Seneca H. 11
Par. 1 Provo’s: jongerenbeweging die het gezag van de overheid niet accepteerden. De
Kabouterbeweging en de Dolle Mina’s accepteerden het gezag ook niet, en ook niet het gezag van de
ouders waardoor vrienden en de media de socialiserende rol gingen vervullen.
De ouders erkenden het gezag wel en wilden hard werken omdat zij de crisis en bezetting hadden
meegemaakt, en de jongeren hadden dat niet: generatiekloof. Ze eisten ook meer inspraak en
democratisering.
Par. 2 Voor de jaren zestig was er sprake van verzuiling in Nederland; er waren verschillende
levensbeschouwelijke en sociaaleconomische zuilen met ieder een eigen radiozender, partij etc.
politieke socialisatie vond alleen binnen de eigen zuil plaats. Bij de ontzuiling/vertrossing zochten
jongeren contact met elkaar en door groepsvorming en de media ontstonden de tegenculturen zoals
de Provo’s. Door rationalisering (technische uitvindingen) en globalisering kwamen veel mensen met
de protesten in aanraking. Socialisatie was voortaan dus vooral de taak van vrienden en school
doordat jongeren langer op school zaten.
Jongeren gingen ook eigen groepen vormen, ondanks de zuilen, en ze ontwikkelden zo hun eigen
identiteit. De jongeren wilden ook af van de collectivistische cultuur die hun ouders omhelsden.
Naast de opkomst van de jongerencultuur werden er gastarbeiders uit andere landen gehaald. De
gastarbeiders raakten ontslagen tijdens de economisch zware jaren van de jaren ’80, maar gingen
niet terug naar hun thuisland en kregen later weer werk. Het gaat hier om acculturatie, cultuur en
socialiseren.
Par. 3 Het functionalisme-paradigma (consensus-structuren) stelt dat de samenleving dmv
socialisatie een stempel op individuen drukt, en dat die zo een identiteit vormen. Daardoor is
socialisatie dwingend, er is geen mogelijkheid om een eigen identiteit te vormen. Zo zorgt ook
politieke socialisatie dat de politieke cultuur blijft bestaan. Socialisatie heeft de functie van het
binden van individuen aan de samenleving, dus de samenleving bij elkaar houden. Het functionalisme
hanteert dit schema:
Cultuur vd samenleving -> instituties, instellingen -> regels en normen -> gedrag en individu ->
sanctionering -> internalisering (normen en waarden vd cultuur worden eigen gemaakt) -> cultuur vd
samenleving -> etc.
Het conflict-paradigma (conflict-structuren) onderzoekt hoe socialisatie ongelijke verdeling en
ongelijke kansen in de hand werkt. Twee stromingen binnen het conflict-paradigma:
- Karl Marx: ongelijke verdeling van bezit (historisch materialisme);
- Bourdieu en Bernstein: ongelijke sociale en culturele verschillen.
Bij politieke socialisatie kijkt het conflict-paradigma naar de invloed van socialisatie op het vormen
van politieke voorkeuren.
Het sociaalconstructivisme-paradigma/interactionisme bestudeert hoe mensen tijdens (politieke)
socialisatie waarde hechten aan dat wat ze leren en meemaken. Mensen spelen een rol, en gedragen
zich naar hoe ze denken dat het hoort in die rol. Je hebt geleerd hoe je je moet gedragen
(overdracht) en je vervult vervolgens die rol (verwerving).
Het rationele-actor-paradigma stelt dat gedrag wordt bepaald door de intentie. Daarbij hoort dit
model:
Par. 1 Provo’s: jongerenbeweging die het gezag van de overheid niet accepteerden. De
Kabouterbeweging en de Dolle Mina’s accepteerden het gezag ook niet, en ook niet het gezag van de
ouders waardoor vrienden en de media de socialiserende rol gingen vervullen.
De ouders erkenden het gezag wel en wilden hard werken omdat zij de crisis en bezetting hadden
meegemaakt, en de jongeren hadden dat niet: generatiekloof. Ze eisten ook meer inspraak en
democratisering.
Par. 2 Voor de jaren zestig was er sprake van verzuiling in Nederland; er waren verschillende
levensbeschouwelijke en sociaaleconomische zuilen met ieder een eigen radiozender, partij etc.
politieke socialisatie vond alleen binnen de eigen zuil plaats. Bij de ontzuiling/vertrossing zochten
jongeren contact met elkaar en door groepsvorming en de media ontstonden de tegenculturen zoals
de Provo’s. Door rationalisering (technische uitvindingen) en globalisering kwamen veel mensen met
de protesten in aanraking. Socialisatie was voortaan dus vooral de taak van vrienden en school
doordat jongeren langer op school zaten.
Jongeren gingen ook eigen groepen vormen, ondanks de zuilen, en ze ontwikkelden zo hun eigen
identiteit. De jongeren wilden ook af van de collectivistische cultuur die hun ouders omhelsden.
Naast de opkomst van de jongerencultuur werden er gastarbeiders uit andere landen gehaald. De
gastarbeiders raakten ontslagen tijdens de economisch zware jaren van de jaren ’80, maar gingen
niet terug naar hun thuisland en kregen later weer werk. Het gaat hier om acculturatie, cultuur en
socialiseren.
Par. 3 Het functionalisme-paradigma (consensus-structuren) stelt dat de samenleving dmv
socialisatie een stempel op individuen drukt, en dat die zo een identiteit vormen. Daardoor is
socialisatie dwingend, er is geen mogelijkheid om een eigen identiteit te vormen. Zo zorgt ook
politieke socialisatie dat de politieke cultuur blijft bestaan. Socialisatie heeft de functie van het
binden van individuen aan de samenleving, dus de samenleving bij elkaar houden. Het functionalisme
hanteert dit schema:
Cultuur vd samenleving -> instituties, instellingen -> regels en normen -> gedrag en individu ->
sanctionering -> internalisering (normen en waarden vd cultuur worden eigen gemaakt) -> cultuur vd
samenleving -> etc.
Het conflict-paradigma (conflict-structuren) onderzoekt hoe socialisatie ongelijke verdeling en
ongelijke kansen in de hand werkt. Twee stromingen binnen het conflict-paradigma:
- Karl Marx: ongelijke verdeling van bezit (historisch materialisme);
- Bourdieu en Bernstein: ongelijke sociale en culturele verschillen.
Bij politieke socialisatie kijkt het conflict-paradigma naar de invloed van socialisatie op het vormen
van politieke voorkeuren.
Het sociaalconstructivisme-paradigma/interactionisme bestudeert hoe mensen tijdens (politieke)
socialisatie waarde hechten aan dat wat ze leren en meemaken. Mensen spelen een rol, en gedragen
zich naar hoe ze denken dat het hoort in die rol. Je hebt geleerd hoe je je moet gedragen
(overdracht) en je vervult vervolgens die rol (verwerving).
Het rationele-actor-paradigma stelt dat gedrag wordt bepaald door de intentie. Daarbij hoort dit
model:
