Geneesmiddelen
Cetuximab:
Cetuximab is een recombinant chimeer monoklonaal IgG1-antilichaam. Het bindt aan
EGFR en remt competitief de binding van epidermale groeifactor (EGF) en andere
liganden. De binding van cetuximab aan EGFR blokkeert de fosforylering en
activering van receptor-geassocieerde kinasen (MAPK en PI3K/Akt), hetgeen
resulteert in remming van de celgroei, inductie van apoptose, en bevordering van
kankerinvasie en -metastase.
Encorafenib
Proteïnekinaseremmer. Encorafenib is een krachtige en zeer selectieve ATP-
competitieve RAF-kinaseremmer. Het onderdrukt de RAF/MEK/ERK-signaalroute in
tumorcellen die verschillende gemuteerde vormen van BRAF-kinase tot expressie
brengen (V600E, D en K).
Doxorubicine: anthracycline antibioticum;
- Intercalatie in DNA à molecuul tussen de strengen van het DNA zitten
waardoor DNA-polymerase niet over het DNA heen kan à geen replicatie
- Blokkeert de werking van topoisomerase II = geen uncoiling en dus geen DNA-
replicatie = mogelijkheid tot breuken.
- Ook vorming van ROS ('reactive oxygen species')
Daarmee heeft het een schadelijk eZect op de DNA-synthese via remming van alle RNA-
en DNA-polymerasen en door het introduceren van breuken in enkele en dubbele
strengen van de DNA-helix. Verstoort het mitoseproces; de vroege profase bij lage
doses, de mitose bij hoge doses. Een belangrijke oorzaak van het falen van een
behandeling met doxorubicine is de ontwikkeling van resistentie.
Cyclofosfamide: alkylizing agent; eigenlijk platinum-based drugs
Prodrug van 4-hydroxy-cyclofosfamide en aldofosfamide. De oncolytische werking van
cyclofosfamide berust op alkylering van het DNA met waarschijnlijk een eZect op de
G2– of S–fase van de celcyclus. De immunosuppressieve werking berust op een
remmend eZect op B-cellen, CD4+ T-cellen en in mindere mate op CD8+ T-cellen.
Daarnaast wordt verondersteld dat het een remmende werking heeft op
suppressorcellen, die de IgG2-klasse van antilichamen reguleren.
Inter- en intrastrengen door op DNA te gaan zitten. Op en in crosslinks vormen = geen
replicatie omdat de helix blijft bestaan = apoptose.
Olaparib is een krachtige remmer van poly-(ADP-ribose)-polymerase-enzymen (PARP-1,
PARP-2 en PARP-3), enzymen die nodig zijn voor een eZiciënt herstel van enkelstrengs
DNA-breuken (ESBs) via BER. Remming van PARP leidt tot de ophoping van ESBs, die
uiteindelijk dubbelstrengs DNA-breuken (DSBs) worden wanneer de cellen proberen te
delen. Kankercellen zonder functionele genen BRCA1 of 2 zijn niet in staat om deze
DSBs te repareren, aangezien ze geen functioneel homologe recombinatie
reparatiemechanisme hebben. Dit leidt tot een verhoogde genomische instabiliteit, wat
resulteert in celdood.
, Trastuzumab
Gehumaniseerd IgG1 monoklonaal antilichaam gericht tegen het humane epidermale
groeifactor-receptor-2 eiwit (HER2-eiwit). Het bindt met een hoge aZiniteit en
specificiteit aan het extracellulaire domein van het HER2-eiwit en onderdrukt hiermee
een activeringsmechanisme van HER2. Hierdoor remt het de groei van tumorcellen en
medieert het antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit in kankercellen die
overexpressie van het HER2-eiwit vertonen.
Ipilimumab
Monoklonaal antilichaam tegen CTLA-4 (Cytotoxic T-Lymphocyte Antigen-4). CTLA-4 is
een remmer van T-celactivatie. Door CTLA-4 te blokkeren, wordt de activatie van naïeve
T-cellen in de lymfeklieren bevorderd, wat leidt tot een verhoogde immuunrespons tegen
tumorcellen. Dit vindt eerder plaats dan nivolumab, doordat het eerder geactiveerd is.
Nivolumab en pembrolizumab
Monoklonaal antilichaam dat de PD-1-receptor (Programmed Death-1) op T-cellen
blokkeert. Door binding van PD-1 aan zijn liganden (PD-L1/PD-L2) te verhinderen,
voorkomt nivolumab dat T-cellen worden uitgeschakeld door tumorcellen, wat een
versterkte immuunrespons tegen de tumor mogelijk maakt. Bij/in de tumorcel zelf in
actie.
Carboplatine:
bi-functionele platinum verbinding; Carboplatine remt de DNA-synthese door de
vorming van platinadwarsverbindingen binnenin en tussen DNA-strengen. Zorgt voor
covalente inter- en intrastrand adducts/crosslinks aan stikstof 7 → DNA intercallatie →
geen transcriptie en synthese mogelijk door knik.
Paclitaxel:
Taxaan; Paclitaxel verhindert depolymerisatie van de cellulaire microtubuli. Dit
resulteert in de remming van de normale dynamische reorganisatie van het microtubuli-
netwerk, dat essentieel is voor de celdeling. Chromosomen niet goed uit elkaar gehaald
in de M-fase. Verminderd de opbouw van de microtubuli; remming reorganisatie; spindle
checkpoint defecten chromosomen niet meer in de metafaseplaat goed gescheiden
worden à niet evenredige verdeling van de chromosomen.
De verstijfde microtubuli verhinderen de vorming van een functionele spoelfiguur die
nodig is om chromosomen correct te verdelen.
Dit resulteert in een blokkade van de celcyclus in de mitotische fase (M-fase), wat
leidt tot apoptose (geprogrammeerde celdood).
WEE1-remmer
WEE1-kinase is een serine-threonine-kinase dat de G2/M-controlepuntovergang
reguleert. WEE1 activeert G2/M-arrestatie door remmende fosforylering op Tyr15 van
CDK1 (Cdc2) en het voorkomen van mitose om DNA-herstel mogelijk te maken tijdens
DNA-schade. WEE1-remming resulteert in hoge CDK1-activiteit en dat de cel die door
het G2/M-controlepunt gaat zonder de DNA-schade adequaat te herstellen, en zo een
mitotische catastrofe en celdood teweeg te brengen. Bovendien katalyseert WEE1-
Cetuximab:
Cetuximab is een recombinant chimeer monoklonaal IgG1-antilichaam. Het bindt aan
EGFR en remt competitief de binding van epidermale groeifactor (EGF) en andere
liganden. De binding van cetuximab aan EGFR blokkeert de fosforylering en
activering van receptor-geassocieerde kinasen (MAPK en PI3K/Akt), hetgeen
resulteert in remming van de celgroei, inductie van apoptose, en bevordering van
kankerinvasie en -metastase.
Encorafenib
Proteïnekinaseremmer. Encorafenib is een krachtige en zeer selectieve ATP-
competitieve RAF-kinaseremmer. Het onderdrukt de RAF/MEK/ERK-signaalroute in
tumorcellen die verschillende gemuteerde vormen van BRAF-kinase tot expressie
brengen (V600E, D en K).
Doxorubicine: anthracycline antibioticum;
- Intercalatie in DNA à molecuul tussen de strengen van het DNA zitten
waardoor DNA-polymerase niet over het DNA heen kan à geen replicatie
- Blokkeert de werking van topoisomerase II = geen uncoiling en dus geen DNA-
replicatie = mogelijkheid tot breuken.
- Ook vorming van ROS ('reactive oxygen species')
Daarmee heeft het een schadelijk eZect op de DNA-synthese via remming van alle RNA-
en DNA-polymerasen en door het introduceren van breuken in enkele en dubbele
strengen van de DNA-helix. Verstoort het mitoseproces; de vroege profase bij lage
doses, de mitose bij hoge doses. Een belangrijke oorzaak van het falen van een
behandeling met doxorubicine is de ontwikkeling van resistentie.
Cyclofosfamide: alkylizing agent; eigenlijk platinum-based drugs
Prodrug van 4-hydroxy-cyclofosfamide en aldofosfamide. De oncolytische werking van
cyclofosfamide berust op alkylering van het DNA met waarschijnlijk een eZect op de
G2– of S–fase van de celcyclus. De immunosuppressieve werking berust op een
remmend eZect op B-cellen, CD4+ T-cellen en in mindere mate op CD8+ T-cellen.
Daarnaast wordt verondersteld dat het een remmende werking heeft op
suppressorcellen, die de IgG2-klasse van antilichamen reguleren.
Inter- en intrastrengen door op DNA te gaan zitten. Op en in crosslinks vormen = geen
replicatie omdat de helix blijft bestaan = apoptose.
Olaparib is een krachtige remmer van poly-(ADP-ribose)-polymerase-enzymen (PARP-1,
PARP-2 en PARP-3), enzymen die nodig zijn voor een eZiciënt herstel van enkelstrengs
DNA-breuken (ESBs) via BER. Remming van PARP leidt tot de ophoping van ESBs, die
uiteindelijk dubbelstrengs DNA-breuken (DSBs) worden wanneer de cellen proberen te
delen. Kankercellen zonder functionele genen BRCA1 of 2 zijn niet in staat om deze
DSBs te repareren, aangezien ze geen functioneel homologe recombinatie
reparatiemechanisme hebben. Dit leidt tot een verhoogde genomische instabiliteit, wat
resulteert in celdood.
, Trastuzumab
Gehumaniseerd IgG1 monoklonaal antilichaam gericht tegen het humane epidermale
groeifactor-receptor-2 eiwit (HER2-eiwit). Het bindt met een hoge aZiniteit en
specificiteit aan het extracellulaire domein van het HER2-eiwit en onderdrukt hiermee
een activeringsmechanisme van HER2. Hierdoor remt het de groei van tumorcellen en
medieert het antilichaam-afhankelijke cellulaire cytotoxiciteit in kankercellen die
overexpressie van het HER2-eiwit vertonen.
Ipilimumab
Monoklonaal antilichaam tegen CTLA-4 (Cytotoxic T-Lymphocyte Antigen-4). CTLA-4 is
een remmer van T-celactivatie. Door CTLA-4 te blokkeren, wordt de activatie van naïeve
T-cellen in de lymfeklieren bevorderd, wat leidt tot een verhoogde immuunrespons tegen
tumorcellen. Dit vindt eerder plaats dan nivolumab, doordat het eerder geactiveerd is.
Nivolumab en pembrolizumab
Monoklonaal antilichaam dat de PD-1-receptor (Programmed Death-1) op T-cellen
blokkeert. Door binding van PD-1 aan zijn liganden (PD-L1/PD-L2) te verhinderen,
voorkomt nivolumab dat T-cellen worden uitgeschakeld door tumorcellen, wat een
versterkte immuunrespons tegen de tumor mogelijk maakt. Bij/in de tumorcel zelf in
actie.
Carboplatine:
bi-functionele platinum verbinding; Carboplatine remt de DNA-synthese door de
vorming van platinadwarsverbindingen binnenin en tussen DNA-strengen. Zorgt voor
covalente inter- en intrastrand adducts/crosslinks aan stikstof 7 → DNA intercallatie →
geen transcriptie en synthese mogelijk door knik.
Paclitaxel:
Taxaan; Paclitaxel verhindert depolymerisatie van de cellulaire microtubuli. Dit
resulteert in de remming van de normale dynamische reorganisatie van het microtubuli-
netwerk, dat essentieel is voor de celdeling. Chromosomen niet goed uit elkaar gehaald
in de M-fase. Verminderd de opbouw van de microtubuli; remming reorganisatie; spindle
checkpoint defecten chromosomen niet meer in de metafaseplaat goed gescheiden
worden à niet evenredige verdeling van de chromosomen.
De verstijfde microtubuli verhinderen de vorming van een functionele spoelfiguur die
nodig is om chromosomen correct te verdelen.
Dit resulteert in een blokkade van de celcyclus in de mitotische fase (M-fase), wat
leidt tot apoptose (geprogrammeerde celdood).
WEE1-remmer
WEE1-kinase is een serine-threonine-kinase dat de G2/M-controlepuntovergang
reguleert. WEE1 activeert G2/M-arrestatie door remmende fosforylering op Tyr15 van
CDK1 (Cdc2) en het voorkomen van mitose om DNA-herstel mogelijk te maken tijdens
DNA-schade. WEE1-remming resulteert in hoge CDK1-activiteit en dat de cel die door
het G2/M-controlepunt gaat zonder de DNA-schade adequaat te herstellen, en zo een
mitotische catastrofe en celdood teweeg te brengen. Bovendien katalyseert WEE1-
