Inleiding strafrecht
Probleem 3
1. Wat is opsporing en wie kunnen hierin optreden?
Wanneer op grond van feiten of omstandigheden een redelijk vermoeden is dat een strafbaar feit
heeft plaatsgevonden, spreken we van een verdenking. (art. 27sv) Als er naar aanleiding van
verdenking een onderzoek gestart wordt, dan is dat een opsporingsonderzoek. (art. 132 Sv)
Proactief onderzoek: toch kan het wenselijk zijn dat een opsporingsonderzoek wordt uitgevoerd op
een moment waarop nog geen verdenking bestaat.
Controle en opsporing gaan dikwijls samen in de hand, daarbij zijn 2 situaties:
1. Er wordt een feit geconstateerd dat strafbaar is gesteld in de wet op grond waarvan werd
gecontroleerd.
2. Een feit wordt geconstateerd dat in een andere wet strafbaar is gesteld
Veel opsporingsbevoegdheden mogen uitsluitend worden uitgeoefend door opsporingsambtenaren,
ambtenaren – meestal politieambtenaren – die door de wet belast worden met de taak strafbare
feiten op te sporen.
Twee categorieën opsporingsambtenaren:
- De algemene opsporingsambtenaren: Worden limitatief opgesomd in art. 141 SV. Deze
personen hebben tot taak de opsporing van alle feite
- De buitengewone opsporingsambtenaren: De taak van deze opsporingsambtenaren (art.
142 SV), is beperkt tot bepaalde strafbare feiten.
2. Wanneer mag iemand worden aangehouden?
Aanhouding is een vorm van vrijheidsberoving die tot doel heeft de verdachte over te brengen naar
een plaats waar hij zal worden voorgeleid aan een (hulp)officier van justitie, die hem zal verhoren. De
aanhouding kan plaatsvinden door de verdachte eenvoudig mede te delen dat hij aangehouden is.
De wet onderscheidt 2 situaties waarin aanhouding mogelijk is:
- Ontdekking op heterdaad (art. 53 SV) Van ontdekking op heterdaad is volgens art. 128 sv
sprake, wanneer het strafbare feit ontdekt wordt, terwijl het begaan wordt of terstond nadat
het begaan is.
- Ontdekking buiten het geval van heterdaad (ar. 54 Sv)
Niet in alle gevallen staat het een opsporingsambtenaar vrij iemand aan te houden. Er moet worden
voldaan aan drie voorwaarden:
1. Er moet sprake zijn van een verdachte in de zin van art. 27 Sv.
2. De verdachte moet worden verdacht van een strafbaar feit waarvoor voorlopige hechtenis is
toegelaten (art. 54 lid 2 Sv). Voor welke strafbare feiten voorlopige hechtenis is toegelaten, is
te vinden in lid 1 en 2 van art. 67 Sv. Het gaat als hoofdregel om strafbare feiten waarop een
gevangenisstraf van 4 jaar of meer gesteld is.
3. De aanhouding moet worden verricht door een bevoegde persoon. In de eerste drie leden
van art. 54 Sv is een getrapte bevoegdheidstoedeling toegepast.
3. Wat is in beslagneming?
Art. 94 Sv geeft aan welke voorwerpen vatbaar zijn voor inbeslagneming. Het gaat om
voorwerpen die kunnen dienen om de waarheid aan de dag te brengen of wederrechtelijk verkregen
voordeel aan te tonen of om voorwerpen waarvan verbeurdverklaring of onttrekking aan het verkeer
kan worden bevolen.
Probleem 3
1. Wat is opsporing en wie kunnen hierin optreden?
Wanneer op grond van feiten of omstandigheden een redelijk vermoeden is dat een strafbaar feit
heeft plaatsgevonden, spreken we van een verdenking. (art. 27sv) Als er naar aanleiding van
verdenking een onderzoek gestart wordt, dan is dat een opsporingsonderzoek. (art. 132 Sv)
Proactief onderzoek: toch kan het wenselijk zijn dat een opsporingsonderzoek wordt uitgevoerd op
een moment waarop nog geen verdenking bestaat.
Controle en opsporing gaan dikwijls samen in de hand, daarbij zijn 2 situaties:
1. Er wordt een feit geconstateerd dat strafbaar is gesteld in de wet op grond waarvan werd
gecontroleerd.
2. Een feit wordt geconstateerd dat in een andere wet strafbaar is gesteld
Veel opsporingsbevoegdheden mogen uitsluitend worden uitgeoefend door opsporingsambtenaren,
ambtenaren – meestal politieambtenaren – die door de wet belast worden met de taak strafbare
feiten op te sporen.
Twee categorieën opsporingsambtenaren:
- De algemene opsporingsambtenaren: Worden limitatief opgesomd in art. 141 SV. Deze
personen hebben tot taak de opsporing van alle feite
- De buitengewone opsporingsambtenaren: De taak van deze opsporingsambtenaren (art.
142 SV), is beperkt tot bepaalde strafbare feiten.
2. Wanneer mag iemand worden aangehouden?
Aanhouding is een vorm van vrijheidsberoving die tot doel heeft de verdachte over te brengen naar
een plaats waar hij zal worden voorgeleid aan een (hulp)officier van justitie, die hem zal verhoren. De
aanhouding kan plaatsvinden door de verdachte eenvoudig mede te delen dat hij aangehouden is.
De wet onderscheidt 2 situaties waarin aanhouding mogelijk is:
- Ontdekking op heterdaad (art. 53 SV) Van ontdekking op heterdaad is volgens art. 128 sv
sprake, wanneer het strafbare feit ontdekt wordt, terwijl het begaan wordt of terstond nadat
het begaan is.
- Ontdekking buiten het geval van heterdaad (ar. 54 Sv)
Niet in alle gevallen staat het een opsporingsambtenaar vrij iemand aan te houden. Er moet worden
voldaan aan drie voorwaarden:
1. Er moet sprake zijn van een verdachte in de zin van art. 27 Sv.
2. De verdachte moet worden verdacht van een strafbaar feit waarvoor voorlopige hechtenis is
toegelaten (art. 54 lid 2 Sv). Voor welke strafbare feiten voorlopige hechtenis is toegelaten, is
te vinden in lid 1 en 2 van art. 67 Sv. Het gaat als hoofdregel om strafbare feiten waarop een
gevangenisstraf van 4 jaar of meer gesteld is.
3. De aanhouding moet worden verricht door een bevoegde persoon. In de eerste drie leden
van art. 54 Sv is een getrapte bevoegdheidstoedeling toegepast.
3. Wat is in beslagneming?
Art. 94 Sv geeft aan welke voorwerpen vatbaar zijn voor inbeslagneming. Het gaat om
voorwerpen die kunnen dienen om de waarheid aan de dag te brengen of wederrechtelijk verkregen
voordeel aan te tonen of om voorwerpen waarvan verbeurdverklaring of onttrekking aan het verkeer
kan worden bevolen.
