1.1 Ondernemerschap gedefinieerd
Bij het definiëren van ondernemerschap wordt rekening gehouden met de volgende elementen:
Coördinatie, Arbitrageant, Innovatie, Risico’s.
Een ondernemer wordt dan als volgt gedefinieerd:
Een ondernemer is iemand die nieuwe combinaties uitvoert en daarmee discontinuïteit veroorzaakt.
Ondernemerschap wordt dan gedefinieerd als:
Ondernemen is het uitvoeren van nieuwe combinaties waarbij discontinuïteit wordt veroorzaakt.
Nieuwe combinaties kunnen worden gevonden door:
1. Het introduceren van een nieuw product of nieuwe dienst, of een verbeterde kwaliteit.
2. Het introduceren van nieuwe productieprocessen.
3. Het aanboren van nieuwe markten.
4. Het gebruikmaken van andere grondstoffen of halffabricaten.
Er zijn twee typen ondernemer, de organiserende ondernemer en de innovatieve ondernemer.
De organiserende ondernemer start een nieuw bedrijf en leidt het als manager, zonder dat er iets
innovatiefs gedaan wordt.
De innovatieve ondernemer vertaalt ideeën en uitvindingen in economisch haalbare projecten,
zonder dat er een bedrijf wordt gestart en gemanaged.
Dit onderscheid is om twee redenen interessant:
1. Het benadrukt dat iemand niet innovatief hoeft te zijn om ondernemer te worden; hij moet wel
een goede organisator zijn. Omgekeerd geld dat iemand niet altijd een onderneming hoeft te starten
om ondernemend te zijn.
2. De benodigde attitudes, vaardigheden en kennis zijn voor beide ondernemers anders.
1.2 Ondernemerschapsspectrum
Een ondernemer bezit een specifieke attitude en heeft specifieke vaardigheden en kennis waardoor
hij in staat is een bedrijf op te zetten/leiden. Deze verscheidenheid aan aspecten (het
ondernemerschapsspectrum) wordt in drie niveaus ingedeeld.
Competenties op persoonsniveau
1. Doorzettingsvermogen
2. Zelfopgelegde standaarden nastreven
3. Omgaan met tegenslag
4. Zelfvertrouwen hebben/zelfsturend zijn
5. Risico’s nemen
6. Initiatief nemen/verantwoordelijkheden zoeken
7. Ambitieus en energiek zijn
8. Met tweeslachtigheid en onzekerheid kunnen omgaan