Recensie van naam - klas
Kees van Kooten: Veertig (1e druk 1982)
Dit boek is verdeeld in drie delen, daarom zal ik het ook beoordelen in drie delen.
Het eerste deel gaat erover dat de schrijver naar Frankrijk gaat. Van Kooten wil al jaren
rustig kunnen schrijven zonder de last van zijn familie. Daarom geeft zijn vrouw hem twee
weken in een luxe hotel in Frankrijk cadeau voor zijn veertigste verjaardag, zodat hij rustig
kan schrijven, wat hem uiteindelijk niet echt lukt. Hij belt bijna elke dag met zijn vrouw die
thuis is met de kinderen in Nederland en ondertussen versiert hij in Frankrijk een rijschool
lerares, wat hem ook niet lukt. Uiteindelijk is hij niet echt aan het werk maar zit hij in het luxe
Hotel maar wat plezier te hebben, lekker te eten en te slapen.
Dit gedeelte van het boek vind ik zelf een beetje vreemd, omdat hij nog gewoon loyaal is aan
zijn vrouw maar tegelijkertijd een andere vrouw probeert te versieren. Nadat dit alles
gebeurd is gaat hij weer terug naar huis, na vier dagen, ook al zou hij eigenlijk twee weken
blijven om te schrijven. Dit geeft dus aan dat hij trouw is aan zijn vrouw.
Dit onderwerp sprak mij niet echt aan. Ik zou liever boeken over humor of actie lezen, ik
realiseer me dat dit ook een soort humor is, maar niet mijn humor.
Het tweede deel gaat erover dat van Kooten een lezing houdt en plotseling de drang krijgt
om naar de WC te gaan, dit gebeurt hierna nog een keer. Hij heeft door dat er iets mis is met
zijn prostaat en gaat naar de dokter, die tegen hem vertelt dat hij een ontstoken blaas heeft,
wat totaal geen probleem is en dat hij gewoon verder kan gaan als hij medicijnen neemt.
Dit stuk vond ik een beetje ongemakkelijk om te lezen, omdat ik niet graag over een ander
persoon zijn geslacht problemen en doktersonderzoek lees, dat vindt ik gewoon een beetje
onsmakelijk, en niet grappig.
Het laatste deel gaat over de hond Willem van Kees van Kooten. Willem heeft erg veel
meegemaakt van het leven van de familie van Kooten, onder andere de geboorte van de
kinderen. Op het eind sterft de hond Willem en duurt het een tijdje voordat de hele familie,
weer de oude is. De wat jongere hond Lucia is ook verdrietig over het overlijden van Willem.
Dit laatste deel van het boek vond ik zelf het leukst maar vooral ontroerend. De hond was
waarschijnlijk een lichtpuntje in de familie en nu Willem weg was, kwam er een gat, dat
moest helen door de tijd heen.
, Groen gemarkeerd = mening recensent.
Blauw gemarkeerd = argument recensent.
Recensie: Kees van Kooten – Veertig (Tzum)
Van Kooten zit schrijven in het bloed
Kees van Kooten is niet een van die bekende Nederlanders die zich zo nodig moeten manifesteren
met een boek in de wellustige wetenschap dat die domme televisiekijkers het toch wel zullen kopen,
tuk als ze zijn op de meestal tot overmaat van ramp óók nog lollig bedoelde mémoires van mensen
die niets te memoreren hebben. Nee, Kees van Kooten is een man wie het schrijven in het bloed zit.
Schrijven, het spelen met taal, is dan ook altijd de basis van de televisieprogramma’s die hij samen
met Wim de Bie maakt, en in de Haagse Post had hij jarenlang een column in de vorm van een
eigentijdse dialoog (‘Treitertrends’).
Spelen met de taal deed Van Kooten in verhevigde vorm in zijn rubriek ‘Koot droomt zich af’. Later
ging de column ‘Koot graaft zich autobio’ heten, en inderdaad werden de stukken steeds
persoonlijker. De boeken die werden samengesteld uit de columns maakten van Kees van Kooten
een van de meest verkochte Nederlandse auteurs.
De lijn naar een steeds persoonlijker schrijven heeft hij voortgezet in zijn gisteren verschenen boek
Veertig. Drie verhalen. In het verhaal ‘L’écrivain’ vertelt Van Kooten hoe zijn vrouw hem voor zijn
veertigste verjaardag verraste met een som gelds en een besproken hotelletje in de Vogezen waar hij
twee weken ongestoord kon gaan zitten schrijven. Het verhaal, zestig bladzijden lang, gaat over dit
schrijven, waar natuurlijk niets van terechtkomt. De schrijver slaapt lekker bij, eet smakelijk in het
restaurant beneden en observeert de vrouwen in het Franse dorpje. Zijn gedachten gaan intussen
terug naar zijn jeugd, toen hij op zestienjarige leeftijd voor het eerst naar Frankrijk liftte.
Kees van Kooten: Veertig (1e druk 1982)
Dit boek is verdeeld in drie delen, daarom zal ik het ook beoordelen in drie delen.
Het eerste deel gaat erover dat de schrijver naar Frankrijk gaat. Van Kooten wil al jaren
rustig kunnen schrijven zonder de last van zijn familie. Daarom geeft zijn vrouw hem twee
weken in een luxe hotel in Frankrijk cadeau voor zijn veertigste verjaardag, zodat hij rustig
kan schrijven, wat hem uiteindelijk niet echt lukt. Hij belt bijna elke dag met zijn vrouw die
thuis is met de kinderen in Nederland en ondertussen versiert hij in Frankrijk een rijschool
lerares, wat hem ook niet lukt. Uiteindelijk is hij niet echt aan het werk maar zit hij in het luxe
Hotel maar wat plezier te hebben, lekker te eten en te slapen.
Dit gedeelte van het boek vind ik zelf een beetje vreemd, omdat hij nog gewoon loyaal is aan
zijn vrouw maar tegelijkertijd een andere vrouw probeert te versieren. Nadat dit alles
gebeurd is gaat hij weer terug naar huis, na vier dagen, ook al zou hij eigenlijk twee weken
blijven om te schrijven. Dit geeft dus aan dat hij trouw is aan zijn vrouw.
Dit onderwerp sprak mij niet echt aan. Ik zou liever boeken over humor of actie lezen, ik
realiseer me dat dit ook een soort humor is, maar niet mijn humor.
Het tweede deel gaat erover dat van Kooten een lezing houdt en plotseling de drang krijgt
om naar de WC te gaan, dit gebeurt hierna nog een keer. Hij heeft door dat er iets mis is met
zijn prostaat en gaat naar de dokter, die tegen hem vertelt dat hij een ontstoken blaas heeft,
wat totaal geen probleem is en dat hij gewoon verder kan gaan als hij medicijnen neemt.
Dit stuk vond ik een beetje ongemakkelijk om te lezen, omdat ik niet graag over een ander
persoon zijn geslacht problemen en doktersonderzoek lees, dat vindt ik gewoon een beetje
onsmakelijk, en niet grappig.
Het laatste deel gaat over de hond Willem van Kees van Kooten. Willem heeft erg veel
meegemaakt van het leven van de familie van Kooten, onder andere de geboorte van de
kinderen. Op het eind sterft de hond Willem en duurt het een tijdje voordat de hele familie,
weer de oude is. De wat jongere hond Lucia is ook verdrietig over het overlijden van Willem.
Dit laatste deel van het boek vond ik zelf het leukst maar vooral ontroerend. De hond was
waarschijnlijk een lichtpuntje in de familie en nu Willem weg was, kwam er een gat, dat
moest helen door de tijd heen.
, Groen gemarkeerd = mening recensent.
Blauw gemarkeerd = argument recensent.
Recensie: Kees van Kooten – Veertig (Tzum)
Van Kooten zit schrijven in het bloed
Kees van Kooten is niet een van die bekende Nederlanders die zich zo nodig moeten manifesteren
met een boek in de wellustige wetenschap dat die domme televisiekijkers het toch wel zullen kopen,
tuk als ze zijn op de meestal tot overmaat van ramp óók nog lollig bedoelde mémoires van mensen
die niets te memoreren hebben. Nee, Kees van Kooten is een man wie het schrijven in het bloed zit.
Schrijven, het spelen met taal, is dan ook altijd de basis van de televisieprogramma’s die hij samen
met Wim de Bie maakt, en in de Haagse Post had hij jarenlang een column in de vorm van een
eigentijdse dialoog (‘Treitertrends’).
Spelen met de taal deed Van Kooten in verhevigde vorm in zijn rubriek ‘Koot droomt zich af’. Later
ging de column ‘Koot graaft zich autobio’ heten, en inderdaad werden de stukken steeds
persoonlijker. De boeken die werden samengesteld uit de columns maakten van Kees van Kooten
een van de meest verkochte Nederlandse auteurs.
De lijn naar een steeds persoonlijker schrijven heeft hij voortgezet in zijn gisteren verschenen boek
Veertig. Drie verhalen. In het verhaal ‘L’écrivain’ vertelt Van Kooten hoe zijn vrouw hem voor zijn
veertigste verjaardag verraste met een som gelds en een besproken hotelletje in de Vogezen waar hij
twee weken ongestoord kon gaan zitten schrijven. Het verhaal, zestig bladzijden lang, gaat over dit
schrijven, waar natuurlijk niets van terechtkomt. De schrijver slaapt lekker bij, eet smakelijk in het
restaurant beneden en observeert de vrouwen in het Franse dorpje. Zijn gedachten gaan intussen
terug naar zijn jeugd, toen hij op zestienjarige leeftijd voor het eerst naar Frankrijk liftte.
