Psychopathologie
Hoofdstuk 1
-Psychopathologie: een deelgebied van de psychiatrie en de psychologie dat zich bezighoudt
met het beschrijven van psychische stoornissen, oorzaken daarvan en behandelingen
daarvoor.
-psychiatrie: medisch specialisme dat zich richt op de diagnostiek en behandeling van
psychische stoornissen.
-klinische psychologie: tak van de psychologie die zich bezighoudt met de beschrijving, de
oorzaken en de behandeling van psychische stoornissen om het geestelijk welzijn te
bevorderen.
-psycholoog: iemand die de universitaire studie psychologie heeft voltooid.
-GZ-psycholoog: psycholoog die na zijn studie een aanvullende opleiding heeft gevolgd en in
het BIG-register is ingeschreven. Een GZ-psycholoog is bevoegd tot het diagnosticeren en
behandelen van psychische stoornissen. GZ is afkomstig van gezondheidszorg.
De specifieke kenmerken of eigenschappen die passen bij een psychische stoornis worden
symptomen genoemd.
Diagnostisch criterium: bepaalde verschijnselen of symptomen moeten voldoen aan
bepaalde voorwaarden, voordat ze als afwijkend of passend bij een bepaalde stoornis
worden beschouwd.
-psychotherapeut: iemand die na de studie pscyhologie of geneeskunde een
vervolgopleiding heeft gedaan waardoor hij bevoegd is tot het geven van
psychotherapeutische behandelingen. Hij moet overigens in het BOG-register staan
ingeschreven.
-psychiater: iemand die na de studie geneeskunde een vervolgopleiding heeft gedaan waarin
hij zich heeft gespecialiseerd in het diagnosticeren en behandelen van patiënten met
psychische stoornissen. Een psychiater mag in tegenstelling tot een psycholoog medicatie
voorschrijven.
-psychische stoornis: het geheel van afwijkende emoties, gedachten of gedachtepatronen
dat wordt gekenmerkt door onder andere een storing in het functioneren en lijden.
Of iets als afwijkend gezien wordt of niet, wordt voor een deel bepaald door de omgeving.
Deskundigen gebruiken criteria om te bepalen of iemand afwijkend is. De meeste gebruikte
criteria:
-uitzonderlijk: uitzonderlijkheid op zich is geen afwijkend gedrag. Heeft ook te maken met
cultuur. In westerse wereld word stemmen horen als afwijkend gezien, in andere landen
soms niet.
-sociaal afwijkend: alle samenlevingen hebben normen. Normen ontwikkelen zich uit de
gewoonten en opvattingen van een specifieke cultuur. Het zijn dus relatieve maatstaven en
geen universele waarheden.
-foute perceptie of interpretatie van de realiteit:
-aanzienlijk emotioneel lijden van de persoon: soms is het normaal bij een ernstige
gebeurtenis dat iemand depressieve gevoelens heeft en is het juist afwijkend als hij die niet
heeft. Sommige mensen kunnen de heftige gevoelens na een tijd niet aanpassen en ze
blijven, hierdoor kunnen ze niet goed meer functioneren.
, -ongepast of contraproductief gedrag: contraproductief gedrag is gedrag dat iemand beperkt
in zijn leven bv bij sociale verantwoordelijkheden.
-gevaar
In andere landen hebben ze soms angst voor andere dingen bv zich niet voort kunnen
planten of hekserij. Met ziekte wordt ook anders omgegaan
Cultuur, etniciteit en religie spelen een actuele rol op de geestelijke gezondheid. Dit komt
mede door immigratie.
Historische visies
-hippocrates: arts uit gouden eeuw: stelde dat ziekte van lichaam en geest het gevolg waren
van natuurlijke oorzaken en niet van bezetenheid van bovennatuurlijke krachten. Hij stelde
dat de gezindheid van het lichaam en de geest worden bepaald door een evenwicht in de
humores: term van hippocrates voor de essentiële lichaamssappen: slijm, zwarte gal, bloed
en gele gal). Een verstoring van de sappen was de oorzaak voor afwijkend gedrag.
Hij classifiseerde abnormale gedragspatronen aan de hand van drie hoofdcategorieën:
melancholie (depressie), manie(uitzonderlijke opwinding) en bezetenheid (schizofrenie).
In de middeleeuwen nam het geloof in bovennatuurlijke oorzaken weer toe met name de
doctrine van de bezetenheid: afwijkend gedrag is teken van bezetenheid door boze geesten
of de duivel.
Er was ook heksenvervolging. Dit werd gedaan door inquisiteurs: door de katholieke kerk
aangestelde heksenvervolgers.
Rond 1600 werden overal in europa krankzinnigengestichten of gekkenhuizen gebouwd. In
NL is de bekendste het dolhuys.
Vanaf 1800 kwam hervorming, mede dankzij artsen Pinel en Pussin die afwijkend gedrag bij
mensen zagen als ziekte en dat die mensen een behandeling verdiende. Er ontstond een
behandelfilosofie die morele therapie wordt genoemd: de filosofie was gebaseerd op het
idee dat patiënten door een menselijke bejegening en een verblijf in een ontspannen en
respectvolle omgeving weer normaal zouden gaan functioneren. In 1841 kwam eerste
krankzinnigenwet, waarin kwaliteitseisen werden gesteld aan de behandeling en verpleging
van psychiatrische patiënten.
In de tweede helft 19e eeuw raakte dit idee in het ongedane en dachten ze weer dat
geestelijke ziektes onbehandelbaar waren. De leefomstandigheden in de tehuizen gingen
achteruit.
Hierna volgde weer behandeling in ver weggestopte ziekenhuizen.
In jaren 50 kwamen meer mogelijkheden voor behandeling bv medicatie en de
maatschappelijke opvattingen veranderden, waardoor de mensen weer in de normale
wereld konden functioneren.
Tot slot kwam er nog een antipsychiatriebeweging die stelde dat stoornissen helemaal niet
bestonden maar het gevolg waren van de maatschappij. Hierdoor is ambulante begeleiding
toegenomen. Vermaatschappelijking van de zorg: patiënten konden gewoon in de
maatschappij deelnemen. Nadeel: sommige mensen werden aan hun lot overgelaten.
Hierdoor ontwikkelde zich bemoeizorg: zorg gericht op zorgmijders.
Hoofdstuk 1
-Psychopathologie: een deelgebied van de psychiatrie en de psychologie dat zich bezighoudt
met het beschrijven van psychische stoornissen, oorzaken daarvan en behandelingen
daarvoor.
-psychiatrie: medisch specialisme dat zich richt op de diagnostiek en behandeling van
psychische stoornissen.
-klinische psychologie: tak van de psychologie die zich bezighoudt met de beschrijving, de
oorzaken en de behandeling van psychische stoornissen om het geestelijk welzijn te
bevorderen.
-psycholoog: iemand die de universitaire studie psychologie heeft voltooid.
-GZ-psycholoog: psycholoog die na zijn studie een aanvullende opleiding heeft gevolgd en in
het BIG-register is ingeschreven. Een GZ-psycholoog is bevoegd tot het diagnosticeren en
behandelen van psychische stoornissen. GZ is afkomstig van gezondheidszorg.
De specifieke kenmerken of eigenschappen die passen bij een psychische stoornis worden
symptomen genoemd.
Diagnostisch criterium: bepaalde verschijnselen of symptomen moeten voldoen aan
bepaalde voorwaarden, voordat ze als afwijkend of passend bij een bepaalde stoornis
worden beschouwd.
-psychotherapeut: iemand die na de studie pscyhologie of geneeskunde een
vervolgopleiding heeft gedaan waardoor hij bevoegd is tot het geven van
psychotherapeutische behandelingen. Hij moet overigens in het BOG-register staan
ingeschreven.
-psychiater: iemand die na de studie geneeskunde een vervolgopleiding heeft gedaan waarin
hij zich heeft gespecialiseerd in het diagnosticeren en behandelen van patiënten met
psychische stoornissen. Een psychiater mag in tegenstelling tot een psycholoog medicatie
voorschrijven.
-psychische stoornis: het geheel van afwijkende emoties, gedachten of gedachtepatronen
dat wordt gekenmerkt door onder andere een storing in het functioneren en lijden.
Of iets als afwijkend gezien wordt of niet, wordt voor een deel bepaald door de omgeving.
Deskundigen gebruiken criteria om te bepalen of iemand afwijkend is. De meeste gebruikte
criteria:
-uitzonderlijk: uitzonderlijkheid op zich is geen afwijkend gedrag. Heeft ook te maken met
cultuur. In westerse wereld word stemmen horen als afwijkend gezien, in andere landen
soms niet.
-sociaal afwijkend: alle samenlevingen hebben normen. Normen ontwikkelen zich uit de
gewoonten en opvattingen van een specifieke cultuur. Het zijn dus relatieve maatstaven en
geen universele waarheden.
-foute perceptie of interpretatie van de realiteit:
-aanzienlijk emotioneel lijden van de persoon: soms is het normaal bij een ernstige
gebeurtenis dat iemand depressieve gevoelens heeft en is het juist afwijkend als hij die niet
heeft. Sommige mensen kunnen de heftige gevoelens na een tijd niet aanpassen en ze
blijven, hierdoor kunnen ze niet goed meer functioneren.
, -ongepast of contraproductief gedrag: contraproductief gedrag is gedrag dat iemand beperkt
in zijn leven bv bij sociale verantwoordelijkheden.
-gevaar
In andere landen hebben ze soms angst voor andere dingen bv zich niet voort kunnen
planten of hekserij. Met ziekte wordt ook anders omgegaan
Cultuur, etniciteit en religie spelen een actuele rol op de geestelijke gezondheid. Dit komt
mede door immigratie.
Historische visies
-hippocrates: arts uit gouden eeuw: stelde dat ziekte van lichaam en geest het gevolg waren
van natuurlijke oorzaken en niet van bezetenheid van bovennatuurlijke krachten. Hij stelde
dat de gezindheid van het lichaam en de geest worden bepaald door een evenwicht in de
humores: term van hippocrates voor de essentiële lichaamssappen: slijm, zwarte gal, bloed
en gele gal). Een verstoring van de sappen was de oorzaak voor afwijkend gedrag.
Hij classifiseerde abnormale gedragspatronen aan de hand van drie hoofdcategorieën:
melancholie (depressie), manie(uitzonderlijke opwinding) en bezetenheid (schizofrenie).
In de middeleeuwen nam het geloof in bovennatuurlijke oorzaken weer toe met name de
doctrine van de bezetenheid: afwijkend gedrag is teken van bezetenheid door boze geesten
of de duivel.
Er was ook heksenvervolging. Dit werd gedaan door inquisiteurs: door de katholieke kerk
aangestelde heksenvervolgers.
Rond 1600 werden overal in europa krankzinnigengestichten of gekkenhuizen gebouwd. In
NL is de bekendste het dolhuys.
Vanaf 1800 kwam hervorming, mede dankzij artsen Pinel en Pussin die afwijkend gedrag bij
mensen zagen als ziekte en dat die mensen een behandeling verdiende. Er ontstond een
behandelfilosofie die morele therapie wordt genoemd: de filosofie was gebaseerd op het
idee dat patiënten door een menselijke bejegening en een verblijf in een ontspannen en
respectvolle omgeving weer normaal zouden gaan functioneren. In 1841 kwam eerste
krankzinnigenwet, waarin kwaliteitseisen werden gesteld aan de behandeling en verpleging
van psychiatrische patiënten.
In de tweede helft 19e eeuw raakte dit idee in het ongedane en dachten ze weer dat
geestelijke ziektes onbehandelbaar waren. De leefomstandigheden in de tehuizen gingen
achteruit.
Hierna volgde weer behandeling in ver weggestopte ziekenhuizen.
In jaren 50 kwamen meer mogelijkheden voor behandeling bv medicatie en de
maatschappelijke opvattingen veranderden, waardoor de mensen weer in de normale
wereld konden functioneren.
Tot slot kwam er nog een antipsychiatriebeweging die stelde dat stoornissen helemaal niet
bestonden maar het gevolg waren van de maatschappij. Hierdoor is ambulante begeleiding
toegenomen. Vermaatschappelijking van de zorg: patiënten konden gewoon in de
maatschappij deelnemen. Nadeel: sommige mensen werden aan hun lot overgelaten.
Hierdoor ontwikkelde zich bemoeizorg: zorg gericht op zorgmijders.
