2.2 | Duitsland valt uiteen
(1945-1961)
De Duitse steden waren verwoest door bombardementen. In de oorlog had
de Duitse bevolking goed te eten gehad, maar in de eerste twee jaar na de
oorlog heersten honger, ziekten en gebrek. Niet alleen economisch, ook
moreel en politiek was het land ontwricht. Qua sociaal had Duitsland
miljoenen soldaten en burgers verloren. Er kwamen vier bezettingszones
voor Duitsland + Berlijn apart, die opgedeeld werden door 4 landen: VS,
FR, GB en RU. Dit gebeurde op februari 1945. In het oosten verloor
Duitsland grote gebieden aan de Sovjet-Unie en Polen. Alles bij elkaar
kreeg Duitsland dertien miljoen ‘Heimatvertriebenen’ binnen zijn grenzen
(Duitsers in het oosten gingen het land uit).
In de landen die in de invloedsfeer van de Sovjet-Unie kwamen, zoals
Polen en Hongarije, installeerde Stalin communistische regimes (manier
van besturen voor in dit geval de communisten). De VS was bang dat de
communisten heel Europa in handen zouden krijgen. Hierbij kwam een
maatregel in 1947 door Truman, wat ook wel het Trumandoctrine heet: dat
de VS, landen zouden helpen die door het communisme werden bedreigd.
In hetzelfde jaar kwam het Marshallplan: Europese landen konden
grootscheepse economische hulp krijgen, als zij samenwerkten met de VS.
Hierdoor groeide de Europese eenwording.
De Koude Oorlog leidde ook tot de Duitse tweedeling. De Amerikanen,
Britten en de Fransen beseften dat voor de verdediging van West-Europa
tegen het communisme een welvarend en sterk Duitsland nodig was.
Daarom gaven ze de Duitse industrie weer vrijheid en voegden ze hun
bezettingszones samen. Ook West-Duitsland kreeg Marshallplanhulp. In
juni 1948 kwam ook de nieuwe munt voor West-Duitsland: D-mark. Om zo
een onderscheid te maken van de tweedeling van Duitsland.
Om de westerlingen Berlijn uit te krijgen, stelde Stalin een blokkade van
Berlijn (1948) in: alle spoorlijnen en wegen naar West-Berlijn werden
geblokkeerd. Hierdoor werden levensmiddelen en brandstof schaars,
omdat er geen vervoer buiten Berlijn naar het westen kon komen. De stad
was afhankelijk van buitenaf, omdat het ook geen energiebronnen of
landbouw had. Truman zorgde voor bevoorrading via de lucht vanaf de
zomer van 1948, Stalin durfde de vliegtuigen niet neer te halen= kon
leiden tot een WOIII. In mei 1949 kwam een einde aan de blokkade van
Berlijn.
West-Duitsland werd toen een nieuwe staat, Bondsrepubliek Duitsland
(BRD) en in de SU een communistische partij, Duitse Democratische
(1945-1961)
De Duitse steden waren verwoest door bombardementen. In de oorlog had
de Duitse bevolking goed te eten gehad, maar in de eerste twee jaar na de
oorlog heersten honger, ziekten en gebrek. Niet alleen economisch, ook
moreel en politiek was het land ontwricht. Qua sociaal had Duitsland
miljoenen soldaten en burgers verloren. Er kwamen vier bezettingszones
voor Duitsland + Berlijn apart, die opgedeeld werden door 4 landen: VS,
FR, GB en RU. Dit gebeurde op februari 1945. In het oosten verloor
Duitsland grote gebieden aan de Sovjet-Unie en Polen. Alles bij elkaar
kreeg Duitsland dertien miljoen ‘Heimatvertriebenen’ binnen zijn grenzen
(Duitsers in het oosten gingen het land uit).
In de landen die in de invloedsfeer van de Sovjet-Unie kwamen, zoals
Polen en Hongarije, installeerde Stalin communistische regimes (manier
van besturen voor in dit geval de communisten). De VS was bang dat de
communisten heel Europa in handen zouden krijgen. Hierbij kwam een
maatregel in 1947 door Truman, wat ook wel het Trumandoctrine heet: dat
de VS, landen zouden helpen die door het communisme werden bedreigd.
In hetzelfde jaar kwam het Marshallplan: Europese landen konden
grootscheepse economische hulp krijgen, als zij samenwerkten met de VS.
Hierdoor groeide de Europese eenwording.
De Koude Oorlog leidde ook tot de Duitse tweedeling. De Amerikanen,
Britten en de Fransen beseften dat voor de verdediging van West-Europa
tegen het communisme een welvarend en sterk Duitsland nodig was.
Daarom gaven ze de Duitse industrie weer vrijheid en voegden ze hun
bezettingszones samen. Ook West-Duitsland kreeg Marshallplanhulp. In
juni 1948 kwam ook de nieuwe munt voor West-Duitsland: D-mark. Om zo
een onderscheid te maken van de tweedeling van Duitsland.
Om de westerlingen Berlijn uit te krijgen, stelde Stalin een blokkade van
Berlijn (1948) in: alle spoorlijnen en wegen naar West-Berlijn werden
geblokkeerd. Hierdoor werden levensmiddelen en brandstof schaars,
omdat er geen vervoer buiten Berlijn naar het westen kon komen. De stad
was afhankelijk van buitenaf, omdat het ook geen energiebronnen of
landbouw had. Truman zorgde voor bevoorrading via de lucht vanaf de
zomer van 1948, Stalin durfde de vliegtuigen niet neer te halen= kon
leiden tot een WOIII. In mei 1949 kwam een einde aan de blokkade van
Berlijn.
West-Duitsland werd toen een nieuwe staat, Bondsrepubliek Duitsland
(BRD) en in de SU een communistische partij, Duitse Democratische
