Naam - Klas
Eigen recensie:
Het boek “En we noemen hem” gaat over de schrijfster, Marjolijn van Heemstra, die
op haar 18e verjaardag een ring krijgt van haar oma, die vroeger van een verre oom
was. Deze oom heette Frans, ook wel bommenneef, en zijn laatste wens was dat de
ring uiteindelijk doorgegeven zou worden aan iemand die haar kind naar hem zal
vernoemen. Marjolein krijgt de ring en zal haar zoon naar hem vernoemen. Ze wilt
wel zeker weten of het wel terecht is om haar zoon naar hem te vernoemen en gaat
op onderzoek uit om achter het hele verhaal van bommenneef te komen. Uiteindelijk
blijkt het dat het helemaal geen rooskleurig verhaal is, en bommenneef geen
heldendaad verricht heeft. Het boek sluit af met Marjolijn die zegt: “Hij heeft een
naam.”
Doordat ze dit zegt ga je je afvragen of ze hem Frans noemt of niet, dit zorgt er dus
voor dat je meer gaat nadenken over het boek, wat veel schrijvers waarschijnlijk
willen.
In het begin was ik er niet over uit of ze hem frans had genoemd of niet, nu denk ik
dat ze dat niet heeft gedaan, aangezien het niet logisch zou zijn om haar zoon te
vernoemen naar iemand die onschuldige mensen vermoord had, alleen maar om
iemand te vermoorden die mogelijk een NSB’er was. Verder leek niks erop te duiden
dat Frans er spijt van had gehad.
De hoofdstukken van het boek zijn verveeld in de tijd voordat de baby de naam
krijgt. In het begin gaat deze periode per week of meerdere weken, en op het laatst
vertraagt het naar dagen tot de baby een naam krijgt, in deze dagen wordt de baby
ook pas geboren. Doordat er een tijdsdruk aan het verhaal zit wordt het op het einde
steeds spannender hoe het verhaal zich zal ontrafelen en doordat het spannender
word ga je natuurlijk meer lezen, zoals in mijn geval. Verder is het verhaal makkelijk
te volgen doordat het een chronologische volgorde heeft.
De gedeelten van het boek waarin er over de zwangerschap gepraat wordt, zoals
“de baby is nu even groot als een avocado”, zorgen ervoor dat de tekst minder
serieus word, wat positief is, anders zou het verhaal alleen maar bestaan uit erachter
komen wat de bommenneef gedaan had, en dat zou saai kunnen uitpakken.
, Recensie 1 (TZUM):
Recensie: Marjolijn van Heemstra
– En we noemen hem
● Recensies Coen Peppelenbos 19/08/2017
Bommenneef in het echt
‘We noemen hem Frans,’ zeg ik, ‘Frans Julius Johan.’
Schrijfster Marjolijn van Heemstra is zwanger, maar weet al wel hoe ze haar zoontje
gaat noemen. De vernoeming naar ‘bommenneef’, die ook na de Tweede Wereldoorlog
nog foute Nederlanders naar de bliksem hielp, ligt al vast. Heemstra draagt al sinds haar
18e een gouden ring met een blauwe steen die, dat heeft ze haar oma beloofd, ooit aan
de vinger van zoon zal prijken. Een mooie belofte, maar D., de partner van de schrijfster
is sceptisch. Wat weet ze eigenlijk precies over die neef. Het wordt tijd voor een
onderzoek en ze mag wel opschieten, want ze heeft nog 27 weken om de geschiedenis
van bommenneef te onderzoeken.
En we noemen hem van Marjolijn van Heemstra is in eerste instantie een zoektocht naar
een familielegende. De verhalen over bommenneef hebben binnen de familie mythische
Eigen recensie:
Het boek “En we noemen hem” gaat over de schrijfster, Marjolijn van Heemstra, die
op haar 18e verjaardag een ring krijgt van haar oma, die vroeger van een verre oom
was. Deze oom heette Frans, ook wel bommenneef, en zijn laatste wens was dat de
ring uiteindelijk doorgegeven zou worden aan iemand die haar kind naar hem zal
vernoemen. Marjolein krijgt de ring en zal haar zoon naar hem vernoemen. Ze wilt
wel zeker weten of het wel terecht is om haar zoon naar hem te vernoemen en gaat
op onderzoek uit om achter het hele verhaal van bommenneef te komen. Uiteindelijk
blijkt het dat het helemaal geen rooskleurig verhaal is, en bommenneef geen
heldendaad verricht heeft. Het boek sluit af met Marjolijn die zegt: “Hij heeft een
naam.”
Doordat ze dit zegt ga je je afvragen of ze hem Frans noemt of niet, dit zorgt er dus
voor dat je meer gaat nadenken over het boek, wat veel schrijvers waarschijnlijk
willen.
In het begin was ik er niet over uit of ze hem frans had genoemd of niet, nu denk ik
dat ze dat niet heeft gedaan, aangezien het niet logisch zou zijn om haar zoon te
vernoemen naar iemand die onschuldige mensen vermoord had, alleen maar om
iemand te vermoorden die mogelijk een NSB’er was. Verder leek niks erop te duiden
dat Frans er spijt van had gehad.
De hoofdstukken van het boek zijn verveeld in de tijd voordat de baby de naam
krijgt. In het begin gaat deze periode per week of meerdere weken, en op het laatst
vertraagt het naar dagen tot de baby een naam krijgt, in deze dagen wordt de baby
ook pas geboren. Doordat er een tijdsdruk aan het verhaal zit wordt het op het einde
steeds spannender hoe het verhaal zich zal ontrafelen en doordat het spannender
word ga je natuurlijk meer lezen, zoals in mijn geval. Verder is het verhaal makkelijk
te volgen doordat het een chronologische volgorde heeft.
De gedeelten van het boek waarin er over de zwangerschap gepraat wordt, zoals
“de baby is nu even groot als een avocado”, zorgen ervoor dat de tekst minder
serieus word, wat positief is, anders zou het verhaal alleen maar bestaan uit erachter
komen wat de bommenneef gedaan had, en dat zou saai kunnen uitpakken.
, Recensie 1 (TZUM):
Recensie: Marjolijn van Heemstra
– En we noemen hem
● Recensies Coen Peppelenbos 19/08/2017
Bommenneef in het echt
‘We noemen hem Frans,’ zeg ik, ‘Frans Julius Johan.’
Schrijfster Marjolijn van Heemstra is zwanger, maar weet al wel hoe ze haar zoontje
gaat noemen. De vernoeming naar ‘bommenneef’, die ook na de Tweede Wereldoorlog
nog foute Nederlanders naar de bliksem hielp, ligt al vast. Heemstra draagt al sinds haar
18e een gouden ring met een blauwe steen die, dat heeft ze haar oma beloofd, ooit aan
de vinger van zoon zal prijken. Een mooie belofte, maar D., de partner van de schrijfster
is sceptisch. Wat weet ze eigenlijk precies over die neef. Het wordt tijd voor een
onderzoek en ze mag wel opschieten, want ze heeft nog 27 weken om de geschiedenis
van bommenneef te onderzoeken.
En we noemen hem van Marjolijn van Heemstra is in eerste instantie een zoektocht naar
een familielegende. De verhalen over bommenneef hebben binnen de familie mythische
