Plofklassen
Het is één september en de scholen mogen met gepaste maatregelen tegen
COVID-19 weer starten. Het voortgezet onderwijs en het hoger onderwijs
starten de eerste schoolweek dan ook grotendeels online. Bij de fysieke lessen
worden de klassen opgesplitst en maximale aantallen per klaslokaal
gehanteerd. Bij het primair onderwijs is dit niet het geval; de klassen zitten hier
nog steeds bomvol. In deze zogenoemde plofklassen lopen de aantallen op tot
wel dertig kinderen per klas. Overvolle klassen vormen niet alleen een
discussiepunt in deze tijd, dit probleem speelt zich namelijk al veel langer af.
Daarom pleit ik voor een maximum aantal van vierentwintig leerlingen per klas
in het primair onderwijs. Te volle klassen leidt tot te weinig individuele
aandacht voor de leerling en een te hoge werkdruk voor de leerkracht.
Uit Zweeds onderzoek (Fredriksson, 2014) blijkt dat kinderen tussen de tien en
dertien jaar beter presteren in kleinere klassen. Er gold tijdens het onderzoek
een maximum aantal van dertig kinderen in de klas. Wanneer dit aantal
overschreden werd, splitsten de onderzoekers de klas op. Hieruit kwamen twee
klassen tot stand van vijftien en zestien kinderen. In deze klassen kon goed
onderzocht worden wat het effect van het verschil in klassengrootte was. Uit
het onderzoek blijkt dat kinderen van dertien jaar in de kleinere klassen hogere
cognitieve en niet-cognitieve vaardigheden als intrinsieke motivatie en
zelfvertrouwen hadden ontwikkeld. Ook onder volwassenen tussen de
zevenentwintig en tweeënveertig waren de effecten van kleinere klassen
positief. Zij waren hoger opgeleid en verdienden beter.
Een ander Amerikaans onderzoek duidt eveneens op positieve effecten van
kleinere klassen. Onderzoekers van de American Educational Research
Association (AERA) startten een vierjarig onderzoek genaamd The
Student/Teacher Achievement Ratio (STAR, 1999). De kinderen die tijdens het
onderzoek in kleine klasjes zaten, waren meer gericht op het leren en
gedroegen zich dus beter in de klas. Dit bleek niet alleen het geval te zijn
tijdens het onderzoek in de kleinere klassen. Deze kinderen namen namelijk
hun goede studiegedrag mee indien zij weer teruggeplaatst werden naar een
grotere groep. Zij vertoonden, ten opzichte van de studenten die in de grote
groep zaten, beter gedrag. Dit houdt in dat er meer vragen werden gesteld, de
kinderen minder afgeleid werden en actief betrokken waren bij de lesstof die
Het is één september en de scholen mogen met gepaste maatregelen tegen
COVID-19 weer starten. Het voortgezet onderwijs en het hoger onderwijs
starten de eerste schoolweek dan ook grotendeels online. Bij de fysieke lessen
worden de klassen opgesplitst en maximale aantallen per klaslokaal
gehanteerd. Bij het primair onderwijs is dit niet het geval; de klassen zitten hier
nog steeds bomvol. In deze zogenoemde plofklassen lopen de aantallen op tot
wel dertig kinderen per klas. Overvolle klassen vormen niet alleen een
discussiepunt in deze tijd, dit probleem speelt zich namelijk al veel langer af.
Daarom pleit ik voor een maximum aantal van vierentwintig leerlingen per klas
in het primair onderwijs. Te volle klassen leidt tot te weinig individuele
aandacht voor de leerling en een te hoge werkdruk voor de leerkracht.
Uit Zweeds onderzoek (Fredriksson, 2014) blijkt dat kinderen tussen de tien en
dertien jaar beter presteren in kleinere klassen. Er gold tijdens het onderzoek
een maximum aantal van dertig kinderen in de klas. Wanneer dit aantal
overschreden werd, splitsten de onderzoekers de klas op. Hieruit kwamen twee
klassen tot stand van vijftien en zestien kinderen. In deze klassen kon goed
onderzocht worden wat het effect van het verschil in klassengrootte was. Uit
het onderzoek blijkt dat kinderen van dertien jaar in de kleinere klassen hogere
cognitieve en niet-cognitieve vaardigheden als intrinsieke motivatie en
zelfvertrouwen hadden ontwikkeld. Ook onder volwassenen tussen de
zevenentwintig en tweeënveertig waren de effecten van kleinere klassen
positief. Zij waren hoger opgeleid en verdienden beter.
Een ander Amerikaans onderzoek duidt eveneens op positieve effecten van
kleinere klassen. Onderzoekers van de American Educational Research
Association (AERA) startten een vierjarig onderzoek genaamd The
Student/Teacher Achievement Ratio (STAR, 1999). De kinderen die tijdens het
onderzoek in kleine klasjes zaten, waren meer gericht op het leren en
gedroegen zich dus beter in de klas. Dit bleek niet alleen het geval te zijn
tijdens het onderzoek in de kleinere klassen. Deze kinderen namen namelijk
hun goede studiegedrag mee indien zij weer teruggeplaatst werden naar een
grotere groep. Zij vertoonden, ten opzichte van de studenten die in de grote
groep zaten, beter gedrag. Dit houdt in dat er meer vragen werden gesteld, de
kinderen minder afgeleid werden en actief betrokken waren bij de lesstof die
