Assigment 2: Neurodiversiteit
Famke Linnebank
Student Psychologie Vrije Universiteit Amsterdam
Studentnummer: 2670744
Tutor: Paul Bosman
Groepsnummer: 1
Vak: Filosofie en Psychologie
Datum: 07-10-2020
Aantal woorden: 1000
, 2
Wat ging er fout?
Het onderzoek van Hoogman et al. (2017) bestaat uit een data-analyse van MRI-scans
om hersenvolumes te meten van 1529 personen zonder diagnose en 1713 personen met
ADHD. Het volume van de accumbens, amygdala, caudate, hippocampus, putamen en
intracranial waren kleiner bij individuen met ADHD. De onderzoekers wilden het stigma
rondom ADHD, dat ADHD een label is voor moeilijke kinderen wat veroorzaakt wordt door
incompetent ouderschap, verminderen (Corrigan & Whitaker, 2017). Het onderzoek werd
gepubliceerd voor het bredere publiek, maar hier zijn dingen verkeerd gegaan.
De koppen van de krantenartikelen zorgen ervoor dat ouders van kinderen met ADHD
hun kinderen zien als iemand bij wie er iets mis is met hun hersenen. De kinderen gaan dit
zelf ook denken en dit zal bepalen hoe zij naar zichzelf kijken. Dit zal voor meer stigma
zorgen (Corrigan & Whitaker, 2017).
De onderzoekers hebben een opvallend resultaat niet vermeld, namelijk dat de ADHD-
groep een gemiddelde IQ-score had dat gelijk of hoger was dan de gemiddelde IQ-score van
de controlegroep. Men gaat ervan uit dat ADHD-kinderen zich minder goed kunnen
concentreren en cognitief minder zijn. Hoe kunnen kinderen met ADHD kleinere hersenen
hebben, maar net zo slim zijn als de controlegroep? Wanneer een onderzoek leidt tot een
verassend resultaat, in tegenstelling met de claim, moeten de onderzoekers zich aan ethische
waarden houden door deze resultaten te tonen. Dat hebben zij niet gedaan, dus moet het
onderzoek worden ingetrokken. Als de onderzoekers geïnteresseerd waren in het verminderen
van het stigma, hadden zij deze resultaten gedeeld (Corrigan & Whitaker, 2017).
Tot slot hebben de onderzoekers niet gevonden dat gediagnostiseerde kinderen
kleinere hersenen hebben. Ze moeten hun aanname baseren op een ‘normale volume’: het
gemiddelde hersenvolume van de controlegroep. Vervolgens moeten ze vaststellen dat de
meeste kinderen met ADHD kleinere hersenvolumes hebben dan de norm. Dit is niet het
geval. De onderzoekers hebben MRI-hersenscandata samengevoegd en hebben de gemiddelde
intracraniële volumes en gemiddelde volumes van specifieke hersengebieden berekend. Ze
hebben de verschillen van deze vergelijkingen en de effect grootte van de verschillen
gerapporteerd. Effect grootten tonen de sterkte van de resultaten en de overlap tussen de
individuele hersenvolumes. Hieruit kan je de kans dat een individu in de ADHD-groep een
kleiner hersenvolume heeft dan een individu in de controlegroep in kaart brengen. Het
onderzoek toont dat het hersenvolume van een individu enorm varieert. De effect grootten van
de hersenvolume vergelijkingen waren klein.
Famke Linnebank
Student Psychologie Vrije Universiteit Amsterdam
Studentnummer: 2670744
Tutor: Paul Bosman
Groepsnummer: 1
Vak: Filosofie en Psychologie
Datum: 07-10-2020
Aantal woorden: 1000
, 2
Wat ging er fout?
Het onderzoek van Hoogman et al. (2017) bestaat uit een data-analyse van MRI-scans
om hersenvolumes te meten van 1529 personen zonder diagnose en 1713 personen met
ADHD. Het volume van de accumbens, amygdala, caudate, hippocampus, putamen en
intracranial waren kleiner bij individuen met ADHD. De onderzoekers wilden het stigma
rondom ADHD, dat ADHD een label is voor moeilijke kinderen wat veroorzaakt wordt door
incompetent ouderschap, verminderen (Corrigan & Whitaker, 2017). Het onderzoek werd
gepubliceerd voor het bredere publiek, maar hier zijn dingen verkeerd gegaan.
De koppen van de krantenartikelen zorgen ervoor dat ouders van kinderen met ADHD
hun kinderen zien als iemand bij wie er iets mis is met hun hersenen. De kinderen gaan dit
zelf ook denken en dit zal bepalen hoe zij naar zichzelf kijken. Dit zal voor meer stigma
zorgen (Corrigan & Whitaker, 2017).
De onderzoekers hebben een opvallend resultaat niet vermeld, namelijk dat de ADHD-
groep een gemiddelde IQ-score had dat gelijk of hoger was dan de gemiddelde IQ-score van
de controlegroep. Men gaat ervan uit dat ADHD-kinderen zich minder goed kunnen
concentreren en cognitief minder zijn. Hoe kunnen kinderen met ADHD kleinere hersenen
hebben, maar net zo slim zijn als de controlegroep? Wanneer een onderzoek leidt tot een
verassend resultaat, in tegenstelling met de claim, moeten de onderzoekers zich aan ethische
waarden houden door deze resultaten te tonen. Dat hebben zij niet gedaan, dus moet het
onderzoek worden ingetrokken. Als de onderzoekers geïnteresseerd waren in het verminderen
van het stigma, hadden zij deze resultaten gedeeld (Corrigan & Whitaker, 2017).
Tot slot hebben de onderzoekers niet gevonden dat gediagnostiseerde kinderen
kleinere hersenen hebben. Ze moeten hun aanname baseren op een ‘normale volume’: het
gemiddelde hersenvolume van de controlegroep. Vervolgens moeten ze vaststellen dat de
meeste kinderen met ADHD kleinere hersenvolumes hebben dan de norm. Dit is niet het
geval. De onderzoekers hebben MRI-hersenscandata samengevoegd en hebben de gemiddelde
intracraniële volumes en gemiddelde volumes van specifieke hersengebieden berekend. Ze
hebben de verschillen van deze vergelijkingen en de effect grootte van de verschillen
gerapporteerd. Effect grootten tonen de sterkte van de resultaten en de overlap tussen de
individuele hersenvolumes. Hieruit kan je de kans dat een individu in de ADHD-groep een
kleiner hersenvolume heeft dan een individu in de controlegroep in kaart brengen. Het
onderzoek toont dat het hersenvolume van een individu enorm varieert. De effect grootten van
de hersenvolume vergelijkingen waren klein.
