Samenvatting Forensische Orthopedagogiek & Recht, gevolgd aan
de Universiteit van Amsterdam - Schooljaar 2025/2026 (Enkel de
literatuur)
Voor het vak is de volgende literatuur voorgeschreven;
▪ College 1 –
o Jacobs, N. (2023). Een uitweg in tien stappen. Zorgvuldig besluiten in een complexe casus of beroepsethisch
dilemma.
o NVO (2025). Beroepscode van de NVO. Editie 2025. Utrecht: NVO. = NIET opgenomen
o Samenwerkende Beroepsverenigingen (december 2020). Wegwijzer Zorgvuldig handelen bij toestemming voor
jeugdhulp. = NIET opgenomen
▪ College 2 -
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C.– Hoofdstuk 10
o Wissink, I. B. (2021). Jeugdrecht en jeugdbescherming
o Wissink, I. B., Asscher, J. J., & Stams, G. J. J. M. (2023). Online delinquent behaviors of adolescents: Parents
as potential “influencers”? International Journal of Offender Therapy and.
o Wissink, I. B., Standaert, J. C. A., Stams, G. J. J. M., Asscher, J. J., & Assink, M. (2023). Risk factors for juvenile
cybercrime: A meta-analytic review.
▪ College 3 –
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C.– Hoofdstuk 6
▪ College 4 -
o Höfte, S. J. C. (2024). Het juridisch kader als pedagogische ruimte. Proefschrift, Universiteit van Amsterdam.
Hoofdstuk 5: Jeugdigen en ouders recht doen: Een pedagogisch kinderrechtenperspectief
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C. Hst. 11.17
o Schie, L. van, Nijhof, K. S., Mulder, E. A., Kuiper, C. & Harder, A. T. (2023). The impact of the transformation
toward small-scale residential youth care facilities on professionals: A qualitative study,
o Souverein, F. A., Mulder, E. A., Domburgh, L. van & Popma, A. (2023). Relational security: conceptualization
and operationalization in small-scale, strengths-based, community-embed-ded youth justice facilities,
▪ College 5 -
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C. – Hoofdstuk 11 (zonder 11.17)
▪ College 6 –
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C. – Hst. 6.3.4
o Basismodel meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling = NIET opgenomen
o Afwegingskader meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling = NIET opgenomen
o Rap, S. E. (2023). Participatie in het jeugdstrafrecht: in hoeverre ervaren jongeren procedurele
rechtvaardigheid? Tijdschrift voor Criminologie, 65(1-2), 68.
o Aanvullende literatuur: 1 of 2 adviesstukken van de RSJ = NIET opgenomen
, WEEK 1
Zorgvuldig besluiten in een complexe casus of beroepsethisch dilemma
Wanneer is iets een complexe casus? Het heeft de volgende kenmerken;
▪ Van meerdere ‘belanghebbenden’ zijn zwaarwegende belangen in het geding.
▪ Er is sprake van zware enkelvoudige problematiek of multiproblematiek
▪ Er is specialistische en/of multidisciplinair hulpaanbod nodig
▪ De betrokken hulpverlener(s) ervaren de casus als klachtgevoelig
Wanneer twee gelijkwaardige waarden gelijktijdig bewerkstelligd zouten moeten worden terwijl ze elkaar uitsluiten,
kan de legitimiteit van het uiteindelijke besluit niet verdedigd worden met een beroep op de intrinsieke juistheid: er is
geen normatief ‘gelijk’. Deze legitimiteit is er wel wanneer de situatie om een keuze vraagt die niet uit de weg mag
worden gegaan, maar die een hoge prijs vraagt. Voor alle complexe casussen geldt dat de legitimiteit van de uiteindelijk
gekozen handelingsoptie zal moeten worden gevonden in de kwaliteit van de besluitvorming. Als de keuze in een
complexe casus wordt gemaakt als sluitstuk van een grondig, genuanceerd, gestructureerd en navolgbaar
besluitvormingsproces, verkrijgt deze keuze procedurele legitimiteit.
Het stappenplan in het kort;
1. Wie zijn de betrokkenen? Wat zijn hun belangen? Wie zijn de primaire belanghebbenden?
2. Hoe ziet het morele en het juridische kader van de casus eruit?
3. Objectiveren
4. Wat is het dilemma? Welke handelingsopties lijken er te zijn? welke voors en tegens zijn daarbij?
5. Procedurele checks toepassen op voorgenomen besluit/ op de gevonden handelingsopties
6. Onafhankelijk collegiaal consult vragen
7. Dossier voeren
8. Een en ander op een rijtje zetten en beslissen
9. Transparant over proces en besluit zijn
10. Besluit uitvoeren
, WEEK 2
Hoofdstuk 10: “De jeugdsanctierecht” – Boek Jeugdrecht & Jeugdhulp
Jeugdsanctierecht: het recht dat de oplegging en tenuitvoerlegging van straffen en maatregelen voor jeugdigen reguleert,
enkel gericht op de sancties die door een rechter kunnen worden opgelegd.
Leeftijdsgrenzen in het jeugdsanctierecht
De minimumleeftijdsgrens voor het jeugdsanctierecht is 12 jaar (art. 77a Sr) en is daarmee gelijk aan de minimumleeftijd
voor strafrechtelijke vervolging (art. 486 Sv). Als bovengrens wordt de leeftijd van 18 jaar aangehouden (art. 77a Sr),
maar deze grens is wel flexibel wanneer het gaat om 16- of 17 jarigen die conform het volwassenrecht berecht worden
(art. 77b) of wanneer het gaat om jongeren tot 23 jaar die nog door middel van het jeugdrecht berecht worden (art. 77c).
De kinderrechter kan op grond van artikel 77b lid 1 Sr ten aanzien van een 16- of 17-jarige (ten tijde van het plegen van
het delict) beslissen dat het jeugdsanctierecht buiten toepassing blijft en dat een sanctie uit het volwassenenstrafrecht
wordt opgelegd. Het opleggen van een levenslange gevangenisstraf is wel bij wet uitgesloten (art. 77b lid 2 Sr). De
rechter kan op één of meer van de volgende gronden beslissen dat het jeugdsanctierecht buiten toepassing blijft;
1. De ernst van het gepleegde feit
2. De persoonlijkheid van de dader
3. De omstandigheden waaronder het feit is begaan. (is later bijgevoegd om de toepassing van het
volwassenenstrafrecht mogelijk te maken in geval van ernstige groepsdelicten).
Uit de richtlijn en kader voor strafvordering jeugd en adolescenten volgt dat de toepassing van het volwassenenstrafrecht
enkel gerechtvaardigd is indien er sprake is van een zeer ernstig (levens) delict en de verwachting is dat de aard en duur
van de behandeling in het kader van het jeugdstrafrecht onvoldoende mogelijkheden bied ter waarborging van de
veiligheid van anderen.
De toepassing van art. 77b komt dan ook niet vaak voor (minder dan 0,5% van de strafzaken). Vaak slechts bij jongeren
met een ernstige criminele voorgeschiedenis waarbij het pedagogisch handelen in de jeugdsetting niet de gewenste
resultaten heeft opgeleverd. Daarnaast is het artikel niet in lijn met het IVRK waardoor men terughoudend is met de
toepassing ervan.
De rechtbank kan op basis van art. 77c het jeugdsanctierecht toepassen bij iemand die reeks 18 maar nog geen 23 jaar
is. Dit kan op één van de volgende gronden;
1. De persoonlijkheid van de dader
2. De omstandigheden waaronder het feit is gepleegd.
Het beleid van het OM inzake de toepassing van dit artikel is neergelegd in de Richtlijn en kader strafvordering jeugd
en adolescenten. Hierin wordt vooropgesteld dat toepassing van het jeugdstrafrecht bij jongvolwassenen al tot doel
heeft meer recht te doen aan de ontwikkelingsleeftijd van de verdachte (eerst volstond de wet tot 20 jaar en nu tot 22
jaar = verruimingsbeleid). In dit verband wordt afgewogen of een interventie uit het jeugdstrafrecht een meer zinvolle
reactie kan bieden dan een sanctie uit het volwassenenstrafrecht (het wegingskader adolescentenstrafrecht 18-23 jaar
kan hierbij behulpzaam zijn). De Wet adolescentenstrafrecht, in het bijzonder de toepassing van het verruimde artikel
77c Sr, wordt uitvoerig gemonitord en geëvalueerd in een meerjarig onderzoeksprogramma van het WODC.
De aanleiding voor de toepassing van het jeugdstrafrecht bij jongvolwassenen wordt met name gevonden in de
ontwikkelingskenmerken van de verdachte, alsook de aanwezigheid van een ontwikkelingsstoornis en/of licht
verstandelijke beperking. Ook de jonge leeftijd van de verdachte en/of signalering dat de verdachte jonger overkomt
dan zijn kalenderleeftijd wordt in strafmotiveringen van rechters geregeld genoemd als overwegingen om art. 77c Sr toe
te passen.
, Straffen & maatregelen
▪ Straffen = worden opgelegd vanwege een strafbaar feit en vinden hun grondslag primair in het principe van
maathoudende vergelding.
▪ Maatregelen = worden opgelegd naar aanleiding van een strafbaar feit en vinden hun grondslag in het herstel van
een onrechtmatig toestand, het beveiligen van de samenleving en/of het stimuleren van een positieve ontwikkeling
van de veroordeelde. Voor het opleggen van sommige maatregelen is een veroordeling niet vereist.
Alhoewel sanctietoemeting in jeugdstrafzaken altijd worden gekenmerkt door individueel maatwerk. Om dit te
faciliteren beidt de wet de kinderrechter de mogelijkheid om alle hoofdstraffen en maatregelen te combineren. Wat
verder nog opvallend is binnen het Jeugdstrafrecht is dat de maxima niet met een derde of met de helft verminderd
worden wanneer het blijkt te gaan om een poging, voorbereiding of medeplichtigheid. Tot slot dient een rechter bij de
straftoemeting rekening te houden met eerdere veroordelingen indien het te berechten feit heeft plaatsgevonden voor
die eerdere veroordelingen.
Het verblijf in een jji is een vorm van vrijheidsbeneming, hetgeen een van de voornaamste redneen was voor de wetgever
om specifieke wetgeving te ontwikkelen die het verblijf in de jji en de rechtspositie van de jeugdige moest regelen. De
Bjj trad om deze reden op 1 september 2010 in werking en had als doel een nieuwe, duidelijke regeling te bieden. De
Bjj is een kaderwet met minimumregels die van toepassing is op alle jeugdigen die verblijven in een jji of deelnemen
aan activiteiten die vallen onder de verantwoordelijkheid van de directeur zoals een scholings- of trainingsprogramma.
Het Bjj wordt aangevuld door het Reglement justitiële jeugdinrichtingen (Rjj) wat de meer gedetailleerde regelingen
weergeeft.
▪ De Bjj is gebaseerd op de leer van de minimale beperkingen: jeugdigen worden in beginsel naast hun
vrijheidsbeneming niet onderworpen aan verdere beperkingen tenzij dit noodzakelijk is.
▪ Materiële rechtspositie: denk aan rechten omtrent geestelijke, medische, sociale en persoonlijke verzorging
▪ Formele rechtspositie: diverse regelingen die van invloed zijn op de beperkingen van grondrechten zoals het recht
op bewegingsvrijheid of het recht op bescherming van privacy met inbegrip van lichamelijk integriteit. De Bjj
voorziet ook in diverse rechtswaarborgen zoals het recht o informatie bij binnenkomst.
Straffen (Wetboek van strafrecht, artikel 77d t/m 77gg Sr)
▪ Hoofdstraffen: jeugddetentie, taakstraf (leer- en werkstraf), geldboete
o Jeugddetentie: kan slechts worden opgelegd als een jeugdige ter zake van een misdruif wordt veroordeeld of als
vervangende straf voor een niet betaalde geldboete of niet uitgevoerde taakstraf.
Minimumduur: 1 dag & de maximumduur is afhankelijk van de leeftijd van de jeugdige.
Jeugddetentie voor jeugdigen tot 16 jaar: maximaal 1 jaar → wordt vaak opgelegd tezamen met een PIJ
Jeugddetentie voor jeugdigen vanaf 16 jaar: maximaal 2 jaar → wordt vaak opgelegd tezamen met een PIJ
De voorlopige hechtenis dient er altijd nog afgetrokken te worden.
Voorwaardelijke invrijheidsstelling geldt niet binnen het Jeugdstrafrecht (moet extern beoordeeld worden),
wel neemt een jongere voorafgaand aan de vrijlating deel aan STP, een scholings- en trainingsprogramma.
De omzetting van een jeugddetentie in een gevangenisstraf of andere straf uit he volwassenstrafrecht is
mogelijk (slechts bij de onherroepelijkheid van het vonnis). Voorwaarde is dat de tenuitvoerlegging geheel
of gedeeltelijk zal plaatsvinden nadat de jeugdige 18 jaar is geworden.
o Taakstraf (leer- of werkstraf)
Het verrichten van onbetaalde arbeid (ten algemenen nutte) of het verrichten van arbeid tot herstel van de
aangerichte schade & de leerstraf in de vorm van het volgen van een leertraject.
Voorbeelden leerstraf; So-Cool (sociale vaardigheden training), TACt en TACt Plus
(agressieregulatietraining) en Tools4U (cognitieve vaardigheidstraining).
Maximaal 200 uur opgelegd door een rechter wanneer het gaat om de werkstraf óf de leerstraf (opgelegd
door het OM is 40-60 uur)
Wanneer de werk- en leerstraf gecombineerd worden is het maximum 240 uur
de Universiteit van Amsterdam - Schooljaar 2025/2026 (Enkel de
literatuur)
Voor het vak is de volgende literatuur voorgeschreven;
▪ College 1 –
o Jacobs, N. (2023). Een uitweg in tien stappen. Zorgvuldig besluiten in een complexe casus of beroepsethisch
dilemma.
o NVO (2025). Beroepscode van de NVO. Editie 2025. Utrecht: NVO. = NIET opgenomen
o Samenwerkende Beroepsverenigingen (december 2020). Wegwijzer Zorgvuldig handelen bij toestemming voor
jeugdhulp. = NIET opgenomen
▪ College 2 -
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C.– Hoofdstuk 10
o Wissink, I. B. (2021). Jeugdrecht en jeugdbescherming
o Wissink, I. B., Asscher, J. J., & Stams, G. J. J. M. (2023). Online delinquent behaviors of adolescents: Parents
as potential “influencers”? International Journal of Offender Therapy and.
o Wissink, I. B., Standaert, J. C. A., Stams, G. J. J. M., Asscher, J. J., & Assink, M. (2023). Risk factors for juvenile
cybercrime: A meta-analytic review.
▪ College 3 –
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C.– Hoofdstuk 6
▪ College 4 -
o Höfte, S. J. C. (2024). Het juridisch kader als pedagogische ruimte. Proefschrift, Universiteit van Amsterdam.
Hoofdstuk 5: Jeugdigen en ouders recht doen: Een pedagogisch kinderrechtenperspectief
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C. Hst. 11.17
o Schie, L. van, Nijhof, K. S., Mulder, E. A., Kuiper, C. & Harder, A. T. (2023). The impact of the transformation
toward small-scale residential youth care facilities on professionals: A qualitative study,
o Souverein, F. A., Mulder, E. A., Domburgh, L. van & Popma, A. (2023). Relational security: conceptualization
and operationalization in small-scale, strengths-based, community-embed-ded youth justice facilities,
▪ College 5 -
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C. – Hoofdstuk 11 (zonder 11.17)
▪ College 6 –
o Bruning, M. R., Van den Brink, Y. N., & Punselie, E. C. C. – Hst. 6.3.4
o Basismodel meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling = NIET opgenomen
o Afwegingskader meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling = NIET opgenomen
o Rap, S. E. (2023). Participatie in het jeugdstrafrecht: in hoeverre ervaren jongeren procedurele
rechtvaardigheid? Tijdschrift voor Criminologie, 65(1-2), 68.
o Aanvullende literatuur: 1 of 2 adviesstukken van de RSJ = NIET opgenomen
, WEEK 1
Zorgvuldig besluiten in een complexe casus of beroepsethisch dilemma
Wanneer is iets een complexe casus? Het heeft de volgende kenmerken;
▪ Van meerdere ‘belanghebbenden’ zijn zwaarwegende belangen in het geding.
▪ Er is sprake van zware enkelvoudige problematiek of multiproblematiek
▪ Er is specialistische en/of multidisciplinair hulpaanbod nodig
▪ De betrokken hulpverlener(s) ervaren de casus als klachtgevoelig
Wanneer twee gelijkwaardige waarden gelijktijdig bewerkstelligd zouten moeten worden terwijl ze elkaar uitsluiten,
kan de legitimiteit van het uiteindelijke besluit niet verdedigd worden met een beroep op de intrinsieke juistheid: er is
geen normatief ‘gelijk’. Deze legitimiteit is er wel wanneer de situatie om een keuze vraagt die niet uit de weg mag
worden gegaan, maar die een hoge prijs vraagt. Voor alle complexe casussen geldt dat de legitimiteit van de uiteindelijk
gekozen handelingsoptie zal moeten worden gevonden in de kwaliteit van de besluitvorming. Als de keuze in een
complexe casus wordt gemaakt als sluitstuk van een grondig, genuanceerd, gestructureerd en navolgbaar
besluitvormingsproces, verkrijgt deze keuze procedurele legitimiteit.
Het stappenplan in het kort;
1. Wie zijn de betrokkenen? Wat zijn hun belangen? Wie zijn de primaire belanghebbenden?
2. Hoe ziet het morele en het juridische kader van de casus eruit?
3. Objectiveren
4. Wat is het dilemma? Welke handelingsopties lijken er te zijn? welke voors en tegens zijn daarbij?
5. Procedurele checks toepassen op voorgenomen besluit/ op de gevonden handelingsopties
6. Onafhankelijk collegiaal consult vragen
7. Dossier voeren
8. Een en ander op een rijtje zetten en beslissen
9. Transparant over proces en besluit zijn
10. Besluit uitvoeren
, WEEK 2
Hoofdstuk 10: “De jeugdsanctierecht” – Boek Jeugdrecht & Jeugdhulp
Jeugdsanctierecht: het recht dat de oplegging en tenuitvoerlegging van straffen en maatregelen voor jeugdigen reguleert,
enkel gericht op de sancties die door een rechter kunnen worden opgelegd.
Leeftijdsgrenzen in het jeugdsanctierecht
De minimumleeftijdsgrens voor het jeugdsanctierecht is 12 jaar (art. 77a Sr) en is daarmee gelijk aan de minimumleeftijd
voor strafrechtelijke vervolging (art. 486 Sv). Als bovengrens wordt de leeftijd van 18 jaar aangehouden (art. 77a Sr),
maar deze grens is wel flexibel wanneer het gaat om 16- of 17 jarigen die conform het volwassenrecht berecht worden
(art. 77b) of wanneer het gaat om jongeren tot 23 jaar die nog door middel van het jeugdrecht berecht worden (art. 77c).
De kinderrechter kan op grond van artikel 77b lid 1 Sr ten aanzien van een 16- of 17-jarige (ten tijde van het plegen van
het delict) beslissen dat het jeugdsanctierecht buiten toepassing blijft en dat een sanctie uit het volwassenenstrafrecht
wordt opgelegd. Het opleggen van een levenslange gevangenisstraf is wel bij wet uitgesloten (art. 77b lid 2 Sr). De
rechter kan op één of meer van de volgende gronden beslissen dat het jeugdsanctierecht buiten toepassing blijft;
1. De ernst van het gepleegde feit
2. De persoonlijkheid van de dader
3. De omstandigheden waaronder het feit is begaan. (is later bijgevoegd om de toepassing van het
volwassenenstrafrecht mogelijk te maken in geval van ernstige groepsdelicten).
Uit de richtlijn en kader voor strafvordering jeugd en adolescenten volgt dat de toepassing van het volwassenenstrafrecht
enkel gerechtvaardigd is indien er sprake is van een zeer ernstig (levens) delict en de verwachting is dat de aard en duur
van de behandeling in het kader van het jeugdstrafrecht onvoldoende mogelijkheden bied ter waarborging van de
veiligheid van anderen.
De toepassing van art. 77b komt dan ook niet vaak voor (minder dan 0,5% van de strafzaken). Vaak slechts bij jongeren
met een ernstige criminele voorgeschiedenis waarbij het pedagogisch handelen in de jeugdsetting niet de gewenste
resultaten heeft opgeleverd. Daarnaast is het artikel niet in lijn met het IVRK waardoor men terughoudend is met de
toepassing ervan.
De rechtbank kan op basis van art. 77c het jeugdsanctierecht toepassen bij iemand die reeks 18 maar nog geen 23 jaar
is. Dit kan op één van de volgende gronden;
1. De persoonlijkheid van de dader
2. De omstandigheden waaronder het feit is gepleegd.
Het beleid van het OM inzake de toepassing van dit artikel is neergelegd in de Richtlijn en kader strafvordering jeugd
en adolescenten. Hierin wordt vooropgesteld dat toepassing van het jeugdstrafrecht bij jongvolwassenen al tot doel
heeft meer recht te doen aan de ontwikkelingsleeftijd van de verdachte (eerst volstond de wet tot 20 jaar en nu tot 22
jaar = verruimingsbeleid). In dit verband wordt afgewogen of een interventie uit het jeugdstrafrecht een meer zinvolle
reactie kan bieden dan een sanctie uit het volwassenenstrafrecht (het wegingskader adolescentenstrafrecht 18-23 jaar
kan hierbij behulpzaam zijn). De Wet adolescentenstrafrecht, in het bijzonder de toepassing van het verruimde artikel
77c Sr, wordt uitvoerig gemonitord en geëvalueerd in een meerjarig onderzoeksprogramma van het WODC.
De aanleiding voor de toepassing van het jeugdstrafrecht bij jongvolwassenen wordt met name gevonden in de
ontwikkelingskenmerken van de verdachte, alsook de aanwezigheid van een ontwikkelingsstoornis en/of licht
verstandelijke beperking. Ook de jonge leeftijd van de verdachte en/of signalering dat de verdachte jonger overkomt
dan zijn kalenderleeftijd wordt in strafmotiveringen van rechters geregeld genoemd als overwegingen om art. 77c Sr toe
te passen.
, Straffen & maatregelen
▪ Straffen = worden opgelegd vanwege een strafbaar feit en vinden hun grondslag primair in het principe van
maathoudende vergelding.
▪ Maatregelen = worden opgelegd naar aanleiding van een strafbaar feit en vinden hun grondslag in het herstel van
een onrechtmatig toestand, het beveiligen van de samenleving en/of het stimuleren van een positieve ontwikkeling
van de veroordeelde. Voor het opleggen van sommige maatregelen is een veroordeling niet vereist.
Alhoewel sanctietoemeting in jeugdstrafzaken altijd worden gekenmerkt door individueel maatwerk. Om dit te
faciliteren beidt de wet de kinderrechter de mogelijkheid om alle hoofdstraffen en maatregelen te combineren. Wat
verder nog opvallend is binnen het Jeugdstrafrecht is dat de maxima niet met een derde of met de helft verminderd
worden wanneer het blijkt te gaan om een poging, voorbereiding of medeplichtigheid. Tot slot dient een rechter bij de
straftoemeting rekening te houden met eerdere veroordelingen indien het te berechten feit heeft plaatsgevonden voor
die eerdere veroordelingen.
Het verblijf in een jji is een vorm van vrijheidsbeneming, hetgeen een van de voornaamste redneen was voor de wetgever
om specifieke wetgeving te ontwikkelen die het verblijf in de jji en de rechtspositie van de jeugdige moest regelen. De
Bjj trad om deze reden op 1 september 2010 in werking en had als doel een nieuwe, duidelijke regeling te bieden. De
Bjj is een kaderwet met minimumregels die van toepassing is op alle jeugdigen die verblijven in een jji of deelnemen
aan activiteiten die vallen onder de verantwoordelijkheid van de directeur zoals een scholings- of trainingsprogramma.
Het Bjj wordt aangevuld door het Reglement justitiële jeugdinrichtingen (Rjj) wat de meer gedetailleerde regelingen
weergeeft.
▪ De Bjj is gebaseerd op de leer van de minimale beperkingen: jeugdigen worden in beginsel naast hun
vrijheidsbeneming niet onderworpen aan verdere beperkingen tenzij dit noodzakelijk is.
▪ Materiële rechtspositie: denk aan rechten omtrent geestelijke, medische, sociale en persoonlijke verzorging
▪ Formele rechtspositie: diverse regelingen die van invloed zijn op de beperkingen van grondrechten zoals het recht
op bewegingsvrijheid of het recht op bescherming van privacy met inbegrip van lichamelijk integriteit. De Bjj
voorziet ook in diverse rechtswaarborgen zoals het recht o informatie bij binnenkomst.
Straffen (Wetboek van strafrecht, artikel 77d t/m 77gg Sr)
▪ Hoofdstraffen: jeugddetentie, taakstraf (leer- en werkstraf), geldboete
o Jeugddetentie: kan slechts worden opgelegd als een jeugdige ter zake van een misdruif wordt veroordeeld of als
vervangende straf voor een niet betaalde geldboete of niet uitgevoerde taakstraf.
Minimumduur: 1 dag & de maximumduur is afhankelijk van de leeftijd van de jeugdige.
Jeugddetentie voor jeugdigen tot 16 jaar: maximaal 1 jaar → wordt vaak opgelegd tezamen met een PIJ
Jeugddetentie voor jeugdigen vanaf 16 jaar: maximaal 2 jaar → wordt vaak opgelegd tezamen met een PIJ
De voorlopige hechtenis dient er altijd nog afgetrokken te worden.
Voorwaardelijke invrijheidsstelling geldt niet binnen het Jeugdstrafrecht (moet extern beoordeeld worden),
wel neemt een jongere voorafgaand aan de vrijlating deel aan STP, een scholings- en trainingsprogramma.
De omzetting van een jeugddetentie in een gevangenisstraf of andere straf uit he volwassenstrafrecht is
mogelijk (slechts bij de onherroepelijkheid van het vonnis). Voorwaarde is dat de tenuitvoerlegging geheel
of gedeeltelijk zal plaatsvinden nadat de jeugdige 18 jaar is geworden.
o Taakstraf (leer- of werkstraf)
Het verrichten van onbetaalde arbeid (ten algemenen nutte) of het verrichten van arbeid tot herstel van de
aangerichte schade & de leerstraf in de vorm van het volgen van een leertraject.
Voorbeelden leerstraf; So-Cool (sociale vaardigheden training), TACt en TACt Plus
(agressieregulatietraining) en Tools4U (cognitieve vaardigheidstraining).
Maximaal 200 uur opgelegd door een rechter wanneer het gaat om de werkstraf óf de leerstraf (opgelegd
door het OM is 40-60 uur)
Wanneer de werk- en leerstraf gecombineerd worden is het maximum 240 uur
