Hamvragen parafilia en seksueel geweld:
Mensen hebben vaak de voorkeur voor een bepaald type man /vrouw als het aankomt op het
selecteren van een sekspartner. Die voorkeur is vaak nauwelijks aan verandering onderhevig.
Hoe kan die stabiele voorkeur eigenlijk worden verklaard?
Dit kan door de cognitieve schema’s die men heeft ontwikkeld gedurende de seksuele
ontwikkeling. Mensen ontwikkelen schema’s met bepaalde voorstellingen van hoe relaties, de
wereld, hoe anderen zijn, wie je zelf bent en zo ook je beeld van ideale sekspartner. Dit is een
impliciet verworven theorie en deze is moeilijk te veranderen. Het is een stabiele voorkeur en
men heeft deze zelf impliciet verworven. Kinderen ontwikkelen al op jonge leeftijd love maps:
Representaties van de ideale partner en seksuele activiteiten. Deze lovemaps zijn erg stabiel
en dit zou dan ook kunnen verklaren waarom de partnervoorkeur niet veranderlijk is.
Daarbij begint je seksuele ontwikkeling al heel vroeg. Uit bepaalde onderzoeken is gebleken
dat prenatale blootstelling aan hormonen invloed heeft op de seksuele voorkeur.
Hoe komt het dat sommige mensen opgewonden kunnen raken van dingen als
vrouwenonderbroeken of door zich onverwachts bloot te tonen aan willekeurige
voorbijgangers? Zouden die mensen eigenlijk niet moeten worden behandeld?
Een van de theorieën die er is over het ontstaan van parafilieen is het ontwikkelen van een
pathologische love map. Een parafilie zou ontstaan tussen de 8 en 10 jaar wanneer de
androgeenspiegels erg stijgen. Wanneer in deze periode de normale seksuele ontwikkeling
verstoord raakt kan men dus een parafilie ontwikkelen. Of men ervoor behandelt zou moeten
worden ligt heel erg aan de invalshoek die men erover heeft. Vanuit de normaliteitstheorieën
is een parafilie niet iets onnatuurlijks, maar een variatie op natuurlijk seksueel gedrag. Ook
kan een parafilie (Bijvoorbeeld sadomasochisme) ontstaan als een coping mechanisme om
met de hedendaagse druk van het leven om te gaan.
Pathologie theorie gaat er juist vanuit dat de parafilie komt door een conflict wat opgelost
moet worden. Als je ervan uit gaat dat een parafilie een normale variatie is in het seksuele
spectrum, dan is een behandeling ook niet nodig, maar kijk je vanuit een pathologisch
standpunt is het wel belangrijk om te behandelen. Sowieso is het voor behandeling
noodzakelijk om te kijken of de maatschappij, of het individu zelf last ervaart van zijn of haar
parafilie, wanneer dit het geval is, is een behandeling nodig.
Dit kan door de cognitieve schema’s die men heeft ontwikkeld, maar ook de eerste seksuele
ervaringen die men heeft opgedaan spelen een grote rol. Men neemt gaandeweg in zijn leven
een identiteit aan met betrekking tot seksuele opwinding. Dit klassiek leren gebeurt door te
experimenteren waar men een orgasme van krijgt. Het steeds herhalen van dit succes en het
ontbreken van sociale sancties, zal ervoor zorgen dat het gedrag vaker zal worden getoond.
Als het gedrag deel gaat uit maken van identiteit is het moeilijker om dit gedrag te
veranderen.
Deze mensen moeten worden behandeld zodra de persoon er zelf onder lijdt, zijn of haar
partner eronder lijdt of wanneer het strafbaar is.
Wat zijn de drijfveren van een ”kinderlokker” in jargon de pedoseksueel en wat voor hulp is
hier te bieden en onder welke condities?
Drijfveren kunnen zijn een emotionele band opbouwen met het kind of seksuele gratificatie.
Cognitieve gedragstherapie, psychoanalytische behandelingen en
hormonalen/psychofamacologische behandelingen. Bij de hormonale interventies worden de
niveaus testosteron onder een kritische drempel gehouden waardoor men een sterk
Mensen hebben vaak de voorkeur voor een bepaald type man /vrouw als het aankomt op het
selecteren van een sekspartner. Die voorkeur is vaak nauwelijks aan verandering onderhevig.
Hoe kan die stabiele voorkeur eigenlijk worden verklaard?
Dit kan door de cognitieve schema’s die men heeft ontwikkeld gedurende de seksuele
ontwikkeling. Mensen ontwikkelen schema’s met bepaalde voorstellingen van hoe relaties, de
wereld, hoe anderen zijn, wie je zelf bent en zo ook je beeld van ideale sekspartner. Dit is een
impliciet verworven theorie en deze is moeilijk te veranderen. Het is een stabiele voorkeur en
men heeft deze zelf impliciet verworven. Kinderen ontwikkelen al op jonge leeftijd love maps:
Representaties van de ideale partner en seksuele activiteiten. Deze lovemaps zijn erg stabiel
en dit zou dan ook kunnen verklaren waarom de partnervoorkeur niet veranderlijk is.
Daarbij begint je seksuele ontwikkeling al heel vroeg. Uit bepaalde onderzoeken is gebleken
dat prenatale blootstelling aan hormonen invloed heeft op de seksuele voorkeur.
Hoe komt het dat sommige mensen opgewonden kunnen raken van dingen als
vrouwenonderbroeken of door zich onverwachts bloot te tonen aan willekeurige
voorbijgangers? Zouden die mensen eigenlijk niet moeten worden behandeld?
Een van de theorieën die er is over het ontstaan van parafilieen is het ontwikkelen van een
pathologische love map. Een parafilie zou ontstaan tussen de 8 en 10 jaar wanneer de
androgeenspiegels erg stijgen. Wanneer in deze periode de normale seksuele ontwikkeling
verstoord raakt kan men dus een parafilie ontwikkelen. Of men ervoor behandelt zou moeten
worden ligt heel erg aan de invalshoek die men erover heeft. Vanuit de normaliteitstheorieën
is een parafilie niet iets onnatuurlijks, maar een variatie op natuurlijk seksueel gedrag. Ook
kan een parafilie (Bijvoorbeeld sadomasochisme) ontstaan als een coping mechanisme om
met de hedendaagse druk van het leven om te gaan.
Pathologie theorie gaat er juist vanuit dat de parafilie komt door een conflict wat opgelost
moet worden. Als je ervan uit gaat dat een parafilie een normale variatie is in het seksuele
spectrum, dan is een behandeling ook niet nodig, maar kijk je vanuit een pathologisch
standpunt is het wel belangrijk om te behandelen. Sowieso is het voor behandeling
noodzakelijk om te kijken of de maatschappij, of het individu zelf last ervaart van zijn of haar
parafilie, wanneer dit het geval is, is een behandeling nodig.
Dit kan door de cognitieve schema’s die men heeft ontwikkeld, maar ook de eerste seksuele
ervaringen die men heeft opgedaan spelen een grote rol. Men neemt gaandeweg in zijn leven
een identiteit aan met betrekking tot seksuele opwinding. Dit klassiek leren gebeurt door te
experimenteren waar men een orgasme van krijgt. Het steeds herhalen van dit succes en het
ontbreken van sociale sancties, zal ervoor zorgen dat het gedrag vaker zal worden getoond.
Als het gedrag deel gaat uit maken van identiteit is het moeilijker om dit gedrag te
veranderen.
Deze mensen moeten worden behandeld zodra de persoon er zelf onder lijdt, zijn of haar
partner eronder lijdt of wanneer het strafbaar is.
Wat zijn de drijfveren van een ”kinderlokker” in jargon de pedoseksueel en wat voor hulp is
hier te bieden en onder welke condities?
Drijfveren kunnen zijn een emotionele band opbouwen met het kind of seksuele gratificatie.
Cognitieve gedragstherapie, psychoanalytische behandelingen en
hormonalen/psychofamacologische behandelingen. Bij de hormonale interventies worden de
niveaus testosteron onder een kritische drempel gehouden waardoor men een sterk
