Michelle Roos
V5B
24-03-23
Een sluier van geluk
Meer waarde hechten aan de mening van anderen over ons uiterlijk, dan aan de mening van onszelf,
dat overkomt ons allemaal wel eens. We moeten het ons niet zo aantrekken wat anderen van ons
vinden, maar toch doen we dat wel. In het boek “Een schitterend gebrek” van Arthur Japin, weet Lucia
zich op een verrassende wijze staande te houden. Dit terwijl zij verminkt is aan haar gezicht en last
heeft van blikken en vooroordelen in haar omgeving.
In dit essay ga ik in op de vraag: ‘’Hoe weet Lucia zich staande te houden in een wereld vol
vooroordelen en blikken?’’
De hoofdpersoon in de roman ‘’Een schitterend gebrek’’ is de Italiaanse Lucia. Lucia groeit op op het
landgoed Pasiano, vlakbij Venetië. Haar jeugd is min of meer goddelijk. Als kind was Lucia levendig
en had ze veel zelfvertrouwen. Ook had ze de liefde van haar leven ontmoet: Giacomo Casanova.
Op veertienjarige leeftijd krijgt Lucia een ernstige vorm van pokken. Hierdoor wordt haar gezicht op
een drastisch wijze verminkt voor de rest van haar leven. Lucia verliet Pasiano en vertrok naar de
stad. Hierbij verliet ze ook de liefde van haar leven, om hem gelukkig te maken.
Uiterlijk is in Venetiaanse kringen erg belangrijk. Een vrouw kon door haar uiterlijk aan goede sociale
contacten komen. Door deze contacten was haar man verzekerd van een goede baan. Lucia verliet
Giacomo uit liefde, zodat hij niet te schande werd gezet vanwege haar gezicht.
Al snel merkte Lucia dat het leven in de stad moeilijker was dan op het platteland. Opmerkingen over
haar verminkte gezicht werden veelal gemaakt. Ze ging meer waarde hechten aan de mening van
anderen dan de mening van zichzelf: ‘’Uit hun blikken maakte ik op wie is was’’.
Als mensen Lucia’s mismaakte gezicht zagen, veroordeelden zij haar karakter daar ook op. Zo wordt
zij vaak beschouwd als dom, terwijl ze eigenlijk juist heel slim is. Dit komt omdat veel mensen het
ontbreken van schoonheid zien als het ontbreken van verstand.
Van tienermeisje vol zelfvertrouwen verandert zij in een onzekere vrouw door de negatieve reacties
van mensen. De identiteit van Lucia wordt bepaald door de blikken van anderen. Uit die blikken maakt
zij op wie zij is. Dit zijn geen positieve blikken en hierdoor krimpt haar eigenwaarde. Hierdoor is haar
verminking niet alleen uiterlijk van aard, maar ook innerlijk voelbaar.
Lucia, die zichzelf inmiddels Galathée de Pompignac noemde, ontmoette de Franse gravin Zelide. Zij
leerde Lucia dat ze mensen voor haar kon winnen met haar innerlijk als ze zichzelf niet afstrafte voor
haar uiterlijk. Lucia gaat met Zelide naar Venetië. Daar mogen mensen van oktober tot half december
gemaskerd rondgaan. Lucia zou zich ongezien onder de mensen kunnen begeven.
Ze besluit om altijd de sluier te gaan dragen. Door het dragen van een sluier, kan niemand haar
gezicht meer zien en kan ze niet meer worden afgerekend op haar uiterlijk. Ze wordt nog steeds op
straat nageroepen. Maar dat is een reactie op het dragen van een sluieren en niet meer een reactie op
haar verminkte gezicht. Lucia ervaart het alsof ze de controle over haar eigen leven weer terugkrijgt:
ze leert om zichzelf door haar eigen ogen te zien, niet door de ogen van anderen. Door haar gezicht te
verbergen dwingt ze anderen om haar te beoordelen op basis van haar innerlijk. Haar liefde en geluk
haalde ze uit zichzelf en haalde ze niet uit wat ze kreeg toegeworpen. Met de sluier zocht ze in eerste
instantie afstand tot de wereld, maar hij brengt haar juist dichter bij de mensen.
Na de dood van Zelide, vertrekt Lucia naar Amsterdam. Daar ziet Lucia haar jeugdliefde Giacomo.
Lucia noemt zich dan Galathée en Giacomo noemt zich Seingalt. Ze hoopt hem gelukkig te zien want
dan weet ze dat ze de juiste keuze had gemaakt door van hem weg te gaan toen haar gezicht werd
verminkt. Ze beginnen een kortstondige liefdesrelatie zonder dat Giacomo weet dat Galathée eigenlijk
Lucia is. Lucia ziet in dat Giacomo niet meer degene is op wie zij verliefd was geworden.
Doordat Lucia haar jeugdliefde Giacomo opnieuw ziet na vele jaren, kijkt ze terug op haar leven. Lucia
komt tot het inzicht dat geluk in liefde zit. Maar dan niet in liefde te hebben, maar in liefde geven.
V5B
24-03-23
Een sluier van geluk
Meer waarde hechten aan de mening van anderen over ons uiterlijk, dan aan de mening van onszelf,
dat overkomt ons allemaal wel eens. We moeten het ons niet zo aantrekken wat anderen van ons
vinden, maar toch doen we dat wel. In het boek “Een schitterend gebrek” van Arthur Japin, weet Lucia
zich op een verrassende wijze staande te houden. Dit terwijl zij verminkt is aan haar gezicht en last
heeft van blikken en vooroordelen in haar omgeving.
In dit essay ga ik in op de vraag: ‘’Hoe weet Lucia zich staande te houden in een wereld vol
vooroordelen en blikken?’’
De hoofdpersoon in de roman ‘’Een schitterend gebrek’’ is de Italiaanse Lucia. Lucia groeit op op het
landgoed Pasiano, vlakbij Venetië. Haar jeugd is min of meer goddelijk. Als kind was Lucia levendig
en had ze veel zelfvertrouwen. Ook had ze de liefde van haar leven ontmoet: Giacomo Casanova.
Op veertienjarige leeftijd krijgt Lucia een ernstige vorm van pokken. Hierdoor wordt haar gezicht op
een drastisch wijze verminkt voor de rest van haar leven. Lucia verliet Pasiano en vertrok naar de
stad. Hierbij verliet ze ook de liefde van haar leven, om hem gelukkig te maken.
Uiterlijk is in Venetiaanse kringen erg belangrijk. Een vrouw kon door haar uiterlijk aan goede sociale
contacten komen. Door deze contacten was haar man verzekerd van een goede baan. Lucia verliet
Giacomo uit liefde, zodat hij niet te schande werd gezet vanwege haar gezicht.
Al snel merkte Lucia dat het leven in de stad moeilijker was dan op het platteland. Opmerkingen over
haar verminkte gezicht werden veelal gemaakt. Ze ging meer waarde hechten aan de mening van
anderen dan de mening van zichzelf: ‘’Uit hun blikken maakte ik op wie is was’’.
Als mensen Lucia’s mismaakte gezicht zagen, veroordeelden zij haar karakter daar ook op. Zo wordt
zij vaak beschouwd als dom, terwijl ze eigenlijk juist heel slim is. Dit komt omdat veel mensen het
ontbreken van schoonheid zien als het ontbreken van verstand.
Van tienermeisje vol zelfvertrouwen verandert zij in een onzekere vrouw door de negatieve reacties
van mensen. De identiteit van Lucia wordt bepaald door de blikken van anderen. Uit die blikken maakt
zij op wie zij is. Dit zijn geen positieve blikken en hierdoor krimpt haar eigenwaarde. Hierdoor is haar
verminking niet alleen uiterlijk van aard, maar ook innerlijk voelbaar.
Lucia, die zichzelf inmiddels Galathée de Pompignac noemde, ontmoette de Franse gravin Zelide. Zij
leerde Lucia dat ze mensen voor haar kon winnen met haar innerlijk als ze zichzelf niet afstrafte voor
haar uiterlijk. Lucia gaat met Zelide naar Venetië. Daar mogen mensen van oktober tot half december
gemaskerd rondgaan. Lucia zou zich ongezien onder de mensen kunnen begeven.
Ze besluit om altijd de sluier te gaan dragen. Door het dragen van een sluier, kan niemand haar
gezicht meer zien en kan ze niet meer worden afgerekend op haar uiterlijk. Ze wordt nog steeds op
straat nageroepen. Maar dat is een reactie op het dragen van een sluieren en niet meer een reactie op
haar verminkte gezicht. Lucia ervaart het alsof ze de controle over haar eigen leven weer terugkrijgt:
ze leert om zichzelf door haar eigen ogen te zien, niet door de ogen van anderen. Door haar gezicht te
verbergen dwingt ze anderen om haar te beoordelen op basis van haar innerlijk. Haar liefde en geluk
haalde ze uit zichzelf en haalde ze niet uit wat ze kreeg toegeworpen. Met de sluier zocht ze in eerste
instantie afstand tot de wereld, maar hij brengt haar juist dichter bij de mensen.
Na de dood van Zelide, vertrekt Lucia naar Amsterdam. Daar ziet Lucia haar jeugdliefde Giacomo.
Lucia noemt zich dan Galathée en Giacomo noemt zich Seingalt. Ze hoopt hem gelukkig te zien want
dan weet ze dat ze de juiste keuze had gemaakt door van hem weg te gaan toen haar gezicht werd
verminkt. Ze beginnen een kortstondige liefdesrelatie zonder dat Giacomo weet dat Galathée eigenlijk
Lucia is. Lucia ziet in dat Giacomo niet meer degene is op wie zij verliefd was geworden.
Doordat Lucia haar jeugdliefde Giacomo opnieuw ziet na vele jaren, kijkt ze terug op haar leven. Lucia
komt tot het inzicht dat geluk in liefde zit. Maar dan niet in liefde te hebben, maar in liefde geven.
