Samenvatting Psychosociaile hulpverlening

Samenvatting psychosociale hulpverlening.


H 11.3 Constructief hanteren van zichzelf

Als persoon is de hulpverlener voortdurend zowel handelend als ervarend aanwezig. De
persoon (dus je eigen ik) als hulpverlener heeft altijd invloed op de hulpverlening. Het is je
eerste primaire gereedschap.

Het professionele zelf kan niet gescheiden worden van het persoonlijke zelf, waardoor het
cruciaal is dat je weet wat in jezelf om gaat. (Bewust zijn)

Goede hulpverlening moet een persoonlijk niveau van communicatie betreffen om echte
veranderingen teweeg te kunnen brengen.



Hoofdstuk 17: Probleemverkenning, aanmelding en intake.

Het aanmeldingsgesprek heeft als functie,
 Dat de cliënt laagdrempelig en direct toegang kan krijgen tot hulp.
 Dat er een inschatting gemaakt kan worden over de urgentie van de situatie en of de
instelling de cliënt kan bieden wat hij nodig heeft en waar hij om vraagt.
 Dat er duidelijk word gemaakt wie bij het eerste gesprek uitgenodigd moet worden.
 Dat de aanmelding van de cliënt wordt geregistreerd.

Tijdens het aanmedlingsgesprek is het de bedoeling dat het kort en bondig blijft alhoewel het
voor de cliënt belangrijk is dat hij of zij ruimte krijgt voor zijn verhaal. Het is de taak van de
MW‟er die het gesprek aanneemt de cliënt verwijst naar het intakegesprek. De MW‟er moet
in staat zijn op een vriendelijke manier het midden te bewandelen tussen luisteren en
antwoorden op vragen krijgen. De volgende vragen zijn belangrijk voor het
aanmeldingsgesprek:
 Wat zijn de hulpvragen en klachten?
 Kan de cliënt terecht bij deze instelling?
 Welke personen zijn betrokken bij de problemen?
 Hoe staan volgens de cliënt belangrijke anderen tegenover deelname aan de
hulpverleningsgesprekken?
 Wie moeten er voor het eerste gesprek uitgenodigd worden?
 Op welke termijn moet er welke hulp worden geboden?
 Is de cliënt verwezen?
 Is er een contra indicatie voor een man of vrouw als hulpverlener?
Het is belangrijk dat een aanmelding rustig, met ruimte en respect en op persoonlijke wijze
wordt behandeld.

Contact met de verwijzer
Verwijzingen kunnen op verschillende manieren plaatsvinden. Het is belangrijk secuur na te
gaan wat jij als MW‟er wilt weten van de verwijzer.
 Wat is zijn reden om door te verwijzen?
 Wat heeft hij tegen de cliënt gezegd wat voor een hulp hij kon verwachten?
 Hoe staat de cliënt volgens hem tegenover de verwijzing?
 Wat is zijn visie op de problemen?
 Welke ervaringen heeft hij met de cliënt?

,  Op welke wijze en welke mate blijft de verwijzer verantwoordelijk voor het proces van
de cliënt?
 Wenst hij tijdens de duur van de verwijzing geïnformeerd te blijven?

Maar MW‟ers moeten oppassen. Vooraf ontvangen informatie beïnvloed vaak sterk de eigen
kijk van de hulpverlener, die daarmee zijn heldere en onbevangen blik kan verliezen. Hij
gaat de cliënt zien door de bril ban een andere en dat kan een behoorlijk gekleurde kijk
opleveren.
Het is voor de MW‟er belangrijk dat hij goed in de gaten heeft wie er nou om hulp vraagt. Als
de cliënt verwezen is betekent dit niet automatisch dat diegene ook om hulp vraagt. Hij komt
omdatr de dokter dat heeft gezegd. Als hulpverlener moet je dus bewust zijn dat deze
persoon nog geen klant is.

Verdeling van aanmeldingen, hierbij gaat het om het maken van de juiste match.
Aangezien de werkrelatie zeer bepalend is voor het resultaat van de behandeling en het voor
een goede werkrelatie belangrijk is of het klikt tussen hulpverlener en cliënt is het van belang
dat er vanaf het begin wordt gekeken naar wie binnen het team het beste zou passen bij de
aangemelde cliënt en zijn problematiek
Bij het bepalen van een goede match zullen de teamlede zich moeten laten leiden door:
 De behoefte van de cliënt aan gelijkheid.
 De ervaring van de teamleden met de betreffende problematiek.
 De affiniteit van de teamleden met het soort problematiek.
 De caseload van de teamleden.

Het intakegesprek, de verkenning van het probleem.
Een intakegesprek heeft een aantal doelstellingen.
 Het verhelderen van wat nu precies het probleem van de cliënt is, waardoor het
ontstaan is en waardoor het in stand wordt gehouden.
 Het op elkaar afstemmen van de cliënt en hulpverlener op grond waarvan ze definitief
kunnen kiezen om met elkaar verder te gaan.
 Het verzamelen van informatie op grond waarvan de hulpverlener een
hulpverleningsplan kan opstellen.
 Het overeenkomen van de doelen voor de hulpverlening tussen cliënt en
hulpverlener.

We kunnen op twee manieren een intakegesprek te voeren.
Een persoonlijke en een gestandaardiseerde manier. De bedoeling van een
gestandaardiseerde intakeprocedure als bijvoorbeeld het NIZW- model is om:
 Een zo volledig en objectief beeld te krijgen van de situatie van de cliënt.
 Een duidelijke scheiding aan te brengen tussen intake en hulpverlening.

Bij het voeren van een persoonlijke intake is het volgende van belang:
 Direct op persoonlijke wijze ingaan op het probleem van de cliënt en dit zo snel
mogelijk verkennen.
 Eerst een persoonlijke werkrelatie met de cliënt aangaan alvorens zakelijke
informatie te geven of te vragen.
 De intaker door te laten haan met de behandeling, met uitzondering van die situaties
waarin de intaker zich niet acceptabel voelt de verantwoordelijkheid door de
behandeling op zich te nemen of waarin het tussen de intaker en cliënt niet klikt.
Ook is het van belang dat de hulpverlener net als de cliënt zich na afloop van het
intakegesprek afvraagt of hij met deze cliënt verder in zee kan en wil gaan. Tijdens de intake
doet de hulpverlener een aantal ervaringen op met de cliënten en hun problematiek die
weerstand of angst bij de hulpverlener op kunnen roepen. Het is dan de vraag of hij wel de
aangewezen persoon is om deze cliënt te helpen. De intaker kan zich het volgende afvragen: