Samenvatting Hoofdstuk 5 Verbintenissenrecht
5.1 Inleiding
De wet stelt niet veel eisen met betrekking tot hetgeen partijen moeten afspreken. We
zagen al dat aanbod en aanvaarding slechts de essentialia van de overeenkomst hoeven te
bevatten. Voor de wet is het voldoende als de verbintenissen bepaalbaar zijn (art. 6:227
BW). De wet kent dwingende bepalingen en aanvullende regels voor gevallen waarin partijen
niets hebben afgesproken. Bijzondere overeenkomsten (benoemde overeenkomsten) -> Boek
7, 7A en 8.
De wet bepaalt in art. 6:248 BW dat een overeenkomst niet alleen de gevolgen heeft die
partijen met elkaar afspreken, maar ook die welke naar de aard van de overeenkomst uit de
wet, de gewoonte en de redelijkheid en billijkheid (normaliter, objectief bezien) voortvloeien.
5.2 Bewoordingen van de overeenkomst
Art. 6:248 lid 1 BW stelt voorop dat een overeenkomst in de eerste plaats de rechtsgevolgen
heeft die partijen zijn overeengekomen. Bij het vaststellen van de inhoud van de
verbintenissen die uit een overeenkomst ontstaan, kijk je dus eerst naar wat partijen
letterlijk hebben afgesproken. Als de letterlijke bewoordingen van de overeenkomst duidelijk
zijn en geen ruimte laten voor misverstanden over de bedoeling van partijen, is er geen
probleem. Bij een mondelinge overeenkomst bestaan de bewoordingen van de
overeenkomst uit hetgeen partijen over en weer aan elkaar – mondeling – hebben verklaard.
Als een woord of term in een overeenkomst onduidelijk is, speelt art. 3:35 BW een rol.
Partijen hebben iets opgeschreven, maar de ene partij verstaat er dit onder en de ander dat.
Kon een partij er gerechtvaardigd op vertrouwen dat dit bedoeld werd en niet dat, dan kan
hij zijn tegenpartij hieraan houden. Hij handelde in gerechtvaardigd vertrouwen.
Op overeenkomsten zijn in de praktijk vaak algemene voorwaarden van toepassing.
Algemene voorwaarden kunnen in veel geschillen de uitkomst bepalen.
5.3 Algemene voorwaarden: algemeen
Veel brancheorganisaties hebben algemene voorwaarden ontwikkeld die aangesloten leden
kunnen gebruiken. Een brancheorganisatie kan aangesloten leden de moeite besparen van
het zelf ontwikkelen van algemene voorwaarden en daarbij rekening houden met specifieke
problemen die in de betreffende sector kunnen ontstaan. Algemene voorwaarden geven in
de praktijk bijvoorbeeld regels over aanbiedingen, maar ook regels over de wijze waarop
leveranciers betaald moeten worden, de leveringstermijnen die het bedrijf hanteert of de
termijn waarbinnen een beroep moet worden gedaan op gebreken die een geleverd product
zou hebben.
5.4 Algemene voorwaarden: toepasselijkheid en bescherming
De wet geeft in art. 6:231 e.v. BW regels over het gebruik van algemene voorwaarden. Art.
6:231 sub a: definitie; het bepaalt dat algemene voorwaarden zijn: ‘voorwaarden die zijn
opgesteld om in meerdere overeenkomsten te worden opgenomen, met uitzondering van
bedingen die de kern van de prestatie aangeven, voor zover deze (kern)bedingen duidelijk
en begrijpelijk zijn geformuleerd.
Art. 6:232 BW bepaalt dat een wederpartij ook gebonden is aan algemene voorwaarden als
hij de inhoud daarvan niet kende. De wederpartij moet echter wel een redelijke mogelijkheid
5.1 Inleiding
De wet stelt niet veel eisen met betrekking tot hetgeen partijen moeten afspreken. We
zagen al dat aanbod en aanvaarding slechts de essentialia van de overeenkomst hoeven te
bevatten. Voor de wet is het voldoende als de verbintenissen bepaalbaar zijn (art. 6:227
BW). De wet kent dwingende bepalingen en aanvullende regels voor gevallen waarin partijen
niets hebben afgesproken. Bijzondere overeenkomsten (benoemde overeenkomsten) -> Boek
7, 7A en 8.
De wet bepaalt in art. 6:248 BW dat een overeenkomst niet alleen de gevolgen heeft die
partijen met elkaar afspreken, maar ook die welke naar de aard van de overeenkomst uit de
wet, de gewoonte en de redelijkheid en billijkheid (normaliter, objectief bezien) voortvloeien.
5.2 Bewoordingen van de overeenkomst
Art. 6:248 lid 1 BW stelt voorop dat een overeenkomst in de eerste plaats de rechtsgevolgen
heeft die partijen zijn overeengekomen. Bij het vaststellen van de inhoud van de
verbintenissen die uit een overeenkomst ontstaan, kijk je dus eerst naar wat partijen
letterlijk hebben afgesproken. Als de letterlijke bewoordingen van de overeenkomst duidelijk
zijn en geen ruimte laten voor misverstanden over de bedoeling van partijen, is er geen
probleem. Bij een mondelinge overeenkomst bestaan de bewoordingen van de
overeenkomst uit hetgeen partijen over en weer aan elkaar – mondeling – hebben verklaard.
Als een woord of term in een overeenkomst onduidelijk is, speelt art. 3:35 BW een rol.
Partijen hebben iets opgeschreven, maar de ene partij verstaat er dit onder en de ander dat.
Kon een partij er gerechtvaardigd op vertrouwen dat dit bedoeld werd en niet dat, dan kan
hij zijn tegenpartij hieraan houden. Hij handelde in gerechtvaardigd vertrouwen.
Op overeenkomsten zijn in de praktijk vaak algemene voorwaarden van toepassing.
Algemene voorwaarden kunnen in veel geschillen de uitkomst bepalen.
5.3 Algemene voorwaarden: algemeen
Veel brancheorganisaties hebben algemene voorwaarden ontwikkeld die aangesloten leden
kunnen gebruiken. Een brancheorganisatie kan aangesloten leden de moeite besparen van
het zelf ontwikkelen van algemene voorwaarden en daarbij rekening houden met specifieke
problemen die in de betreffende sector kunnen ontstaan. Algemene voorwaarden geven in
de praktijk bijvoorbeeld regels over aanbiedingen, maar ook regels over de wijze waarop
leveranciers betaald moeten worden, de leveringstermijnen die het bedrijf hanteert of de
termijn waarbinnen een beroep moet worden gedaan op gebreken die een geleverd product
zou hebben.
5.4 Algemene voorwaarden: toepasselijkheid en bescherming
De wet geeft in art. 6:231 e.v. BW regels over het gebruik van algemene voorwaarden. Art.
6:231 sub a: definitie; het bepaalt dat algemene voorwaarden zijn: ‘voorwaarden die zijn
opgesteld om in meerdere overeenkomsten te worden opgenomen, met uitzondering van
bedingen die de kern van de prestatie aangeven, voor zover deze (kern)bedingen duidelijk
en begrijpelijk zijn geformuleerd.
Art. 6:232 BW bepaalt dat een wederpartij ook gebonden is aan algemene voorwaarden als
hij de inhoud daarvan niet kende. De wederpartij moet echter wel een redelijke mogelijkheid
