Opdracht Ethiek
Beschrijving van mijn werkplek:
Ik werk bij XX op KDC de XX in XX. Op een kinderdienstencentrum zitten kinderen in de
leeftijd van 0-18 jaar. Wij hebben zes groepen op de locatie in XX. En we hebben twee
groepen op een buitenlocatie in een andere wijk.
Ik werk op een vroegbehandelgroep. Op deze groep komen kinderen vaak vanuit huis of
vanuit reguliere opvang. De kinderen zijn 2-7 jaar. Op dit moment zijn de meeste kinderen 4-
6 jaar. Alle kinderen hebben een ontwikkelingsvraag. Vaak weten ouders/ verzorgers niet
precies wat er aan de hand is. Er is vaak vermoeden van autisme of vermoeden van een
verstandelijke beperking. Bij ons op de groep brengen we de ontwikkeling in kaart en wordt
het kind onderzocht zowel intern als extern.
We werken met een multidisciplinair team. Hierin zitten een trajectbegeleider, behandel-
coördinator, fysiotherapeut, logopediste, ergotherapeut, spelagoog, muziekagoog. Wij
werken met twee begeleidsters per dag op een groep met acht kinderen. Ik ben persoonlijk
begeleidster van vier kinderen.
Vraag 1: Uitsluiting en participatie binnen Social Work.
Participatie: meedoen en erbij horen. Erkenning krijgen, gewaardeerd worden om wie je
bent. Niet alleen meedoen, maar ook meedenken en meebeslissen.
Uitsluiting: er niet bij horen, geen erkenning krijgen om wie je bent.
Erkenning: in de vorm van liefde, respect en sociale waardering. Dit is een noodzakelijke
voorwaarde om zelfvertrouwen, zelfrespect en zelfwaardering te kunnen ontwikkelen.
Casus:
Op de groep hebben wij negen kinderen met allemaal een verschillende hulpvraag en
achtergrond. Per dag komen er acht kinderen en staan wij met twee begeleidsters op de
groep.
De kinderen die er komen vragen allemaal op een verschillende manier begeleiding. Het ene
kind heeft veel hulp nodig bij het eten en verzorgen en het andere kind heeft veel begeleiding
nodig om zich te kunnen richten op de activiteiten. Ook zijn er veel verschillende
gedragsproblemen.
Wij hebben sinds juni een jongentje op de groep. Hij heet J. Hij is 6 jaar oud. Zijn ouders zijn
gevlucht uit Syrië. Ouders en zus hebben trauma’s opgelopen in hun geboorteland en tijdens
het vluchten. J is in Nederland geboren. Hij praat niet en heeft veel gedragsproblemen. Er
zijn al verschillende onderzoeken gedaan. Er is vermoeden van hechtingsproblematiek,
autisme en een verstandelijke beperking. Motorisch is J. sterk ontwikkeld. Hij is behendig en
snel. Kan alle sloten open maken en klimt op tafels en kasten.
J. heeft voor ons al 4 andere groepen gehad. Hij is gestart met 3 jaar. Elke keer gaat het een
paar weken goed op een groep en dan begint er gedrag te ontwikkelen, waardoor J.
intensieve begeleiding nodig heeft.
Op een groep met zeven andere kinderen is de intensieve begeleiding die hij vraagt te veel.
De andere kinderen komen aandacht tekort op de dagen dat J. op de groep is.
Het morele dilemma: J verdient een plekje, hij moet niet elke keer zodra hij ‘te lastig’ wordt,
doorgeschoven worden naar een andere groep. Hij heeft recht op een veilige plek waar hij
, zichzelf kan ontwikkelen. We kunnen hem niet uitsluiten. Hij mag er zijn, hij moet de
begeleiding krijgen die hij nodig heeft.
Aan de andere kant zien we op de dag dat J. er niet is, dat alle andere kinderen meer van
zich laten zien, zich beter kunnen ontwikkelen. We kunnen met alle kinderen aan doelen
werken. Op de andere vier dagen dat J. aanwezig is, zijn we gedurende de dag zoveel met
hem bezig, dat de andere begeleidsters de andere kinderen allemaal in haar eentje doet.
Verbinding met de denkers: Carl Rogers en Michel Foucault.
Carl Rogers: gaat uit van aansluiten en gezien worden. Hij zegt: “Hoe goed bedoeld ook,
wanneer je als persoon gecategoriseerd wordt tot een bepaalde groep word je niet gezien in
wat jij bent: een uniek individu met een eigen geschiedenis en een persoonlijke ervaring.”
J. is een uniek individu. Waar komt zijn gedrag vandaan? Wat heeft hij nodig? Kan hij in een
groep functioneren? Of heeft hij iets anders nodig? Het is goed om de casus met de
denkwijze van Carl Rogers te benaderen. Niet in hokjes denken, maar kijken naar het
individu. Wat heeft J. nodig en kunnen wij dat bieden of moeten we meer out of the box
denken?
Michel Foucault: gaat uit van sociale situaties. Professionals hebben vaak een
machtpositie. Zij bepalen wat er gebeurt. Want zo is het ons geleerd.
Foucault en Milikowski leren ons dat we niet de mensen aan hun omgeving moeten
aanpassen, maar de omgeving moeten aanpassen aan de mensen.
Ook hieruit kunnen we leren dat we J. niet moeten willen aanpassen aan zijn omgeving. Het
mee kunnen draaien in een groep van 8 kinderen. Maar we moeten kijken naar wat hij nodig
heeft en of dat wij de omgeving moeten veranderen.
Vraag 2: Mensvisie in 20 zinnen.
Lucas 6: 31 Behandel anderen zoals je wilt dat ze jullie behandelen. *
Deze tekst uit de Bijbel is een leidraad voor hoe ik zelf met mensen omga en hoe ik naar de
mens kijk. Ik ga vrijwel altijd uit van het positieve in de ander, tot de ander het tegendeel
bewezen heeft. Hierdoor heb ik niet altijd mensen direct goed ingeschat. Het maakt wel dat
ik makkelijk contact maak met een ander. Ik probeer zonder oordeel naar mensen te kijken.
Gedrag heeft een altijd een oorzaak. Ik vind dat iedereen recht heeft op een goed leven,
niemand uitgesloten. Iedereen heeft het recht om zelf te beslissen over wat belangrijk voor
diegene is. Dit is iets wat ik dagelijks op mijn werk naar de kinderen en naar de ouders toe
probeer uit te stralen. Gezien worden is wat mij betreft het allerbelangrijkste. Maar ook het
meedenken en meebeslissen is van belang. Want dat maakt dat je het samen doet in goede
harmonie. Harmonie en een betere leefwereld zijn belangrijke kernwaarden waar ik voor sta.
Mijn mensvisie sluit goed aan bij de mensvisie van Carl Rogers. Het gaat om “aansluiten en
gezien worden”. Op de groep kijken we altijd naar waar gedrag vandaan komt. We gaan niet
op het gedrag in, maar zoeken naar de oorzaak. Is er iets niet duidelijk? Zijn er te veel
geluiden? Is er lichamelijk iets aan de hand? We onderzoeken de oorzaak en proberen weg
te nemen wat kan. We gaan niet straffen of in op het gedrag van het kind, maar zorgen dat
het kind weer verder kan met de dag. Dit is gebaseerd op de methodiek van Colette de
Bruijn, Geef me de vijf.
Maar ook Annelies van Heist heeft een denkwijze waar ik mij goed in kan vinden. Zij zegt
dat alles begint met contact. Zonder contact kan je niks. Dat zie ik terug op mijn werk als een
kind voor het eerst bij ons komt. Ouders zijn vaak nerveus. Het kind weet niet waar het is en
Beschrijving van mijn werkplek:
Ik werk bij XX op KDC de XX in XX. Op een kinderdienstencentrum zitten kinderen in de
leeftijd van 0-18 jaar. Wij hebben zes groepen op de locatie in XX. En we hebben twee
groepen op een buitenlocatie in een andere wijk.
Ik werk op een vroegbehandelgroep. Op deze groep komen kinderen vaak vanuit huis of
vanuit reguliere opvang. De kinderen zijn 2-7 jaar. Op dit moment zijn de meeste kinderen 4-
6 jaar. Alle kinderen hebben een ontwikkelingsvraag. Vaak weten ouders/ verzorgers niet
precies wat er aan de hand is. Er is vaak vermoeden van autisme of vermoeden van een
verstandelijke beperking. Bij ons op de groep brengen we de ontwikkeling in kaart en wordt
het kind onderzocht zowel intern als extern.
We werken met een multidisciplinair team. Hierin zitten een trajectbegeleider, behandel-
coördinator, fysiotherapeut, logopediste, ergotherapeut, spelagoog, muziekagoog. Wij
werken met twee begeleidsters per dag op een groep met acht kinderen. Ik ben persoonlijk
begeleidster van vier kinderen.
Vraag 1: Uitsluiting en participatie binnen Social Work.
Participatie: meedoen en erbij horen. Erkenning krijgen, gewaardeerd worden om wie je
bent. Niet alleen meedoen, maar ook meedenken en meebeslissen.
Uitsluiting: er niet bij horen, geen erkenning krijgen om wie je bent.
Erkenning: in de vorm van liefde, respect en sociale waardering. Dit is een noodzakelijke
voorwaarde om zelfvertrouwen, zelfrespect en zelfwaardering te kunnen ontwikkelen.
Casus:
Op de groep hebben wij negen kinderen met allemaal een verschillende hulpvraag en
achtergrond. Per dag komen er acht kinderen en staan wij met twee begeleidsters op de
groep.
De kinderen die er komen vragen allemaal op een verschillende manier begeleiding. Het ene
kind heeft veel hulp nodig bij het eten en verzorgen en het andere kind heeft veel begeleiding
nodig om zich te kunnen richten op de activiteiten. Ook zijn er veel verschillende
gedragsproblemen.
Wij hebben sinds juni een jongentje op de groep. Hij heet J. Hij is 6 jaar oud. Zijn ouders zijn
gevlucht uit Syrië. Ouders en zus hebben trauma’s opgelopen in hun geboorteland en tijdens
het vluchten. J is in Nederland geboren. Hij praat niet en heeft veel gedragsproblemen. Er
zijn al verschillende onderzoeken gedaan. Er is vermoeden van hechtingsproblematiek,
autisme en een verstandelijke beperking. Motorisch is J. sterk ontwikkeld. Hij is behendig en
snel. Kan alle sloten open maken en klimt op tafels en kasten.
J. heeft voor ons al 4 andere groepen gehad. Hij is gestart met 3 jaar. Elke keer gaat het een
paar weken goed op een groep en dan begint er gedrag te ontwikkelen, waardoor J.
intensieve begeleiding nodig heeft.
Op een groep met zeven andere kinderen is de intensieve begeleiding die hij vraagt te veel.
De andere kinderen komen aandacht tekort op de dagen dat J. op de groep is.
Het morele dilemma: J verdient een plekje, hij moet niet elke keer zodra hij ‘te lastig’ wordt,
doorgeschoven worden naar een andere groep. Hij heeft recht op een veilige plek waar hij
, zichzelf kan ontwikkelen. We kunnen hem niet uitsluiten. Hij mag er zijn, hij moet de
begeleiding krijgen die hij nodig heeft.
Aan de andere kant zien we op de dag dat J. er niet is, dat alle andere kinderen meer van
zich laten zien, zich beter kunnen ontwikkelen. We kunnen met alle kinderen aan doelen
werken. Op de andere vier dagen dat J. aanwezig is, zijn we gedurende de dag zoveel met
hem bezig, dat de andere begeleidsters de andere kinderen allemaal in haar eentje doet.
Verbinding met de denkers: Carl Rogers en Michel Foucault.
Carl Rogers: gaat uit van aansluiten en gezien worden. Hij zegt: “Hoe goed bedoeld ook,
wanneer je als persoon gecategoriseerd wordt tot een bepaalde groep word je niet gezien in
wat jij bent: een uniek individu met een eigen geschiedenis en een persoonlijke ervaring.”
J. is een uniek individu. Waar komt zijn gedrag vandaan? Wat heeft hij nodig? Kan hij in een
groep functioneren? Of heeft hij iets anders nodig? Het is goed om de casus met de
denkwijze van Carl Rogers te benaderen. Niet in hokjes denken, maar kijken naar het
individu. Wat heeft J. nodig en kunnen wij dat bieden of moeten we meer out of the box
denken?
Michel Foucault: gaat uit van sociale situaties. Professionals hebben vaak een
machtpositie. Zij bepalen wat er gebeurt. Want zo is het ons geleerd.
Foucault en Milikowski leren ons dat we niet de mensen aan hun omgeving moeten
aanpassen, maar de omgeving moeten aanpassen aan de mensen.
Ook hieruit kunnen we leren dat we J. niet moeten willen aanpassen aan zijn omgeving. Het
mee kunnen draaien in een groep van 8 kinderen. Maar we moeten kijken naar wat hij nodig
heeft en of dat wij de omgeving moeten veranderen.
Vraag 2: Mensvisie in 20 zinnen.
Lucas 6: 31 Behandel anderen zoals je wilt dat ze jullie behandelen. *
Deze tekst uit de Bijbel is een leidraad voor hoe ik zelf met mensen omga en hoe ik naar de
mens kijk. Ik ga vrijwel altijd uit van het positieve in de ander, tot de ander het tegendeel
bewezen heeft. Hierdoor heb ik niet altijd mensen direct goed ingeschat. Het maakt wel dat
ik makkelijk contact maak met een ander. Ik probeer zonder oordeel naar mensen te kijken.
Gedrag heeft een altijd een oorzaak. Ik vind dat iedereen recht heeft op een goed leven,
niemand uitgesloten. Iedereen heeft het recht om zelf te beslissen over wat belangrijk voor
diegene is. Dit is iets wat ik dagelijks op mijn werk naar de kinderen en naar de ouders toe
probeer uit te stralen. Gezien worden is wat mij betreft het allerbelangrijkste. Maar ook het
meedenken en meebeslissen is van belang. Want dat maakt dat je het samen doet in goede
harmonie. Harmonie en een betere leefwereld zijn belangrijke kernwaarden waar ik voor sta.
Mijn mensvisie sluit goed aan bij de mensvisie van Carl Rogers. Het gaat om “aansluiten en
gezien worden”. Op de groep kijken we altijd naar waar gedrag vandaan komt. We gaan niet
op het gedrag in, maar zoeken naar de oorzaak. Is er iets niet duidelijk? Zijn er te veel
geluiden? Is er lichamelijk iets aan de hand? We onderzoeken de oorzaak en proberen weg
te nemen wat kan. We gaan niet straffen of in op het gedrag van het kind, maar zorgen dat
het kind weer verder kan met de dag. Dit is gebaseerd op de methodiek van Colette de
Bruijn, Geef me de vijf.
Maar ook Annelies van Heist heeft een denkwijze waar ik mij goed in kan vinden. Zij zegt
dat alles begint met contact. Zonder contact kan je niks. Dat zie ik terug op mijn werk als een
kind voor het eerst bij ons komt. Ouders zijn vaak nerveus. Het kind weet niet waar het is en
