekt bepaalde kinderen die worden gemarginaliseerd,
genegeerd en/of gestigmatiseerd door het feit dat het CRC een bepaalde jeugd
als normatief bestempelt. In dit artikel wordt betoogd dat de visie van het CRC op de
categorie 'kind' dicteert welke kinderen ertoe doen, welke kinderen worden
geproblematiseerd en welke kinderen genegeerd worden. Dit artikel gaat eerst in op
literatuur waarin het CRC wordt bekritiseerd omdat het alleen van toepassing is op
kinderen in het Westen. Vervolgens stelt het dat de kritiek op het CRC, die niet van
toepassing is op kinderen in het Zuiden, even relevant is voor kinderen in het Westen.
Verschillende kinderjaren in het Westen en in het Zuiden zijn in tegenspraak met de visie
van het CRC op de kindertijd als een periode van
onverantwoordelijkheid/onvolwassenheid en de visie van het CRC dat het gezin
verantwoordelijk, gelukkig en veilig is. Deze genealogie onthult niet alleen de
moeilijkheid van het internationaal recht om zich verschillen in de kindertijd voor te
stellen, maar ook de politiek bij het kiezen van een kindertijd als
verdienstelijk/onproblematisch en alle andere als niet verdienstelijk/problematisch.
(Genealogisch onderzoek of stamboomonderzoek is een verzamelnaam voor verschillende vormen
van onderzoek. Afhankelijk van welke verwantschaps- en afstammingslijn(en) je volgt, en het
startpunt van je onderzoek, kun je een stamboom op verschillende manieren inrichten)
Inleiding
Mensenrechten documenten zijn bedoeld om "de inherente waardigheid" en de gelijke en
onvervreemdbare rechten van alle leden van de menselijke familie te erkennen door
uitgesloten groepen en fundamentele kwesties die hun leven beïnvloeden, te
mainstreamen. De onderliggende grondgedachte is dat "iedereen recht heeft op alle
rechten en vrijheden" binnen mensenrechtenverdragen. Niettemin sluit de manier
waarop het CRC de kindertijd en een reeks kinderkwesties weergeeft, een groot aantal
kinderen in zowel de ontwikkelingslanden als de ontwikkelde wereld uit. Het CRC omarmt
een bepaalde versie van de kindertijd, die kinderen stigmatiseert die niet voldoen aan het
normatieve kader van het CRC. Bovendien negeert de benadering van het CRC bepaalde
problemen van de kinderen die wel voldoen aan het normatieve kader.
Ennew stelt dat het CRC is opgesteld met het oog op een bepaald type kindertijd, en
behandelt kinderen buiten dit model als marginaal. Dit betekent dat kinderrechten als
concept binnen het mensenrechtenveld niet volledig betrekking hebben op het hele scala
van mensen die als kinderen worden gedefinieerd.
Het tweede deel van dit artikel gaat in op literatuur waarin het CRC wordt bekritiseerd
omdat het kinderen in het Zuiden uitsluit. Belangrijk is dat dit artikel betoogt dat
diezelfde kritieken kunnen worden ingezet en net zo goed van toepassing zijn op zowel
de "westerse" als de "niet-westerse" werelden. Uiteindelijk stelt dit artikel dat de
universalisering van de categorie van het kind bepaalde machtsverhoudingen in stand
houdt, en als gevolg daarvan verdrijft het CRC de overgrote meerderheid van de
kinderen uit het internationale mensenrechtendiscours.
Lessen geleerd uit critiques van het CRC als uitsluiting van het niet-westelijke
kind
De kritiek dat het CRC een westerse conventie is, kan worden samengevat in twee
hoofdargumenten. Ten eerste beweren sommigen dat de notie van rechten, met inbegrip
van kinderrechten, gebaseerd is op westerse noties van vrijheid. Dit deel richt zich
op een tweede argument dat de normatieve visie van het CRC op de kindertijd
westers is. En dat er een kindermodel is dat universeel toepasbaar is, dat er universele
behoeften zijn en dat er een consensus bestaat, zowel nationaal als internationaal, over
Abstract
Door het kind universeel te maken, verdrijft het Verdrag inzake de Rechten van het Kind
(CRC of VRK in deze samenvatting) bepaalde kinderjaren uit het mensenrechtendiscours.
Dit artikel onderzoekt bepaalde kinderen die worden gemarginaliseerd,
genegeerd en/of gestigmatiseerd door het feit dat het CRC een bepaalde jeugd
als normatief bestempelt. In dit artikel wordt betoogd dat de visie van het CRC op de
categorie 'kind' dicteert welke kinderen ertoe doen, welke kinderen worden
geproblematiseerd en welke kinderen genegeerd worden. Dit artikel gaat eerst in op
literatuur waarin het CRC wordt bekritiseerd omdat het alleen van toepassing is op
kinderen in het Westen. Vervolgens stelt het dat de kritiek op het CRC, die niet van
toepassing is op kinderen in het Zuiden, even relevant is voor kinderen in het Westen.
Verschillende kinderjaren in het Westen en in het Zuiden zijn in tegenspraak met de visie
van het CRC op de kindertijd als een periode van
onverantwoordelijkheid/onvolwassenheid en de visie van het CRC dat het gezin
verantwoordelijk, gelukkig en veilig is. Deze genealogie onthult niet alleen de
moeilijkheid van het internationaal recht om zich verschillen in de kindertijd voor te
stellen, maar ook de politiek bij het kiezen van een kindertijd als
verdienstelijk/onproblematisch en alle andere als niet verdienstelijk/problematisch.
(Genealogisch onderzoek of stamboomonderzoek is een verzamelnaam voor verschillende vormen
van onderzoek. Afhankelijk van welke verwantschaps- en afstammingslijn(en) je volgt, en het
startpunt van je onderzoek, kun je een stamboom op verschillende manieren inrichten)
Inleiding
Mensenrechten documenten zijn bedoeld om "de inherente waardigheid" en de gelijke en
onvervreemdbare rechten van alle leden van de menselijke familie te erkennen door
uitgesloten groepen en fundamentele kwesties die hun leven beïnvloeden, te
mainstreamen. De onderliggende grondgedachte is dat "iedereen recht heeft op alle
rechten en vrijheden" binnen mensenrechtenverdragen. Niettemin sluit de manier
waarop het CRC de kindertijd en een reeks kinderkwesties weergeeft, een groot aantal
kinderen in zowel de ontwikkelingslanden als de ontwikkelde wereld uit. Het CRC omarmt
een bepaalde versie van de kindertijd, die kinderen stigmatiseert die niet voldoen aan het
normatieve kader van het CRC. Bovendien negeert de benadering van het CRC bepaalde
problemen van de kinderen die wel voldoen aan het normatieve kader.
Ennew stelt dat het CRC is opgesteld met het oog op een bepaald type kindertijd, en
behandelt kinderen buiten dit model als marginaal. Dit betekent dat kinderrechten als
concept binnen het mensenrechtenveld niet volledig betrekking hebben op het hele scala
van mensen die als kinderen worden gedefinieerd.
Het tweede deel van dit artikel gaat in op literatuur waarin het CRC wordt bekritiseerd
omdat het kinderen in het Zuiden uitsluit. Belangrijk is dat dit artikel betoogt dat
diezelfde kritieken kunnen worden ingezet en net zo goed van toepassing zijn op zowel
de "westerse" als de "niet-westerse" werelden. Uiteindelijk stelt dit artikel dat de
universalisering van de categorie van het kind bepaalde machtsverhoudingen in stand
houdt, en als gevolg daarvan verdrijft het CRC de overgrote meerderheid van de
kinderen uit het internationale mensenrechtendiscours.
Lessen geleerd uit critiques van het CRC als uitsluiting van het niet-westelijke
kind
De kritiek dat het CRC een westerse conventie is, kan worden samengevat in twee
hoofdargumenten. Ten eerste beweren sommigen dat de notie van rechten, met inbegrip
van kinderrechten, gebaseerd is op westerse noties van vrijheid. Dit deel richt zich
op een tweede argument dat de normatieve visie van het CRC op de kindertijd
westers is. En dat er een kindermodel is dat universeel toepasbaar is, dat er universele
behoeften zijn en dat er een consensus bestaat, zowel nationaal als internationaal, over
