Casus 1
1. Bacteriën- murray
a. Opbouw
Bacterie is een prokaryoot, zonder celkern, het is eencellig en heeft geen mitochondria, golgi
systeem, of ER. In het cytoplasma ligt dubbelstrengs DNA met daaromheen een celmembraan. Je
hebt verder ook nog ribosomen. De ribosomale subunit 70S-ribosomen zijn opgebouwd uit 30S en
50S subunit. Deze subunits zitten om de ribosomen heen en het DNA gaat door de ribosoom. S staat
voor Svedberg eenheid dat een maat is voor het gewicht van de celbestandsdelen. Ook kunnen er
plasmiden voorkomen in het cytoplasma, dat zijn circulair niet essentieel DNA. Ook kan de bacterie
nog een pilli of flagel bezitten waarmee hij zich voortbeweegt of koppelt.
De taak van de celwand is om stevigheid en bescherming te bieden tegen externe bedreigingen en
om osmotische drukgradiënt tussen de intracellulaire en extracellulaire omgeving te behouden. Ook
faciliteert het de communicatie met omgeving.
b. Soorten (gramnegatief/positief, vorm, functie)
Gram kleuring: gekleurd via kristal violet met jodium, en dan
komt er nog een kleurstof bij die ongekleurde cellen tekent;
safranin. Gram positieve(A) bacteriën hebben een dikke
peptidoglycanen laag die teichoische en lipoteichoische
zuren bevat. De kleuring gaat vast zitten in het uitgebreide
netwerk. Gram negatieve bacteriën (B) hebben een dunne laag
peptidoglycanen laag en een buiten membraan dat
lipopolysacharide, fosfolipiden en proteïnen bevat. De
periplasmatische ruimte tussen de cytoplasmatische en buiten
membraan bevat transport,
degradatie en celwand synthese
proteïnen. Het buiten membraan is
verbonden met het cytoplasma
membraan bij adhesie punten en is
verbonden met peptidoglycanen
door lipoproteinen.
Mycobacteriële celwanden (C)
verlenen de bacteriën zuurvaste
kleuring. Ze hebben een complexe
structuur met een lipiden rijke
wasachtige buiten laag van mycolzuren met poriën die de laag
doordringen. Zij kleuren niet bij Gram kleuring.
Gram kleuring verliest waarde wanneer de bacteriën uitgehongerd
zijn of behandeld met antibiotica door de degradatie van de
peptidoglycanen.
vorm: je hebt 3 basis groepen; kokken,
bacillen en spirocheten. Kokken zijn
rond, bacillen zijn staafvormig en
spirocheten zijn spiraalvormig. Sommige
zijn variabel in vorm en worden
, pleomorf genoemd. Verder is de vorm afhankelijk van de celwand. Sommige kokken komen
voor in paren, diplokokken. Andere in ketens; streptokokken en andere in trosjes
stafylokokken.
c. Pathogenese
Sommige bacteriën veroorzaken altijd ziekte vanwege de expressie van hun virulente
factoren, terwijl de bacteriestam en de inoculum grootte van andere soorten kunnen
bepalen of er ziekte optreedt. De grens voor een ziekte verschilt per bacterie soort. Ook
hangt het af van de host, hoe groot de grens voor ziekte is. Veel bacteriën brengen hun
virulente factoren alleen onder speciale omstandigheden tot expressie en coördineren hun
expressie genetisch. Zo kunnen ze worden geactiveerd door zuurstofspanning of pH, om de
nabijheid van geschikte gastheermembranen te verzekeren.
De componenten voor complexe structuren worden vaak samen gecodeerd op een
pathogeniteitseiland. Dit zijn grote genetische regio’s in het chromosoom of op plasmiden
die sets genen bevatten die coderen voor talrijke virulentie factoren die mogelijk
gecoördineerde expressie vereisen. Deze genen kunnen worden ingeschakeld door een
enkele stimulus, temperatuur, pH enz. Het bevindt zich meestal binnen een transposon en
kan als een eenheid worden overgebracht naar verschillende locaties binnen een
chromosoom of naar andere bacteriën.
Bacteriën hebben de middelen ontwikkeld om aan veel van deze beschermingen te
ontsnappen om hun niche te vestigen (normale flora) of binnen te vallen en weefselinfecties
(pathogenen) te veroorzaken. Hoe langer een bacterie in het lichaam blijft, hoe groter zijn
aantal, zijn vermogen om zich te verspreiden, zijn potentieel om weefselschade en ziekte te
veroorzaken, hoe groter de immuun- en ontstekingsreactie van de gastheer die nodig is om
de infectie op te lossen en hoe groter de immunopathogenese en ernst van de infectie.
Bepaalde virulente bacteriën veroorzaken altijd ziekten omdat ze gifstoffen produceren of
mechanismen hebben die hun groei in de gastheer bevorderen ten koste van de weefsel- of
orgaanfunctie van de gastheer (uitgescheiden afbrekende enzymen). Opportunistische
bacteriën profiteren van reeds bestaande aandoeningen, zoals immunosuppressie, om te
groeien en ernstige ziekten te veroorzaken. Zo lopen slachtoffers van brandwonden en de
longen van patiënten met cystische fibrose een hoger risico op infectie met Pseudomonas
aeruginosa en zijn patiënten met het verworven immunodeficiëntiesyndroom (aids) zeer
vatbaar voor infectie door intracellulair groeiende bacteriën, zoals de mycobacteriën.
Ziekte is het resultaat van de combinatie van schade of verlies van weefsel of orgaanfunctie
veroorzaakt door de bacteriën in combinatie met de gevolgen van de aangeboren en
immuun (ontstekings) reacties op de infectie. De tekenen en symptomen van een ziekte
worden bepaald door de verandering in het aangetaste weefsel. Systemische reacties
worden geproduceerd door toxines en de cytokines die worden geproduceerd als reactie op
de infectie. De ernst van de ziekte hangt af van het belang van het aangetaste orgaan en de
omvang van de door de infectie veroorzaakte schade. Infecties van het centrale zenuwstelsel
zijn bijzonder ernstig.
1. Bacteriën- murray
a. Opbouw
Bacterie is een prokaryoot, zonder celkern, het is eencellig en heeft geen mitochondria, golgi
systeem, of ER. In het cytoplasma ligt dubbelstrengs DNA met daaromheen een celmembraan. Je
hebt verder ook nog ribosomen. De ribosomale subunit 70S-ribosomen zijn opgebouwd uit 30S en
50S subunit. Deze subunits zitten om de ribosomen heen en het DNA gaat door de ribosoom. S staat
voor Svedberg eenheid dat een maat is voor het gewicht van de celbestandsdelen. Ook kunnen er
plasmiden voorkomen in het cytoplasma, dat zijn circulair niet essentieel DNA. Ook kan de bacterie
nog een pilli of flagel bezitten waarmee hij zich voortbeweegt of koppelt.
De taak van de celwand is om stevigheid en bescherming te bieden tegen externe bedreigingen en
om osmotische drukgradiënt tussen de intracellulaire en extracellulaire omgeving te behouden. Ook
faciliteert het de communicatie met omgeving.
b. Soorten (gramnegatief/positief, vorm, functie)
Gram kleuring: gekleurd via kristal violet met jodium, en dan
komt er nog een kleurstof bij die ongekleurde cellen tekent;
safranin. Gram positieve(A) bacteriën hebben een dikke
peptidoglycanen laag die teichoische en lipoteichoische
zuren bevat. De kleuring gaat vast zitten in het uitgebreide
netwerk. Gram negatieve bacteriën (B) hebben een dunne laag
peptidoglycanen laag en een buiten membraan dat
lipopolysacharide, fosfolipiden en proteïnen bevat. De
periplasmatische ruimte tussen de cytoplasmatische en buiten
membraan bevat transport,
degradatie en celwand synthese
proteïnen. Het buiten membraan is
verbonden met het cytoplasma
membraan bij adhesie punten en is
verbonden met peptidoglycanen
door lipoproteinen.
Mycobacteriële celwanden (C)
verlenen de bacteriën zuurvaste
kleuring. Ze hebben een complexe
structuur met een lipiden rijke
wasachtige buiten laag van mycolzuren met poriën die de laag
doordringen. Zij kleuren niet bij Gram kleuring.
Gram kleuring verliest waarde wanneer de bacteriën uitgehongerd
zijn of behandeld met antibiotica door de degradatie van de
peptidoglycanen.
vorm: je hebt 3 basis groepen; kokken,
bacillen en spirocheten. Kokken zijn
rond, bacillen zijn staafvormig en
spirocheten zijn spiraalvormig. Sommige
zijn variabel in vorm en worden
, pleomorf genoemd. Verder is de vorm afhankelijk van de celwand. Sommige kokken komen
voor in paren, diplokokken. Andere in ketens; streptokokken en andere in trosjes
stafylokokken.
c. Pathogenese
Sommige bacteriën veroorzaken altijd ziekte vanwege de expressie van hun virulente
factoren, terwijl de bacteriestam en de inoculum grootte van andere soorten kunnen
bepalen of er ziekte optreedt. De grens voor een ziekte verschilt per bacterie soort. Ook
hangt het af van de host, hoe groot de grens voor ziekte is. Veel bacteriën brengen hun
virulente factoren alleen onder speciale omstandigheden tot expressie en coördineren hun
expressie genetisch. Zo kunnen ze worden geactiveerd door zuurstofspanning of pH, om de
nabijheid van geschikte gastheermembranen te verzekeren.
De componenten voor complexe structuren worden vaak samen gecodeerd op een
pathogeniteitseiland. Dit zijn grote genetische regio’s in het chromosoom of op plasmiden
die sets genen bevatten die coderen voor talrijke virulentie factoren die mogelijk
gecoördineerde expressie vereisen. Deze genen kunnen worden ingeschakeld door een
enkele stimulus, temperatuur, pH enz. Het bevindt zich meestal binnen een transposon en
kan als een eenheid worden overgebracht naar verschillende locaties binnen een
chromosoom of naar andere bacteriën.
Bacteriën hebben de middelen ontwikkeld om aan veel van deze beschermingen te
ontsnappen om hun niche te vestigen (normale flora) of binnen te vallen en weefselinfecties
(pathogenen) te veroorzaken. Hoe langer een bacterie in het lichaam blijft, hoe groter zijn
aantal, zijn vermogen om zich te verspreiden, zijn potentieel om weefselschade en ziekte te
veroorzaken, hoe groter de immuun- en ontstekingsreactie van de gastheer die nodig is om
de infectie op te lossen en hoe groter de immunopathogenese en ernst van de infectie.
Bepaalde virulente bacteriën veroorzaken altijd ziekten omdat ze gifstoffen produceren of
mechanismen hebben die hun groei in de gastheer bevorderen ten koste van de weefsel- of
orgaanfunctie van de gastheer (uitgescheiden afbrekende enzymen). Opportunistische
bacteriën profiteren van reeds bestaande aandoeningen, zoals immunosuppressie, om te
groeien en ernstige ziekten te veroorzaken. Zo lopen slachtoffers van brandwonden en de
longen van patiënten met cystische fibrose een hoger risico op infectie met Pseudomonas
aeruginosa en zijn patiënten met het verworven immunodeficiëntiesyndroom (aids) zeer
vatbaar voor infectie door intracellulair groeiende bacteriën, zoals de mycobacteriën.
Ziekte is het resultaat van de combinatie van schade of verlies van weefsel of orgaanfunctie
veroorzaakt door de bacteriën in combinatie met de gevolgen van de aangeboren en
immuun (ontstekings) reacties op de infectie. De tekenen en symptomen van een ziekte
worden bepaald door de verandering in het aangetaste weefsel. Systemische reacties
worden geproduceerd door toxines en de cytokines die worden geproduceerd als reactie op
de infectie. De ernst van de ziekte hangt af van het belang van het aangetaste orgaan en de
omvang van de door de infectie veroorzaakte schade. Infecties van het centrale zenuwstelsel
zijn bijzonder ernstig.
