Naam: Titel: Blauwe maandagen
Klas: Auteur: Arnon Grunberg
Naam van de school:
, 1. Samenvatting
Ik heb nog twintig paarden in Berlijn
Het verhaal wordt verteld vanuit het ik-perspectief. Later blijkt dat de verteller dezelfde naam heeft
als de schrijver, Arnon Grunberg. Zijn vader reisde vaak en nam hem geregeld mee. Hoewel zijn
vader in postzegels handelde, werd nooit duidelijk waarom hij zoveel onderweg was. Tijdens die
reizen werd er veel gepraat in cafés en veel wodka gedronken. Na het overlijden van zijn vader erft
hij onder andere de postzegelverzameling, maar die blijkt weinig waard. Ook ontdekt hij dat zijn
vader eigenaar was van een paardrijschool voor gehandicapten. Omdat zijn zus in Israël woont en
zwanger is, kan zij niet naar Nederland komen en wordt hun vader daar begraven.
Rosie
Tijdens een werkweek fietst Arnon naar Someren en krijgt een ongeluk. Hij ontmoet Rosie, die hem
verzorgt. Samen gaan ze naar het strand, waar drinkwedstrijden plaatsvinden die meestal door
Martinimartin worden gewonnen. In het weekend gaan ze naar Zandvoort, waar opnieuw
weddenschappen worden gehouden, dit keer om wie met Natasja mee de duinen in mag.
Martinimartin wint weer, maar na afloop wil Natasja niets meer met hen te maken hebben.
Tussen Arnon en Rosie groeit ondertussen een band. Ze eten samen in een duur restaurant, maar
kunnen de rekening niet betalen. Hun ouders worden gebeld; Arnons vader betaalt, maar laat hem
naar huis lopen. Als straf moet Arnon naar zijn zus in Israël. Tot zijn vertrek brengt hij veel tijd met
Rosie door. Hun laatste dag samen brengen ze door in Den Haag, waar ze zich ziek eten aan snoep.
Daarna vertrekt hij.
Na zijn terugkomst krijgt Arnon via de synagoge een baan bij een apotheek. Hij bezorgt medicijnen
en verdient extra door bijtaken, maar wordt ontslagen omdat hij zijn wisselgeld gebruikt om met
Rosie te bellen. Ze spreken elkaar elke maandag in het Apollohotel. Rosie vertelt verhalen over haar
natuurkundeleraar, terwijl Arnon minder te vertellen heeft. Uiteindelijk besluiten ze een reis naar
Antwerpen te maken.
Voor hun vertrek bezoekt Arnon Rosies moeder. In Antwerpen vinden ze met moeite een hotelkamer.
Ze brengen tijd door in de tram en een gokhal, eten mosselen en slapen samen. Na terugkomst spijbelt
Arnon veel en verkoopt hij zijn schoolboeken. Rosie wil hem thuis bezoeken, maar moet steeds buiten
wachten. Uiteindelijk wordt ze dat zat en vertrekt.
Rosie stelt voor om op 22 november seks te hebben en ze tellen de dagen af. Op school gaat het steeds
slechter en een schoolpsycholoog wordt ingeschakeld. Wanneer de dag aanbreekt, drinken ze eerst en
belanden uiteindelijk dronken bij Rosie thuis, waar ze samen naar bed gaan.
Een paar dagen later viert Arnons vader zijn verjaardag. Zijn schoolresultaten zijn slecht, maar hij
krijgt nog één kans. Die verpest hij door een obsceen schoolblad te maken, waarna hij definitief van
school wordt gestuurd.
Walk like an Egyptian
Dit deel beschrijft de laatste levensfase van zijn vader. Arnon is inmiddels 19 jaar en werkt bij een
uitgeverij. Zijn vader zit in een rolstoel en wordt door hem meegenomen naar cafés, waar hij hem bier
laat drinken terwijl zijn moeder denkt dat ze wandelen. Door zijn ziekte verandert zijn vader sterk: hij
praat weinig en vertoont ongepast gedrag. Op een dag verlaat Arnon het huis nadat zijn vader de vloer
bevuilt. Later ziet hij hoe zijn moeder hem verzorgt.
De meisjes
In een bar ontmoet Arnon een man die chauffeur is voor zijn vriendin in Polen. Ze bespreken andere
bezoekers en hoe je een ‘animeermeisje’ kunt herkennen. Na een nacht stappen belt Arnon een vrouw
uit een advertentie. Hij bezoekt haar, regelt eerst de betaling en daarna praten ze wat. Na afloop gaat
hij terug naar het café. Zijn relatie met Rosie is dan al voorbij.
Arnon gaat naar het strand in Zandvoort en denkt na over zijn leven, dat moeizaam verloopt. Hij heeft
schulden en geen stabiel werk. Geld dat hij van zijn moeder leent, geeft hij uit aan drank en een
escort. Zijn moeder voelt zich schuldig over de dood van zijn vader en maakt zich zorgen om Arnon.
Klas: Auteur: Arnon Grunberg
Naam van de school:
, 1. Samenvatting
Ik heb nog twintig paarden in Berlijn
Het verhaal wordt verteld vanuit het ik-perspectief. Later blijkt dat de verteller dezelfde naam heeft
als de schrijver, Arnon Grunberg. Zijn vader reisde vaak en nam hem geregeld mee. Hoewel zijn
vader in postzegels handelde, werd nooit duidelijk waarom hij zoveel onderweg was. Tijdens die
reizen werd er veel gepraat in cafés en veel wodka gedronken. Na het overlijden van zijn vader erft
hij onder andere de postzegelverzameling, maar die blijkt weinig waard. Ook ontdekt hij dat zijn
vader eigenaar was van een paardrijschool voor gehandicapten. Omdat zijn zus in Israël woont en
zwanger is, kan zij niet naar Nederland komen en wordt hun vader daar begraven.
Rosie
Tijdens een werkweek fietst Arnon naar Someren en krijgt een ongeluk. Hij ontmoet Rosie, die hem
verzorgt. Samen gaan ze naar het strand, waar drinkwedstrijden plaatsvinden die meestal door
Martinimartin worden gewonnen. In het weekend gaan ze naar Zandvoort, waar opnieuw
weddenschappen worden gehouden, dit keer om wie met Natasja mee de duinen in mag.
Martinimartin wint weer, maar na afloop wil Natasja niets meer met hen te maken hebben.
Tussen Arnon en Rosie groeit ondertussen een band. Ze eten samen in een duur restaurant, maar
kunnen de rekening niet betalen. Hun ouders worden gebeld; Arnons vader betaalt, maar laat hem
naar huis lopen. Als straf moet Arnon naar zijn zus in Israël. Tot zijn vertrek brengt hij veel tijd met
Rosie door. Hun laatste dag samen brengen ze door in Den Haag, waar ze zich ziek eten aan snoep.
Daarna vertrekt hij.
Na zijn terugkomst krijgt Arnon via de synagoge een baan bij een apotheek. Hij bezorgt medicijnen
en verdient extra door bijtaken, maar wordt ontslagen omdat hij zijn wisselgeld gebruikt om met
Rosie te bellen. Ze spreken elkaar elke maandag in het Apollohotel. Rosie vertelt verhalen over haar
natuurkundeleraar, terwijl Arnon minder te vertellen heeft. Uiteindelijk besluiten ze een reis naar
Antwerpen te maken.
Voor hun vertrek bezoekt Arnon Rosies moeder. In Antwerpen vinden ze met moeite een hotelkamer.
Ze brengen tijd door in de tram en een gokhal, eten mosselen en slapen samen. Na terugkomst spijbelt
Arnon veel en verkoopt hij zijn schoolboeken. Rosie wil hem thuis bezoeken, maar moet steeds buiten
wachten. Uiteindelijk wordt ze dat zat en vertrekt.
Rosie stelt voor om op 22 november seks te hebben en ze tellen de dagen af. Op school gaat het steeds
slechter en een schoolpsycholoog wordt ingeschakeld. Wanneer de dag aanbreekt, drinken ze eerst en
belanden uiteindelijk dronken bij Rosie thuis, waar ze samen naar bed gaan.
Een paar dagen later viert Arnons vader zijn verjaardag. Zijn schoolresultaten zijn slecht, maar hij
krijgt nog één kans. Die verpest hij door een obsceen schoolblad te maken, waarna hij definitief van
school wordt gestuurd.
Walk like an Egyptian
Dit deel beschrijft de laatste levensfase van zijn vader. Arnon is inmiddels 19 jaar en werkt bij een
uitgeverij. Zijn vader zit in een rolstoel en wordt door hem meegenomen naar cafés, waar hij hem bier
laat drinken terwijl zijn moeder denkt dat ze wandelen. Door zijn ziekte verandert zijn vader sterk: hij
praat weinig en vertoont ongepast gedrag. Op een dag verlaat Arnon het huis nadat zijn vader de vloer
bevuilt. Later ziet hij hoe zijn moeder hem verzorgt.
De meisjes
In een bar ontmoet Arnon een man die chauffeur is voor zijn vriendin in Polen. Ze bespreken andere
bezoekers en hoe je een ‘animeermeisje’ kunt herkennen. Na een nacht stappen belt Arnon een vrouw
uit een advertentie. Hij bezoekt haar, regelt eerst de betaling en daarna praten ze wat. Na afloop gaat
hij terug naar het café. Zijn relatie met Rosie is dan al voorbij.
Arnon gaat naar het strand in Zandvoort en denkt na over zijn leven, dat moeizaam verloopt. Hij heeft
schulden en geen stabiel werk. Geld dat hij van zijn moeder leent, geeft hij uit aan drank en een
escort. Zijn moeder voelt zich schuldig over de dood van zijn vader en maakt zich zorgen om Arnon.
