Het symbool van de zwartste bladzijde in onze geschiedenis
Volgens de Nederlandse wetgeving is het verspreiden van het boek al jaren
verboden, maar toch heb ik hier de eerste bladzijden voor me. Niet omdat ik de
stoffige zolderkamer van mijn overgroot opa eens heb uitgepluisd, een eigen
exemplaar op de plank heb staan of stad en land ben afgereisd naar een bibliotheek
die dit boek in zijn collectie heeft opgenomen, maar door een paar simpele klikken
met mijn computermuis. Hitlers boek “Mein Kampf” is na het verbod in 1974 niet
meer op de Nederlandse markt terug te vinden.
Bijna 80 jaar na de eerste uitgave van het boek is het verbod nog steeds een feit.
Deze onzinnige censuur op “Mein Kampf” moet worden opgeheven, mits voorzien
van een degelijke wetenschappelijke verklaring.
Om te beginnen zijn informatie en educatie belangrijke maatregelen tegen racisme.
De oorlog mag dan wel lang geleden hebben plaatsgevonden, maar de
verschrikkelijke gebeurtenissen die zich rond 1940-1945 hebben afgespeeld mogen
nooit vergeten worden. “Dit nooit weer!” daar is ieder van ons het over eens, maar
juíst het boek wat ons dit inzicht kan bieden wordt verboden.
De tijd is rijp om het verbod op te heffen en de nieuwe generaties kennis te laten
maken met Hitlers gedachtengoed. Deze is immers nog steeds even verwerpelijk als
vroeger. Door de nieuwe generaties daarop te wijzen en door middel van passages
uit het boek deze absurde argumentatie leren te herkennen en bestrijden, kan het
boek dienen als een belangrijk middel tegen racisme. Van “Mein Kampf” valt veel te
leren, juíst in deze tijd.
Ten tweede is het boek hét symbool van de zwartste bladzijde in onze geschiedenis.
“Benader Mein Kampf als historische bron. Dat is namelijk wat het is. Meer niet.”
Beaamt Dommering in de Trouw. “Als er in biografieën over Hitler uit Mein Kampf
geciteerd mag worden, dan moeten de lezers ook in staat zijn de bron te
raadplegen.” Voegt Aaron Grunberg er in de Volkskrant aan toe. “Mein Kampf” wordt
echter al jaren niet meer als historische bron beschouwd, maar als een middel dat
aanzet tot antisemitisme. Wie het boek als bron wil raadplegen, krijgt hier de kans
niet meer toe. De citaten kunnen zo dus ook niet op hun betrouwbaarheid worden
gecontroleerd.
Zo zag ik laatst in het televisieprogramma Pauw een felle discussie tussen Gert-Jan
Segers, Gerard Sprong en Natascha van Weevers over het verkoopverbod. In het
programma werd een uitspraak van Hitler geciteerd. In eerste instantie lijkt Hitlers
uitspraak redelijk, maar wanneer we verder onderzoek naar het citaat doen, komen
we erachter dat het citaat van Hitler niet is terug te vinden in het boek.
Het citaat is dan ook niet van deze beruchte leider, maar van de beroemde acteur
Nicholas Cage. Dat dit soort fouten kunnen worden gemaakt is niet alleen absurd,
maar ook zorgelijk.
Volgens de Nederlandse wetgeving is het verspreiden van het boek al jaren
verboden, maar toch heb ik hier de eerste bladzijden voor me. Niet omdat ik de
stoffige zolderkamer van mijn overgroot opa eens heb uitgepluisd, een eigen
exemplaar op de plank heb staan of stad en land ben afgereisd naar een bibliotheek
die dit boek in zijn collectie heeft opgenomen, maar door een paar simpele klikken
met mijn computermuis. Hitlers boek “Mein Kampf” is na het verbod in 1974 niet
meer op de Nederlandse markt terug te vinden.
Bijna 80 jaar na de eerste uitgave van het boek is het verbod nog steeds een feit.
Deze onzinnige censuur op “Mein Kampf” moet worden opgeheven, mits voorzien
van een degelijke wetenschappelijke verklaring.
Om te beginnen zijn informatie en educatie belangrijke maatregelen tegen racisme.
De oorlog mag dan wel lang geleden hebben plaatsgevonden, maar de
verschrikkelijke gebeurtenissen die zich rond 1940-1945 hebben afgespeeld mogen
nooit vergeten worden. “Dit nooit weer!” daar is ieder van ons het over eens, maar
juíst het boek wat ons dit inzicht kan bieden wordt verboden.
De tijd is rijp om het verbod op te heffen en de nieuwe generaties kennis te laten
maken met Hitlers gedachtengoed. Deze is immers nog steeds even verwerpelijk als
vroeger. Door de nieuwe generaties daarop te wijzen en door middel van passages
uit het boek deze absurde argumentatie leren te herkennen en bestrijden, kan het
boek dienen als een belangrijk middel tegen racisme. Van “Mein Kampf” valt veel te
leren, juíst in deze tijd.
Ten tweede is het boek hét symbool van de zwartste bladzijde in onze geschiedenis.
“Benader Mein Kampf als historische bron. Dat is namelijk wat het is. Meer niet.”
Beaamt Dommering in de Trouw. “Als er in biografieën over Hitler uit Mein Kampf
geciteerd mag worden, dan moeten de lezers ook in staat zijn de bron te
raadplegen.” Voegt Aaron Grunberg er in de Volkskrant aan toe. “Mein Kampf” wordt
echter al jaren niet meer als historische bron beschouwd, maar als een middel dat
aanzet tot antisemitisme. Wie het boek als bron wil raadplegen, krijgt hier de kans
niet meer toe. De citaten kunnen zo dus ook niet op hun betrouwbaarheid worden
gecontroleerd.
Zo zag ik laatst in het televisieprogramma Pauw een felle discussie tussen Gert-Jan
Segers, Gerard Sprong en Natascha van Weevers over het verkoopverbod. In het
programma werd een uitspraak van Hitler geciteerd. In eerste instantie lijkt Hitlers
uitspraak redelijk, maar wanneer we verder onderzoek naar het citaat doen, komen
we erachter dat het citaat van Hitler niet is terug te vinden in het boek.
Het citaat is dan ook niet van deze beruchte leider, maar van de beroemde acteur
Nicholas Cage. Dat dit soort fouten kunnen worden gemaakt is niet alleen absurd,
maar ook zorgelijk.
