HC 2
,HC 2:
Fragmentation or Differentiation: Questioning the Crisis in Psychology
Volgens veel mensen is de psychologie in crisis, omdat het gefragmenteerd is in tradities die
hun eigen vragen en theoretische aannames geïsoleerd volgen.
We bekijken twee verhalen over de crisis en de stellingen waartoe ze leiden.
- De eerste versie is dat “het veld gefragmenteerd is”.
- tweede verhaal, waarin fragmentatie wordt geherinterpreteerd als differentiatie
What is a crisis?
Crisissen zijn een belangrijke stap voor verdere ontwikkeling. Soms zorgt de oplossing van
de crisis ervoor dat de oorspronkelijke componenten verdwijnen. Andere crisissen leiden tot
differentiatie. Dit geldt ook voor de wetenschap.
Is there a crisis in psychology?
Volgens Kuhn's (1962) theorie van wetenschappelijke revoluties heeft de psychologie nog
niet eens een volwassen crisis bereikt. Het verkeert eerder in een staat van pre-wetenschap,
zichtbaar door zijn voortdurend tegenstrijdige paradigma's. Volgens Kuhn kan de
psychologie pas het stadium van volwassen wetenschap binnengaan als er een duidelijk
paradigma ontstaat.
Als je de rationalistische aanname doet dat kennis binnen de psychologie intern consistent
zou moeten zijn en dat er consensus zou moeten zijn over vooruitgang in de richting van
een grote verenigende theorie van de psychologie, dan bevinden we ons in een crisis. Maar
moeten we zulke vereniging verwachten binnen de psychologie?
Volgens het pragmatisme wordt de waarde van een concept of theorie bepaald door wat we
ermee kunnen doen. Volgens deze theorie is er een crisis binnen de psychologie wanneer
we niet de activiteiten uit kunnen voeren die we moeten uitvoeren als psychologen
(schrijven, onderzoeken, publiceren etc.)
○ Ten eerste is er sprake van een crisis in de onderzoekspraktijk wanneer
verschillende onderzoekers niet kunnen samenwerken of communiceren over hun
werk.
○ Ten tweede bevinden we ons in een crisis vanwege de problemen waarmee we
geconfronteerd worden. Maatschappelijke problemen vereisen vaak een veelheid
aan kennis en expertise (uit verschillende psychologische disciplines)
We moeten het idee dat het werk van psychologen in een crisis verkeert niet overdrijven.
,First Narrative: The Diagnostic of a Fragmented Field
Yurevich (2009), stelt dat het vakgebied van de psychologie gefragmenteerd is. Hij beschrijft
drie dimensies van fragmentatie:
1. De verticale dimensie → met verschillende scholen zoals cognitivisme, behaviorisme
en psychoanalyse
2. De horizontale dimensie → natuurwetenschappelijke en humanitaire psychologie
3. De diagonale dimensie → onderzoeks- en praktische psychologie
De verdeeldheid wordt verergerd door de verwatering van de grondslagen van
wetenschappelijke rationaliteit. Dit tast ook de geloofwaardigheid van de psychologie aan.
Een beschrijving van het veld als gefragmenteerd langs drie dimensies is een statische
beschrijving. Het creëert het beeld van een plat vlak, verdeeld in vierkanten die elk in tweeën
gedeeld zijn, zodat er kleine driehoeken ontstaan. Per definitie kunnen deze driehoekjes
alleen hun directe buren raken en wordt wederzijdse verrijking onmogelijk.
Er is een dieper probleem met een analyse van het veld als gefragmenteerd. Fragmentatie
wordt beschouwd als het belangrijkste symptoom van de crisis in de psychologie. Maar wat
is dan de ideale staat van psychologie?
Spreken over “fragmentatie” is veronderstellen dat er een samenhangend en logisch “groot
verhaal” bestaat achter de gefragmenteerde delen. Maar misschien bestaat zo'n groot
schema niet. Misschien bestaan de verschillende fenomenen gewoon naast elkaar.
Second Narrative: A Complex Developmental Process
Veel mensen denken dat als we dieper graven en de waarheid achter dingen ontdekken, we
eenvoudige, mooie en grote waarheden vinden die met elkaar verbonden zijn. Maar wat als
er achter de dingen alleen maar meer complexe lagen zitten, met daarachter nog meer
complexiteit?
Er is veel bewijs voor deze vertakkende complexiteitstheorie in de psychologie.
Over psychologische veranderingen gesproken, sommigen hebben verschillende schalen
van processen geïdentificeerd:
○ Ontogenetische veranderingen duiden de ontwikkeling van een persoon of
organisme aan
○ Micro Genetische processen zijn de micro-aanpassingen die plaatsvinden door
interacties tussen de persoon of het organisme en zijn omgeving,
○ Sociogenetische processen duiden de manieren aan waarop de sociale wereld zelf
evolueert.
Anderen hebben sociale processen geconceptualiseerd op intrapersoonlijk, interpersoonlijk,
institutioneel, intergroeps-, maatschappelijk en ideologisch niveau.
Is dit slechts een verkapt verhaal van fragmentatie, of kan een andere beschrijving van de
psychologie leiden tot een ander begrip van haar dynamiek en mogelijke ontwikkeling? In
, plaats van de psychologie te zien als eenvoudigweg gefragmenteerd, zouden we haar beter
kunnen karakteriseren als georganiseerd volgens de activiteiten van onderzoekers.
The Development of Psychology
Laten we deze groepen mensen die samenwerkten en hun talen en gereedschappen
ontwikkelden in een historisch perspectief plaatsen. Hoe heeft de psychologie zich
ontwikkeld?
Ten eerste is er niet een bepaald moment aan te wijzen wanneer de psychologie is ontstaan.
Zelfs de meest geïnspireerde en vernieuwende theoretici waren de leerlingen van anderen.
Daarom hebben alle geschreven teksten alleen betekenis in relatie tot een gemeenschap,
een sociaal publiek en een universum van discours. Lokale wetenschappelijke netwerken
zijn een noodzakelijke voorwaarde voor het bestaan van wetenschap en voor de vooruitgang
van kennis.
Ten tweede kan de ontwikkeling van een organisme, individu, groep of verzameling kennis
worden beschreven in termen van differentiatie. Tijdens de ontwikkeling van psychologie
heeft de stroming zich de differentieert. Subvelden zijn gemaakt, waardoor er diepte en
precisie is ontstaan. Vanuit dit oogpunt is differentiatie een proces.
Tijdens de differentiatie hebben de subvelden van de psychologie hun eigen processen,
methoden en gereedschappen ontwikkeld.
Door hun activiteiten ontstaan er natuurlijke grenzen tussen de activiteiten van de ene groep
en de andere. Grenzen zijn noodzakelijk voor de ontwikkeling van groepen; ze zorgen voor
samenhang, houden netwerken in stand, stabiliseren en reguleren hulpmiddelen, maken het
mogelijk om kennis op te bouwen op basis van bestaande kennis.
Op basis van deze beschrijvingen komen er twee problemen van de ontwikkeling van de
psychologie aan het licht:
○ Als grenzen die ontstaan om netwerken te beschermen noodzakelijk zijn, kunnen
grenzen ook te star en verouderd worden. In lastige situaties, waar het ‘overleven’
van een stroming bedreigd wordt, wordt traditie vaak gebruikt als een middel om
deze grenzen te versterken, en als zodanig kan het een obstakel worden voor
vooruitgang. Een toewijding aan methodologisch individualisme in de cognitieve psychologie
maakt het bijvoorbeeld onmogelijk om collectieve fenomenen te analyseren, behalve als ze
worden gereduceerd tot individuele processen.
○ Het tweede probleem is, dat als er een lokale organisatie van groepen is, er duidelijk
geen a priori algemene hiërarchie van de wetenschap als geheel is. Er is geen
allesomvattend, overkoepelend systeem dat al deze onderdelen zou kunnen
coördineren. Er is geen wereld psychologische vereniging die breed genoeg is om
alle activiteiten van deze groepen te coördineren en te organiseren tot een consistent
geheel.
,HC 2:
Fragmentation or Differentiation: Questioning the Crisis in Psychology
Volgens veel mensen is de psychologie in crisis, omdat het gefragmenteerd is in tradities die
hun eigen vragen en theoretische aannames geïsoleerd volgen.
We bekijken twee verhalen over de crisis en de stellingen waartoe ze leiden.
- De eerste versie is dat “het veld gefragmenteerd is”.
- tweede verhaal, waarin fragmentatie wordt geherinterpreteerd als differentiatie
What is a crisis?
Crisissen zijn een belangrijke stap voor verdere ontwikkeling. Soms zorgt de oplossing van
de crisis ervoor dat de oorspronkelijke componenten verdwijnen. Andere crisissen leiden tot
differentiatie. Dit geldt ook voor de wetenschap.
Is there a crisis in psychology?
Volgens Kuhn's (1962) theorie van wetenschappelijke revoluties heeft de psychologie nog
niet eens een volwassen crisis bereikt. Het verkeert eerder in een staat van pre-wetenschap,
zichtbaar door zijn voortdurend tegenstrijdige paradigma's. Volgens Kuhn kan de
psychologie pas het stadium van volwassen wetenschap binnengaan als er een duidelijk
paradigma ontstaat.
Als je de rationalistische aanname doet dat kennis binnen de psychologie intern consistent
zou moeten zijn en dat er consensus zou moeten zijn over vooruitgang in de richting van
een grote verenigende theorie van de psychologie, dan bevinden we ons in een crisis. Maar
moeten we zulke vereniging verwachten binnen de psychologie?
Volgens het pragmatisme wordt de waarde van een concept of theorie bepaald door wat we
ermee kunnen doen. Volgens deze theorie is er een crisis binnen de psychologie wanneer
we niet de activiteiten uit kunnen voeren die we moeten uitvoeren als psychologen
(schrijven, onderzoeken, publiceren etc.)
○ Ten eerste is er sprake van een crisis in de onderzoekspraktijk wanneer
verschillende onderzoekers niet kunnen samenwerken of communiceren over hun
werk.
○ Ten tweede bevinden we ons in een crisis vanwege de problemen waarmee we
geconfronteerd worden. Maatschappelijke problemen vereisen vaak een veelheid
aan kennis en expertise (uit verschillende psychologische disciplines)
We moeten het idee dat het werk van psychologen in een crisis verkeert niet overdrijven.
,First Narrative: The Diagnostic of a Fragmented Field
Yurevich (2009), stelt dat het vakgebied van de psychologie gefragmenteerd is. Hij beschrijft
drie dimensies van fragmentatie:
1. De verticale dimensie → met verschillende scholen zoals cognitivisme, behaviorisme
en psychoanalyse
2. De horizontale dimensie → natuurwetenschappelijke en humanitaire psychologie
3. De diagonale dimensie → onderzoeks- en praktische psychologie
De verdeeldheid wordt verergerd door de verwatering van de grondslagen van
wetenschappelijke rationaliteit. Dit tast ook de geloofwaardigheid van de psychologie aan.
Een beschrijving van het veld als gefragmenteerd langs drie dimensies is een statische
beschrijving. Het creëert het beeld van een plat vlak, verdeeld in vierkanten die elk in tweeën
gedeeld zijn, zodat er kleine driehoeken ontstaan. Per definitie kunnen deze driehoekjes
alleen hun directe buren raken en wordt wederzijdse verrijking onmogelijk.
Er is een dieper probleem met een analyse van het veld als gefragmenteerd. Fragmentatie
wordt beschouwd als het belangrijkste symptoom van de crisis in de psychologie. Maar wat
is dan de ideale staat van psychologie?
Spreken over “fragmentatie” is veronderstellen dat er een samenhangend en logisch “groot
verhaal” bestaat achter de gefragmenteerde delen. Maar misschien bestaat zo'n groot
schema niet. Misschien bestaan de verschillende fenomenen gewoon naast elkaar.
Second Narrative: A Complex Developmental Process
Veel mensen denken dat als we dieper graven en de waarheid achter dingen ontdekken, we
eenvoudige, mooie en grote waarheden vinden die met elkaar verbonden zijn. Maar wat als
er achter de dingen alleen maar meer complexe lagen zitten, met daarachter nog meer
complexiteit?
Er is veel bewijs voor deze vertakkende complexiteitstheorie in de psychologie.
Over psychologische veranderingen gesproken, sommigen hebben verschillende schalen
van processen geïdentificeerd:
○ Ontogenetische veranderingen duiden de ontwikkeling van een persoon of
organisme aan
○ Micro Genetische processen zijn de micro-aanpassingen die plaatsvinden door
interacties tussen de persoon of het organisme en zijn omgeving,
○ Sociogenetische processen duiden de manieren aan waarop de sociale wereld zelf
evolueert.
Anderen hebben sociale processen geconceptualiseerd op intrapersoonlijk, interpersoonlijk,
institutioneel, intergroeps-, maatschappelijk en ideologisch niveau.
Is dit slechts een verkapt verhaal van fragmentatie, of kan een andere beschrijving van de
psychologie leiden tot een ander begrip van haar dynamiek en mogelijke ontwikkeling? In
, plaats van de psychologie te zien als eenvoudigweg gefragmenteerd, zouden we haar beter
kunnen karakteriseren als georganiseerd volgens de activiteiten van onderzoekers.
The Development of Psychology
Laten we deze groepen mensen die samenwerkten en hun talen en gereedschappen
ontwikkelden in een historisch perspectief plaatsen. Hoe heeft de psychologie zich
ontwikkeld?
Ten eerste is er niet een bepaald moment aan te wijzen wanneer de psychologie is ontstaan.
Zelfs de meest geïnspireerde en vernieuwende theoretici waren de leerlingen van anderen.
Daarom hebben alle geschreven teksten alleen betekenis in relatie tot een gemeenschap,
een sociaal publiek en een universum van discours. Lokale wetenschappelijke netwerken
zijn een noodzakelijke voorwaarde voor het bestaan van wetenschap en voor de vooruitgang
van kennis.
Ten tweede kan de ontwikkeling van een organisme, individu, groep of verzameling kennis
worden beschreven in termen van differentiatie. Tijdens de ontwikkeling van psychologie
heeft de stroming zich de differentieert. Subvelden zijn gemaakt, waardoor er diepte en
precisie is ontstaan. Vanuit dit oogpunt is differentiatie een proces.
Tijdens de differentiatie hebben de subvelden van de psychologie hun eigen processen,
methoden en gereedschappen ontwikkeld.
Door hun activiteiten ontstaan er natuurlijke grenzen tussen de activiteiten van de ene groep
en de andere. Grenzen zijn noodzakelijk voor de ontwikkeling van groepen; ze zorgen voor
samenhang, houden netwerken in stand, stabiliseren en reguleren hulpmiddelen, maken het
mogelijk om kennis op te bouwen op basis van bestaande kennis.
Op basis van deze beschrijvingen komen er twee problemen van de ontwikkeling van de
psychologie aan het licht:
○ Als grenzen die ontstaan om netwerken te beschermen noodzakelijk zijn, kunnen
grenzen ook te star en verouderd worden. In lastige situaties, waar het ‘overleven’
van een stroming bedreigd wordt, wordt traditie vaak gebruikt als een middel om
deze grenzen te versterken, en als zodanig kan het een obstakel worden voor
vooruitgang. Een toewijding aan methodologisch individualisme in de cognitieve psychologie
maakt het bijvoorbeeld onmogelijk om collectieve fenomenen te analyseren, behalve als ze
worden gereduceerd tot individuele processen.
○ Het tweede probleem is, dat als er een lokale organisatie van groepen is, er duidelijk
geen a priori algemene hiërarchie van de wetenschap als geheel is. Er is geen
allesomvattend, overkoepelend systeem dat al deze onderdelen zou kunnen
coördineren. Er is geen wereld psychologische vereniging die breed genoeg is om
alle activiteiten van deze groepen te coördineren en te organiseren tot een consistent
geheel.
