Week 5
Artikel Mutsaers
Psy-frames: psychologische kaders die agenten gebruiken om zichzelf en hun relatie met
anderen, collega’s en burgers, te kunnen begrijpen. Deze zouden bijdragen aan een klimaat
waarbinnen etnische diversiteit niet of nauwelijks wordt gewaardeerd en gerespecteerd. Dit
laatste zou zowel zichtbaar zijn binnen de politieorganisatie als daarbuiten.
Waar het boek ontegenzeggelijk bijzondere interviews en beschrijvingen van incidenten en
observaties bevat, verschaft de auteur mijns inziens niet het noodzakelijke inzicht in gevolgde
procedures en daarbij gemaakte keuzes dat passend is bij een wetenschappelijk onderzoek
naar de rol van etniciteit en diversiteit binnen de Nederlandse politie. De premisse dat
Nederlandse agenten te veel discretionaire vrijheid genieten en daar misbruik van maken door
middel van etnisch profileren wordt als een gegeven gepresenteerd waar de auteur zijn betoog
bewijs bij zoekt. Waar het problematiseren van de discretionaire vrijheid die diverse actoren
binnen de (straf)rechtshandhaving genieten zeer terecht is, zeker in het licht van diverse
vormen van misbruik, laat dit zich niet goed onderzoeken – of laten resultaten van onderzoek
hiernaar zich niet goed duiden – zonder een adequate definiëring en beschrijving van de
specifieke bevoegdheden die zijn onderzocht en de exacte omvang van de discretionaire
ruimte die deze bevoegdheden laten.
artikel Boon
Kern van het artikel
Voor de meeste immigranten op het ontvangen van regulieren psychische zorg ongeveer de
helft van dat van de autochtone leeftijdsgenoten. Voor adolescenten (11-19) waren de
resultaten van allochtonen en autochtonen ongeveer hetzelfde, maar was het relatieve risico
op behandeling in forensisch kader veel hoger voor allochtonen dan autochtonen. Uit
onderzoek blijkt dat onder etnische minderheden evenveel psychische stoornissen voorkomen
bij kinderen als bij meerderheden. De conclusie luidt dat de toegang tot de regulieren en
forensische zorg sterk beïnvloedt door etnische factoren. kinderen (5-10) is het relatieve
risico.
Inleiding
De geschatte prevalentie van kinder-psychische stoornissen ligt tussen de 10 en 20%, met
zo’n 7% die dermate lijdt onder de stoornis dat behandeling geïndiceerd is. Echter, de
‘treatment gap’ tussen behoefde en daadwerkelijke bieden van mentale zorg is enorm. In
ontwikkelingslanden worden mentale stoornissen onder kinderen zo goed als niet behandeld,
in andere landen wordt maar zo’n 10-30% van de kinderen die dit nodig heeft behandeld.
, Vooral eerste en tweede generatie immigranten kinderen vertonen een sterk verminderd
gebruik van psychische gezondheid zorg. In contrast tot hun ondervertegenwoordiging in de
regulieren jeugd mentale gezondheidszorg, zijn allochtone jongeren over gerepresenteerd in
forensische jeugdzorg. Onder jeugddelinquenten kan een hoog percentage gediagnosticeerd
worden met een psychische stoornis. Het is dus een logische verklaring voor de over
representatie in de forensische zorg dat deze allochtonen jongeren foutief niet of niet op tijd in
de reguliere mentale gezondheidszorg zijn behandeld.
De onderbenutting van psychische zorg door allochtone jongeren kan niet verklaard worden
in variaties van behoefte, maar moet verklaard worden door variaties in de obstakels naar
zorg. Zowel etnische achtergrond en SES worden gezien als belangrijke variabelen in relatie
tot etnische verschillen in het gebruik van reguliere mentale gezondheidszorg. We nemen aan
dat de lage mate van het gebruik maken van psychische gezondheidszorg door allochtone
jongeren wordt vooral verklaard door hun status als etnische minderheid, en niet zo zeer dor
de SES.
Discussie
En duidelijke link tussen de ondervertegenwoordiging van jongeren uit etnische minderheden
in reguliere zorg en hun overrepresentatie gedurende de adolescentie in forensische zorg is
dat hun psychische stoornissen niet worden herkend en behandeld eerder in hun leven en pas
duidelijk worden wanneer zij voor de rechter moeten verschijnen. Dit wordt ondersteund door
literatuur die aantoont dat CD onbehandeld kan zorgen voor delinquentie later in het leven en
een tijdige behandeling van deze stoornis kan dit voorkomen. Wanneer gekeken wordt naar
mogelijke verklaringen voor de gelimiteerde toegang tot effectieve mentale gezondheidszorg
voor allochtone kinderen is het filtermodel nuttig. Een aantal filters moeten worden
gepasseerd voordat behandeling in de mentale gezondheidszorg zal plaatsvinden. De eerste is
gerelateerd aan hoe psychische problemen worden beschouwd door de groep zelf en of de
patiënt en familie de problemen überhaupt voorleggen aan een professional. Het tweede filter
is of deze problemen worden herkend door personen die de jongere kunnen doorverwijzen
naar zorg. Of de jongere ook daadwerkelijk wordt doorverwezen vormt het derde filter. Het
vierde filter vindt plaats binnen de psychische gezondheidszorg en bepaalt of de jongere
residentiële zorg zal ontvangen. Gedurende het proces van doorverwezen worden naar
psychische gezondheidszorg kan selectieve filtering ontstaan doordat de filters makkelijker
doorstaan worden door sommige (etnische) groepen dan voor anderen. Het filter model stelt
dat niet alleen individuele maar ook groep kenmerken bepalen wie geblokkeerd wordt door de
filters. Met betrekking tot het eerste filter is het van belang dat de potentiële patiënt ne zijn
Artikel Mutsaers
Psy-frames: psychologische kaders die agenten gebruiken om zichzelf en hun relatie met
anderen, collega’s en burgers, te kunnen begrijpen. Deze zouden bijdragen aan een klimaat
waarbinnen etnische diversiteit niet of nauwelijks wordt gewaardeerd en gerespecteerd. Dit
laatste zou zowel zichtbaar zijn binnen de politieorganisatie als daarbuiten.
Waar het boek ontegenzeggelijk bijzondere interviews en beschrijvingen van incidenten en
observaties bevat, verschaft de auteur mijns inziens niet het noodzakelijke inzicht in gevolgde
procedures en daarbij gemaakte keuzes dat passend is bij een wetenschappelijk onderzoek
naar de rol van etniciteit en diversiteit binnen de Nederlandse politie. De premisse dat
Nederlandse agenten te veel discretionaire vrijheid genieten en daar misbruik van maken door
middel van etnisch profileren wordt als een gegeven gepresenteerd waar de auteur zijn betoog
bewijs bij zoekt. Waar het problematiseren van de discretionaire vrijheid die diverse actoren
binnen de (straf)rechtshandhaving genieten zeer terecht is, zeker in het licht van diverse
vormen van misbruik, laat dit zich niet goed onderzoeken – of laten resultaten van onderzoek
hiernaar zich niet goed duiden – zonder een adequate definiëring en beschrijving van de
specifieke bevoegdheden die zijn onderzocht en de exacte omvang van de discretionaire
ruimte die deze bevoegdheden laten.
artikel Boon
Kern van het artikel
Voor de meeste immigranten op het ontvangen van regulieren psychische zorg ongeveer de
helft van dat van de autochtone leeftijdsgenoten. Voor adolescenten (11-19) waren de
resultaten van allochtonen en autochtonen ongeveer hetzelfde, maar was het relatieve risico
op behandeling in forensisch kader veel hoger voor allochtonen dan autochtonen. Uit
onderzoek blijkt dat onder etnische minderheden evenveel psychische stoornissen voorkomen
bij kinderen als bij meerderheden. De conclusie luidt dat de toegang tot de regulieren en
forensische zorg sterk beïnvloedt door etnische factoren. kinderen (5-10) is het relatieve
risico.
Inleiding
De geschatte prevalentie van kinder-psychische stoornissen ligt tussen de 10 en 20%, met
zo’n 7% die dermate lijdt onder de stoornis dat behandeling geïndiceerd is. Echter, de
‘treatment gap’ tussen behoefde en daadwerkelijke bieden van mentale zorg is enorm. In
ontwikkelingslanden worden mentale stoornissen onder kinderen zo goed als niet behandeld,
in andere landen wordt maar zo’n 10-30% van de kinderen die dit nodig heeft behandeld.
, Vooral eerste en tweede generatie immigranten kinderen vertonen een sterk verminderd
gebruik van psychische gezondheid zorg. In contrast tot hun ondervertegenwoordiging in de
regulieren jeugd mentale gezondheidszorg, zijn allochtone jongeren over gerepresenteerd in
forensische jeugdzorg. Onder jeugddelinquenten kan een hoog percentage gediagnosticeerd
worden met een psychische stoornis. Het is dus een logische verklaring voor de over
representatie in de forensische zorg dat deze allochtonen jongeren foutief niet of niet op tijd in
de reguliere mentale gezondheidszorg zijn behandeld.
De onderbenutting van psychische zorg door allochtone jongeren kan niet verklaard worden
in variaties van behoefte, maar moet verklaard worden door variaties in de obstakels naar
zorg. Zowel etnische achtergrond en SES worden gezien als belangrijke variabelen in relatie
tot etnische verschillen in het gebruik van reguliere mentale gezondheidszorg. We nemen aan
dat de lage mate van het gebruik maken van psychische gezondheidszorg door allochtone
jongeren wordt vooral verklaard door hun status als etnische minderheid, en niet zo zeer dor
de SES.
Discussie
En duidelijke link tussen de ondervertegenwoordiging van jongeren uit etnische minderheden
in reguliere zorg en hun overrepresentatie gedurende de adolescentie in forensische zorg is
dat hun psychische stoornissen niet worden herkend en behandeld eerder in hun leven en pas
duidelijk worden wanneer zij voor de rechter moeten verschijnen. Dit wordt ondersteund door
literatuur die aantoont dat CD onbehandeld kan zorgen voor delinquentie later in het leven en
een tijdige behandeling van deze stoornis kan dit voorkomen. Wanneer gekeken wordt naar
mogelijke verklaringen voor de gelimiteerde toegang tot effectieve mentale gezondheidszorg
voor allochtone kinderen is het filtermodel nuttig. Een aantal filters moeten worden
gepasseerd voordat behandeling in de mentale gezondheidszorg zal plaatsvinden. De eerste is
gerelateerd aan hoe psychische problemen worden beschouwd door de groep zelf en of de
patiënt en familie de problemen überhaupt voorleggen aan een professional. Het tweede filter
is of deze problemen worden herkend door personen die de jongere kunnen doorverwijzen
naar zorg. Of de jongere ook daadwerkelijk wordt doorverwezen vormt het derde filter. Het
vierde filter vindt plaats binnen de psychische gezondheidszorg en bepaalt of de jongere
residentiële zorg zal ontvangen. Gedurende het proces van doorverwezen worden naar
psychische gezondheidszorg kan selectieve filtering ontstaan doordat de filters makkelijker
doorstaan worden door sommige (etnische) groepen dan voor anderen. Het filter model stelt
dat niet alleen individuele maar ook groep kenmerken bepalen wie geblokkeerd wordt door de
filters. Met betrekking tot het eerste filter is het van belang dat de potentiële patiënt ne zijn
