Internationaal en Europeesrecht
Systeem week 1
In deze bijeenkomst maak je allereerst kennis met je groep en je tutor. Neem de tijd om met
elkaar kennis te maken en maak goede afspraken hoe je de komende zeven weken met
elkaar gaat samenwerken. De rest van de bijeenkomst is gewijd aan de voorbespreking van
de taken die bij deze bijeenkomst horen - die bespreek je de volgende bijeenkomst na, en
dan bespreek je de taken die bij de tweede bijeenkomst voor. Zo blijft er aan het einde van
het onderdeel een bijeenkomst over waarin je alleen de voorgaande taken nabespreekt - de
rest van die 14e bijeenkomsten kan je dan wijden aan vragen of evaluatie.
Na de nabespreking van de taken die bij deze bijeenkomst horen:
Beheers je de criteria waaraan entiteiten moeten voldoen willen ze een staat zijn.
Beheers je de discussie over de problematiek over het recht op zelfbeschikking en
de interactie daarmee met het vierde Montevideo-criterium inclusief de rol van
erkenning daarop.
Beheers je de criteria om te bepalen of andere entiteiten dan staten
internationaalrechtelijke rechtspersonen zijn, inclusief de impact van de
jurisprudentie van het Internationaal Gerechtshof daarop.
Materiaal uit de Asser-collectie:
Convention on the Rights and Duties of States (Montevideo Convention), 1933.
De Montevideo Conventie inzake de rechten en plichten van staten (1933) is een
fundamenteel verdrag dat de grondslagen van het internationaal recht over staatsvorming en
staatsrechten vastlegt. Hier zijn de belangrijkste punten en principes van de conventie:
1) Criteria voor staatsvorming (Artikel 1)
Dit is het centrale principe van de conventie, waarin de vier fundamentele criteria voor de
definitie van een staat worden beschreven. Deze criteria vormen de basis voor de erkenning
van een staat in het internationaal recht:
Een permanente bevolking
Een afgebakend grondgebied
Een regering die gezag uitoefent over de bevolking en het grondgebied
Het vermogen om internationale betrekkingen aan te gaan
Deze criteria zijn belangrijk omdat ze objectieve voorwaarden bieden voor het bestaan van
een staat, ongeacht politieke erkenning door andere staten.
2) Declaratoire theorie van staatsvorming (Artikel 3)
De conventie volgt de declaratoire theorie, wat betekent dat het bestaan van een staat niet
afhankelijk is van erkenning door andere staten. Een entiteit is een staat zodra het voldoet
aan de vier criteria, ongeacht of andere staten het erkennen. Dit is van groot belang voor
situaties waarin staten om politieke redenen niet erkend worden door andere landen, maar
desalniettemin als staat functioneren.
3) Soevereiniteit en onafhankelijkheid (Artikel 4 en 5)
De conventie stelt dat staten soeverein en onafhankelijk zijn. Elke staat heeft het recht om
zijn eigen binnenlandse en buitenlandse aangelegenheden te regelen zonder inmenging van
,buitenaf. Dit principe van soevereiniteit is essentieel in het internationaal recht omdat het de
juridische onafhankelijkheid van staten beschermt.
4) Gelijkheid van staten (Artikel 4)
Alle staten, ongeacht hun grootte, bevolking of macht, worden als gelijkwaardig beschouwd
in de internationale gemeenschap. Dit betekent dat grote staten niet meer rechten hebben
dan kleine staten, en dat elke staat dezelfde rechten en plichten heeft onder het
internationaal recht.
5) Non-interventie (Artikel 8)
De conventie stelt dat geen enkele staat het recht heeft om zich te mengen in de
binnenlandse of buitenlandse aangelegenheden van een andere staat. Dit non-
interventiebeginsel is een van de fundamenten van het moderne internationaal recht en
onderstreept de soevereiniteit van staten.
6) Vredevolle geschillenbeslechting (Artikel 10)
Staten worden verplicht om hun conflicten en geschillen met andere staten op een
vreedzame manier op te lossen. Dit benadrukt het belang van diplomatie, arbitrage en
gerechtelijke procedures voor het oplossen van internationale geschillen, in plaats van
gewapend conflict.
7) Rechten en plichten van staten (Algemene beginselen)
De conventie beschrijft ook de rechten en plichten van staten, waaronder:
Het recht op onafhankelijkheid en het zelf bepalen van hun eigen politieke,
economische, en culturele systemen.
De plicht om andere staten te respecteren en hun onafhankelijkheid niet in gevaar te
brengen.
De plicht om zich te houden aan het internationaal recht en de besluiten van
internationale gerechtshoven te respecteren.
8) Erkenning en diplomatieke betrekkingen (Artikel 6)
De conventie erkent dat staten diplomatieke betrekkingen kunnen aangaan met andere
staten, maar dat erkenning van een staat door andere staten geen voorwaarde is voor het
bestaan van de staat zelf. Dit ondersteunt de soevereiniteit en onafhankelijkheid van staten
die nog niet volledig erkend zijn in de internationale gemeenschap.
9) Geen retroactieve toepassing (Artikel 11)
Artikel 11 stelt dat het in strijd is met het internationaal recht om grondgebied te verkrijgen
door middel van militaire bezetting of geweld. Dit principe was vooral van belang in de
context van de spanningen in de jaren 1930, voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog, en
blijft belangrijk in moderne conflicten over territorium.
Samenvatting:
De Montevideo Conventie is een belangrijk juridisch document dat de basis legt voor de
definitie van staten en hun rechten en plichten in de internationale gemeenschap. De
belangrijkste elementen zijn de objectieve criteria voor staatsvorming, het beginsel van
soevereiniteit, de gelijkheid van staten, non-interventie, en vreedzame geschillenbeslechting.
,Het biedt een duidelijke richtlijn voor hoe staten erkend moeten worden en hoe ze zich in de
internationale arena moeten gedragen.
Reparations for Injuries Suffered in the Service of the United Nations, ICJ, Advisory
Opinion, 1949.
Accordance with International Law of the Unilateral Declaration of Independence in
Respect of Kosovo, ICJ, Advisory Opinion, 2010. Paragraaf 69, 79, 80, 81, 83, 84 zijn
belangrijk. Belangrijk om te arceren en te vinden het feit dat een staat
onafhankelijk wil zijn, betekent niet dat ze onafhankelijk zijn en een staat?
Heel belangrijk om te weten;
- Erkenning
- Zelfbeschikking
- De criteria voor een staat
Kennisclip 1:
Internationaal recht wordt bestudeerd in het kader van het publiekrecht, dit heeft te maken
in het kader van de staat.
Een belangrijk verschil tussen het nationaalrecht en het internationaalrecht is dat er
geen internationale wetgever is. Het internationaal recht bestaat uit gelijke entiteiten.
Het belangrijkste uitgangspunt van het internationale recht is dat staten gelijk zijn aan
elkaar, het gelijkheidsbeginsel. Internationaal recht bestaat dus ook alleen als staten
vinden dat dit bestaat.
Ook is er in het internationale recht geen handhaver. In het publiekrecht (nationale
recht) is dit wel, denk aan politie die controleert of mensen zich houden aan de
regels.
Internationaal recht kun je het beste vergelijken met een club mensen die afspraken
maken. Denk aan een dispuut dat bepaalde dingen en regels afspreken die zij zullen
volgen. Er zitten vaak ook consequenties gebonden aan het niet volgen van de
afspraken.
Bovenstaand zijn verschillen tussen het nationale recht en het internationale recht.
Staten maken afspraken om te zorgen dat staten naast elkaar kunnen bestaan. Een staat
wordt gedefinieerd door een afgebakend territorium, een bevolking of een regering die
relaties kan aangaan met andere als gelijke entiteit. Dit zijn de criteria die in artikel 1 van het
verdrag Montevideo zijn neergelegd.
Nu wordt er over staten gedacht als een abstracte entiteit, vroeger ging het over
soevereiniteit.
Tussen 1580 en 1780 was er een omslag moment waarin er anders werd gedacht over
soevereiniteit van staten. Voor die tijd was soevereiniteit verbonden aan een persoon en
kwam dit van een hogere macht af en die persoon werd bekleed met soevereiniteit door de
hogere macht. Na die tijd werd gedacht dat elk mens van nature soeverein is en dat we een
, deel van onze soevereiniteit afstaan aan een hogere entiteit, de staatsmacht. (was vooral
vanaf 1648)
De noodzaak om regels te ontwikkelen was belangrijk, ook bijvoorbeeld omtrent het
onderwerp wie de zee kan claimen.
Regels ontstaan door een wetgevingsprocedure te doorlopen. Het karakter van de regel kan
veranderen als staten zich veranderen in hun gedrag. Denk hierbij aan een staat die toch
besluit af te wijken van de bestaande regel. Er staat geen hogere macht boven die de regels
kan handhaven.
Kennisclip 2:
In artikel Montevideo verdrag staat wat er nodig is om van een entiteit een staat te maken.
- Afgebakend territorium
- Het hebben van een bevolking
- Het hebben van een regering
- Het aan kunnen gaan van relaties met andere staten
Het aangaan van relaties ziet er eigenlijk op of je onafhankelijk bent. Volkeren hebben recht
op zelfbeschikking. Het recht op zelfbeschikking werd ook wel gezien als dan is een staat
onafhankelijk.
Schotland is een voorbeeld. Dit land maakt deel uit van een soevereine staat, maar ze willen
graag onafhankelijk worden.
De meest gangbare manier is om toestemming te vragen aan de overkoepelende staat. Zo
kreeg Schotland een paar jaar geleden toestemming van het parlement van het Verenigd
Koninkrijk om een referendum te starten om onafhankelijk te worden. Hier kwam uiteindelijk
uit dat Schotland nog niet klaar was om onafhankelijk te worden.
Zuid Soedan is een staat die wel toestemming heeft gekregen van Soedan op basis van een
referendum om onafhankelijk te worden.
Als er geen toestemming wordt gegeven vanuit de overkoepelende staat dan is het heel erg
lastig om tot onafhankelijkheid te komen.
Je kunt deze onafhankelijkheid ook afdwingen tegen de wil in van de moeder entiteit. Dit kan
door middel van militaire macht. Dat zag je bijvoorbeeld gebeuren in Kosovo. Kosovo is
onafhankelijk geworden van Servië tegen de wil in van Servië. In de ogen van de moeder
entiteit voldoe je niet aan de vierde eis van het Montevideo verdrag, de onafhankelijkheid
om relaties aan te gaan. Dit is ook gebeurd in de Krim. Het militaire ingrijpen van Rusland
zorgde dat de Krim de facto uit de macht van Oekraïne werd gehaald. Er was een referendum
georganiseerd onder de bevolking van de Krim of zij onafhankelijk wilde worden. Zij werden
onafhankelijk maar zij werden opgenomen bij Rusland.
Systeem week 1
In deze bijeenkomst maak je allereerst kennis met je groep en je tutor. Neem de tijd om met
elkaar kennis te maken en maak goede afspraken hoe je de komende zeven weken met
elkaar gaat samenwerken. De rest van de bijeenkomst is gewijd aan de voorbespreking van
de taken die bij deze bijeenkomst horen - die bespreek je de volgende bijeenkomst na, en
dan bespreek je de taken die bij de tweede bijeenkomst voor. Zo blijft er aan het einde van
het onderdeel een bijeenkomst over waarin je alleen de voorgaande taken nabespreekt - de
rest van die 14e bijeenkomsten kan je dan wijden aan vragen of evaluatie.
Na de nabespreking van de taken die bij deze bijeenkomst horen:
Beheers je de criteria waaraan entiteiten moeten voldoen willen ze een staat zijn.
Beheers je de discussie over de problematiek over het recht op zelfbeschikking en
de interactie daarmee met het vierde Montevideo-criterium inclusief de rol van
erkenning daarop.
Beheers je de criteria om te bepalen of andere entiteiten dan staten
internationaalrechtelijke rechtspersonen zijn, inclusief de impact van de
jurisprudentie van het Internationaal Gerechtshof daarop.
Materiaal uit de Asser-collectie:
Convention on the Rights and Duties of States (Montevideo Convention), 1933.
De Montevideo Conventie inzake de rechten en plichten van staten (1933) is een
fundamenteel verdrag dat de grondslagen van het internationaal recht over staatsvorming en
staatsrechten vastlegt. Hier zijn de belangrijkste punten en principes van de conventie:
1) Criteria voor staatsvorming (Artikel 1)
Dit is het centrale principe van de conventie, waarin de vier fundamentele criteria voor de
definitie van een staat worden beschreven. Deze criteria vormen de basis voor de erkenning
van een staat in het internationaal recht:
Een permanente bevolking
Een afgebakend grondgebied
Een regering die gezag uitoefent over de bevolking en het grondgebied
Het vermogen om internationale betrekkingen aan te gaan
Deze criteria zijn belangrijk omdat ze objectieve voorwaarden bieden voor het bestaan van
een staat, ongeacht politieke erkenning door andere staten.
2) Declaratoire theorie van staatsvorming (Artikel 3)
De conventie volgt de declaratoire theorie, wat betekent dat het bestaan van een staat niet
afhankelijk is van erkenning door andere staten. Een entiteit is een staat zodra het voldoet
aan de vier criteria, ongeacht of andere staten het erkennen. Dit is van groot belang voor
situaties waarin staten om politieke redenen niet erkend worden door andere landen, maar
desalniettemin als staat functioneren.
3) Soevereiniteit en onafhankelijkheid (Artikel 4 en 5)
De conventie stelt dat staten soeverein en onafhankelijk zijn. Elke staat heeft het recht om
zijn eigen binnenlandse en buitenlandse aangelegenheden te regelen zonder inmenging van
,buitenaf. Dit principe van soevereiniteit is essentieel in het internationaal recht omdat het de
juridische onafhankelijkheid van staten beschermt.
4) Gelijkheid van staten (Artikel 4)
Alle staten, ongeacht hun grootte, bevolking of macht, worden als gelijkwaardig beschouwd
in de internationale gemeenschap. Dit betekent dat grote staten niet meer rechten hebben
dan kleine staten, en dat elke staat dezelfde rechten en plichten heeft onder het
internationaal recht.
5) Non-interventie (Artikel 8)
De conventie stelt dat geen enkele staat het recht heeft om zich te mengen in de
binnenlandse of buitenlandse aangelegenheden van een andere staat. Dit non-
interventiebeginsel is een van de fundamenten van het moderne internationaal recht en
onderstreept de soevereiniteit van staten.
6) Vredevolle geschillenbeslechting (Artikel 10)
Staten worden verplicht om hun conflicten en geschillen met andere staten op een
vreedzame manier op te lossen. Dit benadrukt het belang van diplomatie, arbitrage en
gerechtelijke procedures voor het oplossen van internationale geschillen, in plaats van
gewapend conflict.
7) Rechten en plichten van staten (Algemene beginselen)
De conventie beschrijft ook de rechten en plichten van staten, waaronder:
Het recht op onafhankelijkheid en het zelf bepalen van hun eigen politieke,
economische, en culturele systemen.
De plicht om andere staten te respecteren en hun onafhankelijkheid niet in gevaar te
brengen.
De plicht om zich te houden aan het internationaal recht en de besluiten van
internationale gerechtshoven te respecteren.
8) Erkenning en diplomatieke betrekkingen (Artikel 6)
De conventie erkent dat staten diplomatieke betrekkingen kunnen aangaan met andere
staten, maar dat erkenning van een staat door andere staten geen voorwaarde is voor het
bestaan van de staat zelf. Dit ondersteunt de soevereiniteit en onafhankelijkheid van staten
die nog niet volledig erkend zijn in de internationale gemeenschap.
9) Geen retroactieve toepassing (Artikel 11)
Artikel 11 stelt dat het in strijd is met het internationaal recht om grondgebied te verkrijgen
door middel van militaire bezetting of geweld. Dit principe was vooral van belang in de
context van de spanningen in de jaren 1930, voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog, en
blijft belangrijk in moderne conflicten over territorium.
Samenvatting:
De Montevideo Conventie is een belangrijk juridisch document dat de basis legt voor de
definitie van staten en hun rechten en plichten in de internationale gemeenschap. De
belangrijkste elementen zijn de objectieve criteria voor staatsvorming, het beginsel van
soevereiniteit, de gelijkheid van staten, non-interventie, en vreedzame geschillenbeslechting.
,Het biedt een duidelijke richtlijn voor hoe staten erkend moeten worden en hoe ze zich in de
internationale arena moeten gedragen.
Reparations for Injuries Suffered in the Service of the United Nations, ICJ, Advisory
Opinion, 1949.
Accordance with International Law of the Unilateral Declaration of Independence in
Respect of Kosovo, ICJ, Advisory Opinion, 2010. Paragraaf 69, 79, 80, 81, 83, 84 zijn
belangrijk. Belangrijk om te arceren en te vinden het feit dat een staat
onafhankelijk wil zijn, betekent niet dat ze onafhankelijk zijn en een staat?
Heel belangrijk om te weten;
- Erkenning
- Zelfbeschikking
- De criteria voor een staat
Kennisclip 1:
Internationaal recht wordt bestudeerd in het kader van het publiekrecht, dit heeft te maken
in het kader van de staat.
Een belangrijk verschil tussen het nationaalrecht en het internationaalrecht is dat er
geen internationale wetgever is. Het internationaal recht bestaat uit gelijke entiteiten.
Het belangrijkste uitgangspunt van het internationale recht is dat staten gelijk zijn aan
elkaar, het gelijkheidsbeginsel. Internationaal recht bestaat dus ook alleen als staten
vinden dat dit bestaat.
Ook is er in het internationale recht geen handhaver. In het publiekrecht (nationale
recht) is dit wel, denk aan politie die controleert of mensen zich houden aan de
regels.
Internationaal recht kun je het beste vergelijken met een club mensen die afspraken
maken. Denk aan een dispuut dat bepaalde dingen en regels afspreken die zij zullen
volgen. Er zitten vaak ook consequenties gebonden aan het niet volgen van de
afspraken.
Bovenstaand zijn verschillen tussen het nationale recht en het internationale recht.
Staten maken afspraken om te zorgen dat staten naast elkaar kunnen bestaan. Een staat
wordt gedefinieerd door een afgebakend territorium, een bevolking of een regering die
relaties kan aangaan met andere als gelijke entiteit. Dit zijn de criteria die in artikel 1 van het
verdrag Montevideo zijn neergelegd.
Nu wordt er over staten gedacht als een abstracte entiteit, vroeger ging het over
soevereiniteit.
Tussen 1580 en 1780 was er een omslag moment waarin er anders werd gedacht over
soevereiniteit van staten. Voor die tijd was soevereiniteit verbonden aan een persoon en
kwam dit van een hogere macht af en die persoon werd bekleed met soevereiniteit door de
hogere macht. Na die tijd werd gedacht dat elk mens van nature soeverein is en dat we een
, deel van onze soevereiniteit afstaan aan een hogere entiteit, de staatsmacht. (was vooral
vanaf 1648)
De noodzaak om regels te ontwikkelen was belangrijk, ook bijvoorbeeld omtrent het
onderwerp wie de zee kan claimen.
Regels ontstaan door een wetgevingsprocedure te doorlopen. Het karakter van de regel kan
veranderen als staten zich veranderen in hun gedrag. Denk hierbij aan een staat die toch
besluit af te wijken van de bestaande regel. Er staat geen hogere macht boven die de regels
kan handhaven.
Kennisclip 2:
In artikel Montevideo verdrag staat wat er nodig is om van een entiteit een staat te maken.
- Afgebakend territorium
- Het hebben van een bevolking
- Het hebben van een regering
- Het aan kunnen gaan van relaties met andere staten
Het aangaan van relaties ziet er eigenlijk op of je onafhankelijk bent. Volkeren hebben recht
op zelfbeschikking. Het recht op zelfbeschikking werd ook wel gezien als dan is een staat
onafhankelijk.
Schotland is een voorbeeld. Dit land maakt deel uit van een soevereine staat, maar ze willen
graag onafhankelijk worden.
De meest gangbare manier is om toestemming te vragen aan de overkoepelende staat. Zo
kreeg Schotland een paar jaar geleden toestemming van het parlement van het Verenigd
Koninkrijk om een referendum te starten om onafhankelijk te worden. Hier kwam uiteindelijk
uit dat Schotland nog niet klaar was om onafhankelijk te worden.
Zuid Soedan is een staat die wel toestemming heeft gekregen van Soedan op basis van een
referendum om onafhankelijk te worden.
Als er geen toestemming wordt gegeven vanuit de overkoepelende staat dan is het heel erg
lastig om tot onafhankelijkheid te komen.
Je kunt deze onafhankelijkheid ook afdwingen tegen de wil in van de moeder entiteit. Dit kan
door middel van militaire macht. Dat zag je bijvoorbeeld gebeuren in Kosovo. Kosovo is
onafhankelijk geworden van Servië tegen de wil in van Servië. In de ogen van de moeder
entiteit voldoe je niet aan de vierde eis van het Montevideo verdrag, de onafhankelijkheid
om relaties aan te gaan. Dit is ook gebeurd in de Krim. Het militaire ingrijpen van Rusland
zorgde dat de Krim de facto uit de macht van Oekraïne werd gehaald. Er was een referendum
georganiseerd onder de bevolking van de Krim of zij onafhankelijk wilde worden. Zij werden
onafhankelijk maar zij werden opgenomen bij Rusland.
