HOOFDSTUK 22: NATIONALISM AND POLITICAL REFORM, 1850-
1880
THE CHANGING NATURE OF INTERNATIONAL RELATIONS
Verandering in het politieke Europese landschap bracht een nieuwe stijl van regering met
zich mee: de Realpolitik, gebaseerd op praktische en materialistische factoren in plaats van
ethiek of ideologie, waarbij niet geaarzeld wordt om oorlogsvoering te gebruiken om invloed
uit te oefenen. Na het Congres van Wenen in 1815 probeerden Europese staten door het
congressysteem de vrede te behouden door middel van overleg, maar dit was niet blijvend.
The Crimean War, 1854-1856
De Krimoorlog werd voornamelijk veroorzaakt door Rusland, die orthodox christelijken wilde
beschermen binnen het islamitische Ottomaanse Rijk. Dit leidde tot conflict in 1853, met
Rusland als overwinnaar.
Een zwak Ottomaans Rijk betekende dat Rusland een grotere dreiging voor Brittannië
(Russische invloed in het Mediterrane gebied) en Frankrijk (wens naar meer invloed), dus
beide landen steunden het Ottomaanse Rijk en verklaarden Rusland de oorlog in 1854.
Alle partijen liepen enorme verliezen op, en meer mensen stierven aan ziekte dan op het
slagveld. Na twee jaar trok Rusland zich eindelijk terug.
De oorlog bracht Westerse ideologieën naar het Ottomaanse Rijk, en door het doorbreken
van de conservatieve alliantie tussen Rusland en Oostenrijk konden er nieuwe staten
ontstaan - Italië, Duitsland en Roemenië.
The Congress of Paris, 1856
De partijen kwamen samen in Parijs om vrede te bespreken. Niemand was tevreden met wat
er besproken werd; Oostenrijk werd later uitgenodigd en voelde zich achtergesteld; Rusland
werd beperkt in militaire beweging.
FORGING NEW NATION-STATES, 1850-1871
Italian Unification, 1859-1870
De revolutie van 1848 bracht een wens van unificatie met zich mee. Sommige italianen
wilden een risorgimento, een politieke en culturele vernieuwing van Italië; dit 18e-eeuwse
idee veranderde door de tijd heen in de wens van unificatie.
The Plot to Unify Italy
Alleen het Italiaanse koninkrijk van Piëmont-Sardinië behield de liberale grondwet die
opgezet was in 1848; de rest keerde terug naar het oude regime. Sardinië ontwikkelde
moderne banken en treinsporen en kreeg uiteindelijk een machtspositie binnen Italië door
Camillo di Cavour, die zich in 1850 bij de overheid voegde en twee jaar later tot Premier
werd benoemd. Hij steunde Brittannië en Frankrijk tijdens de Krimoorlog waardoor hij een
zetel aan de tafel kreeg bij het Congres van Parijs.
Napoleon III was een voorstander van een verenigd Italië. Als de Oostenrijkers uit Italië
verdreven werden betekende dit misschien een sterker Frankrijk. Oorlog brak uit tussen
Oostenrijk en Piëmont in 1859, en deze oorlog werd zo’n bloedbad dat Napoleon III ingreep
en Cavour verraadde; hij maakte een bond met Oostenrijk, waardoor Venetië deel bleef van
het Oostenrijkse Rijk.
1880
THE CHANGING NATURE OF INTERNATIONAL RELATIONS
Verandering in het politieke Europese landschap bracht een nieuwe stijl van regering met
zich mee: de Realpolitik, gebaseerd op praktische en materialistische factoren in plaats van
ethiek of ideologie, waarbij niet geaarzeld wordt om oorlogsvoering te gebruiken om invloed
uit te oefenen. Na het Congres van Wenen in 1815 probeerden Europese staten door het
congressysteem de vrede te behouden door middel van overleg, maar dit was niet blijvend.
The Crimean War, 1854-1856
De Krimoorlog werd voornamelijk veroorzaakt door Rusland, die orthodox christelijken wilde
beschermen binnen het islamitische Ottomaanse Rijk. Dit leidde tot conflict in 1853, met
Rusland als overwinnaar.
Een zwak Ottomaans Rijk betekende dat Rusland een grotere dreiging voor Brittannië
(Russische invloed in het Mediterrane gebied) en Frankrijk (wens naar meer invloed), dus
beide landen steunden het Ottomaanse Rijk en verklaarden Rusland de oorlog in 1854.
Alle partijen liepen enorme verliezen op, en meer mensen stierven aan ziekte dan op het
slagveld. Na twee jaar trok Rusland zich eindelijk terug.
De oorlog bracht Westerse ideologieën naar het Ottomaanse Rijk, en door het doorbreken
van de conservatieve alliantie tussen Rusland en Oostenrijk konden er nieuwe staten
ontstaan - Italië, Duitsland en Roemenië.
The Congress of Paris, 1856
De partijen kwamen samen in Parijs om vrede te bespreken. Niemand was tevreden met wat
er besproken werd; Oostenrijk werd later uitgenodigd en voelde zich achtergesteld; Rusland
werd beperkt in militaire beweging.
FORGING NEW NATION-STATES, 1850-1871
Italian Unification, 1859-1870
De revolutie van 1848 bracht een wens van unificatie met zich mee. Sommige italianen
wilden een risorgimento, een politieke en culturele vernieuwing van Italië; dit 18e-eeuwse
idee veranderde door de tijd heen in de wens van unificatie.
The Plot to Unify Italy
Alleen het Italiaanse koninkrijk van Piëmont-Sardinië behield de liberale grondwet die
opgezet was in 1848; de rest keerde terug naar het oude regime. Sardinië ontwikkelde
moderne banken en treinsporen en kreeg uiteindelijk een machtspositie binnen Italië door
Camillo di Cavour, die zich in 1850 bij de overheid voegde en twee jaar later tot Premier
werd benoemd. Hij steunde Brittannië en Frankrijk tijdens de Krimoorlog waardoor hij een
zetel aan de tafel kreeg bij het Congres van Parijs.
Napoleon III was een voorstander van een verenigd Italië. Als de Oostenrijkers uit Italië
verdreven werden betekende dit misschien een sterker Frankrijk. Oorlog brak uit tussen
Oostenrijk en Piëmont in 1859, en deze oorlog werd zo’n bloedbad dat Napoleon III ingreep
en Cavour verraadde; hij maakte een bond met Oostenrijk, waardoor Venetië deel bleef van
het Oostenrijkse Rijk.
