Ruimtelijke Ordening
Hoofdstuk 1
Paragraaf 1.1
Ruimtelijke ordening is het mede bepalen van en invulling geven aan andermans eigendomsrecht.
Ruimtelijke ordening is het proces waarbij met een groot aantal spelregels de ruimte planmatig
wordt benut en ingericht. Daarbij wordt rekening gehouden met individuele en gemeenschappelijke
belangen. Kortweg: het zo goed mogelijk aan elkaar aanpassen van samenleving en ruimte.
Paragraaf 1.2
De behartiging van belangen stuit vaak op de vragen of en waar daarvoor ruimte beschikbaar is. In
dit verband wordt wel gesproken van tweesporigheid: het sectorale spoort en het spoor van het
facet ruimte.
Sectorbeleid afzonderlijke onderdelen van overheidszorg.
Is beleid voor een bepaalde tak van overheidsactiviteit (volkshuisvestiging, werkgelegenheid, verkeer
en vervoer). Sectorplanning is de uitwerking daarvan en bevat de concrete programmering gericht op
het zo soepel mogelijk verlopen van die activiteit. Het geeft regels en bevoegdheden aan.
Facet het beleid v/d ruimtelijke ordening (wat een belangrijke rol speelt in vrijwel alle sectoren).
Is beleid dat betrekking heeft op een bepaald facet van het maatschappelijk leven. Bijvoorbeeld: de
beheersing van water is een facet, het is belangrijk voor ruimtelijke ordening maar ook voor andere
sectoren zoals natuur.
Paragraaf 1.4
Doelstellingen (nieuwe) Wro:
1. Wetgever beoogde onderscheid. Zo niet een scheiding aan te brengen tussen enerzijds het
ruimtelijk beleid v/d gemeenten, provincies en Rijk en anderzijds de juridische instrumenten om dat
beleid te verwezenlijken.
2. Wetgever wilde de positie v/h bestemmingsplan verstevigen door een minder vooraanstaande
betekenis toe te kennen aan zelfstandige projectbesluitvorming.
3. Wetgever wilde de ‘hogere’ overheden (provincies en Rijk) meer en betere mogelijkheden bieden
om ruimtelijke keuzen op provinciaal- en rijksniveau in bindende besluitvorming om te zetten.
Grondexploitatiewet: afdeling 6.1 Wro.
grondbeleid is een belangrijk hulpmiddel voor het realiseren van ruimtelijk beleid. De overheid
kan voor de ontwikkeling van bouwlocaties zelf gronden verwerven en ontwikkelen. Het is ook
mogelijk om samen te werken met particulieren: hiervoor biedt de grondexploitatiewet ruimte voor
het verhaal van kosten van ontwikkeling etc.
1
, Beleid en normen hebben een verschillend karakter.
Beleid is bindend voor het vaststellend orgaan dat hiervan binnen bepaalde marges kan afwijken, en
is gericht op besturen. Beleid is gebaat met flexibiliteit: het moet kunnen inspelen op nieuwe
ontwikkelingen en inzichten.
Normen zijn bindend voor iedereen en moeten dus voldoen aan de eisen van het recht. Normen
moeten voor één uitleg vatbaar zijn en zekerheid bieden.
Sturingsfilosofie is de wijze waarop een bepaald openbaar lichaam (bijvoorbeeld de provincie of
gemeente) het ruimtelijke beleid wil gaan realiseren: de doelstelling voor realisatie.
Toelatingsplanologie: Alle gebruiksdoeleinden kunnen verboden zijn, op één (of enkele) na, maar er
kan geen gebod worden opgenomen tot gebruik overeenkomstig de toegelaten bestemming. Een
uitgebreid stelsel van overgangsrecht in bestemmingsplannen is daarom een onmisbaar sluitstuk van
ieder plan. Het overgangsrecht waarborgt dat de eigenaar/grondgebruiker niet verplicht wordt een
nieuwe bestemming positief te realiseren. Pas indien de grondgebruiker iets nieuws wilt bouwen of
het bestaand gebruik veranderen wil, krijgt hij met de beperkingen van het bestemmingsplan te
maken.
Met toelatingsplanologie worden maatschappelijke waarden beschermd, zoals veiligheid,
gezondheid en natuur. Het kenmerk van toelatingsplanologie is dat uitgegaan wordt van wat mag en
kan volgens de regels die deze waarden beschermen.
Ontwikkelingsplanologie is een manier van werken die het uitvoeren van ruimtelijke visies, plannen
en projecten meer centraal stelt.
Paragraaf 1.5
Doelstelling Wabo: bestaande besluitvormingsprocedures in het omgevingsrecht vereenvoudigen en
tot één integrale omgevingsvergunning komen.
Bestemmingsplan op 2 manieren bindend voor burgers:
1. een aantal belangrijke vergunningen zijn aan de inhoud v/d bestemming gekoppeld.
2. bestemmingsplan kan bepaalde gebruiksverboden bevatten.
2
Hoofdstuk 1
Paragraaf 1.1
Ruimtelijke ordening is het mede bepalen van en invulling geven aan andermans eigendomsrecht.
Ruimtelijke ordening is het proces waarbij met een groot aantal spelregels de ruimte planmatig
wordt benut en ingericht. Daarbij wordt rekening gehouden met individuele en gemeenschappelijke
belangen. Kortweg: het zo goed mogelijk aan elkaar aanpassen van samenleving en ruimte.
Paragraaf 1.2
De behartiging van belangen stuit vaak op de vragen of en waar daarvoor ruimte beschikbaar is. In
dit verband wordt wel gesproken van tweesporigheid: het sectorale spoort en het spoor van het
facet ruimte.
Sectorbeleid afzonderlijke onderdelen van overheidszorg.
Is beleid voor een bepaalde tak van overheidsactiviteit (volkshuisvestiging, werkgelegenheid, verkeer
en vervoer). Sectorplanning is de uitwerking daarvan en bevat de concrete programmering gericht op
het zo soepel mogelijk verlopen van die activiteit. Het geeft regels en bevoegdheden aan.
Facet het beleid v/d ruimtelijke ordening (wat een belangrijke rol speelt in vrijwel alle sectoren).
Is beleid dat betrekking heeft op een bepaald facet van het maatschappelijk leven. Bijvoorbeeld: de
beheersing van water is een facet, het is belangrijk voor ruimtelijke ordening maar ook voor andere
sectoren zoals natuur.
Paragraaf 1.4
Doelstellingen (nieuwe) Wro:
1. Wetgever beoogde onderscheid. Zo niet een scheiding aan te brengen tussen enerzijds het
ruimtelijk beleid v/d gemeenten, provincies en Rijk en anderzijds de juridische instrumenten om dat
beleid te verwezenlijken.
2. Wetgever wilde de positie v/h bestemmingsplan verstevigen door een minder vooraanstaande
betekenis toe te kennen aan zelfstandige projectbesluitvorming.
3. Wetgever wilde de ‘hogere’ overheden (provincies en Rijk) meer en betere mogelijkheden bieden
om ruimtelijke keuzen op provinciaal- en rijksniveau in bindende besluitvorming om te zetten.
Grondexploitatiewet: afdeling 6.1 Wro.
grondbeleid is een belangrijk hulpmiddel voor het realiseren van ruimtelijk beleid. De overheid
kan voor de ontwikkeling van bouwlocaties zelf gronden verwerven en ontwikkelen. Het is ook
mogelijk om samen te werken met particulieren: hiervoor biedt de grondexploitatiewet ruimte voor
het verhaal van kosten van ontwikkeling etc.
1
, Beleid en normen hebben een verschillend karakter.
Beleid is bindend voor het vaststellend orgaan dat hiervan binnen bepaalde marges kan afwijken, en
is gericht op besturen. Beleid is gebaat met flexibiliteit: het moet kunnen inspelen op nieuwe
ontwikkelingen en inzichten.
Normen zijn bindend voor iedereen en moeten dus voldoen aan de eisen van het recht. Normen
moeten voor één uitleg vatbaar zijn en zekerheid bieden.
Sturingsfilosofie is de wijze waarop een bepaald openbaar lichaam (bijvoorbeeld de provincie of
gemeente) het ruimtelijke beleid wil gaan realiseren: de doelstelling voor realisatie.
Toelatingsplanologie: Alle gebruiksdoeleinden kunnen verboden zijn, op één (of enkele) na, maar er
kan geen gebod worden opgenomen tot gebruik overeenkomstig de toegelaten bestemming. Een
uitgebreid stelsel van overgangsrecht in bestemmingsplannen is daarom een onmisbaar sluitstuk van
ieder plan. Het overgangsrecht waarborgt dat de eigenaar/grondgebruiker niet verplicht wordt een
nieuwe bestemming positief te realiseren. Pas indien de grondgebruiker iets nieuws wilt bouwen of
het bestaand gebruik veranderen wil, krijgt hij met de beperkingen van het bestemmingsplan te
maken.
Met toelatingsplanologie worden maatschappelijke waarden beschermd, zoals veiligheid,
gezondheid en natuur. Het kenmerk van toelatingsplanologie is dat uitgegaan wordt van wat mag en
kan volgens de regels die deze waarden beschermen.
Ontwikkelingsplanologie is een manier van werken die het uitvoeren van ruimtelijke visies, plannen
en projecten meer centraal stelt.
Paragraaf 1.5
Doelstelling Wabo: bestaande besluitvormingsprocedures in het omgevingsrecht vereenvoudigen en
tot één integrale omgevingsvergunning komen.
Bestemmingsplan op 2 manieren bindend voor burgers:
1. een aantal belangrijke vergunningen zijn aan de inhoud v/d bestemming gekoppeld.
2. bestemmingsplan kan bepaalde gebruiksverboden bevatten.
2
