BOEK VERSLAG DE AANSLAG
Anton Steenwijk woont samen met zijn ouders met zijn broer Peter van 17 en ouders in Haarlem.
Het is 1945 en bijna overal zijn de gebieden bevrijd. In Haarlem werd het grauw. Op een avond zit de
familie Steenwijk mens erger je niet te spelen en dan horen ze op eens 6 knallen. Zij maken dan
meteen het licht uit en zitten in de donkere kou. Er was een man doodgeschoten, meneer Fake
Ploeg, een NSB’er. Recht voor het huis van de overburen, meneer en mevrouw Korteweg die het lijk
later verplaatsen naar de voordeur van familie Steenwijk. Zij proberen het weer terug te leggen maar
falen hierin en worden gezien door 3 mannen. Opeens klinken er auto’s en motoren. Er vallen Duitse
soldaten het huis van familie Steenwijk eruit. Het huis van familie Steenwijk wordt verwoest en in de
fik gestoken. Anton wordt gescheiden van zijn familie en meegenomen en in een cel geplaatst. Anton
was op dit moment 12. Hij wordt in een cel geplaatst bij een vrouw die hem troost, die bloedsporen
op zijn gezicht achter laat. De vrouw leid hem af door te vertellen over de liefde en hoe ze houdt van
een getrouwde man die dat zelf niet eens weet. Anton wordt de cel uitgetrokken door een SS’er die
woedend is dat ze hem bij een ‘terroriste’ hebben opgesloten. Anton moet mee met een Duitser
achterop zijn motor. Hij zit later aan het bureau bij een Ortskommandant. Hij krijgt van de Duitser
(feldwebel Schulz) warme kleding en een op maat gemaakte jas. Schulz zal hem begeleiden naar zijn
oom en tante van Liempt in Amsterdam. Ze zitten in een vrachtwagen onderweg, dan roep iemand
‘Raus’, er schiet een spitfire op ze. Anton schuilt onder het dashbord, even later wordt hij de berm
ingetrokken. Een paar soldaten draaien het lichaam van Schulz om. Anton voelt zich schuldig. Hij
komt aan bij het Weimachtsheim Erika waar zijn oom hem komt ophalen. Het is 1952 en Anton heeft
nog steeds niks gehoord van zijn ouders of broer, maar later komt zijn oom met het vreselijke nieuws
dat zijn ouders gefusilleerd zijn. Zijn broer was die avond ook nog doodgeschoten. Anton is nu 20, en
wordt uitgenodigd voor een feestje in Haarlem, hij twijfelt omdat het hem herinnert aan wat er is
gebeurd maar gaat toch. Hij heeft het niet naar zijn zin bij het feestje en loopt naar de straat, waar hij
de drie huizen ziet staat. Mevrouw Beumer ziet hem en roept hem naar binnen. Vooruitwijzing -> ‘’ maar
hij wist niet dat hij deze mensen nooit meer terug zou zien, nooit meer ging hij naar Haarlem’’ er is een momentum
neergeplaatst in de straat. 1956, Anton vervolgde zijn studie en ging op kamers wonen. Hij ging op
voor zijn artsexamen en specialiseerde zich in anesthesie. Ook publiceerde hij een paar
natuurgedichten onder de naam Anton Peter. Als hij thuis de deur uit wilt gaan wordt hij half
platgedrukt door opstanden tegen het communisme. Hij botst hier tegen Fake aan (de zoon). Anton
nodigt hem uit om naar binnen te komen. Eerst heerst een spanning wanneer ze het hebben over
elkaars ouders. Fake gooit de steen van de rellen op de spiegel in het huis van Anton, Fake verlaat
het huis en komt weer terug om hem te vertellen dat hij het nooit zal vergeten van toen in de klas.
Toen Anton het assistentschap kreeg in anesthesie huurde hij een grotere verdieping in de buurt van
het Leidse plein. In 1960 ontmoette Anton zijn eerste vrouw in de kerstvakantie in London, Saskia de
Graaff. Een jaar na hun ontmoeting trouwde zij. begin juni 1966, er is een begrafenis van de vriend
van de vader van Saskia, Anton wou hun kind, Sandra wie nu 4 jaar oud was meenemen, maar dat
vond Saskia niks. De vader van Saskia en zijn vrienden zitten fel te discussiëren over de oorlog, na een
tijdje viel het stil, er praatte nog maar twee mensen zachtjes. Anton ving plotseling de zin ‘ik schoot
hem eerst in zijn rug, en toen een keer in schouder en in zijn buik, terwijl ik hem voorbij fietste’’ op.
Hij herinnert zich de 6 schoten. Anton spreekt de heren aan, ze vallen stil. Een man neemt Anton
mee naar buiten, Cor Takes heet hij. (Gijs wordt hij genoemd). Cor vertelt wat voor een man Fake
was, dat hij mensen het vel van het gezicht af sloeg met een zweep, de kont tegen de hete kachel
een duwde en bij ze een slang in de kont stopte net zolang dat je stront overgaf. Hoe hij veel mensen
heeft afgemaakt en nog veel meer mensen de dood in gejaagd heeft in Polen en Duitsland. Takes
Anton Steenwijk woont samen met zijn ouders met zijn broer Peter van 17 en ouders in Haarlem.
Het is 1945 en bijna overal zijn de gebieden bevrijd. In Haarlem werd het grauw. Op een avond zit de
familie Steenwijk mens erger je niet te spelen en dan horen ze op eens 6 knallen. Zij maken dan
meteen het licht uit en zitten in de donkere kou. Er was een man doodgeschoten, meneer Fake
Ploeg, een NSB’er. Recht voor het huis van de overburen, meneer en mevrouw Korteweg die het lijk
later verplaatsen naar de voordeur van familie Steenwijk. Zij proberen het weer terug te leggen maar
falen hierin en worden gezien door 3 mannen. Opeens klinken er auto’s en motoren. Er vallen Duitse
soldaten het huis van familie Steenwijk eruit. Het huis van familie Steenwijk wordt verwoest en in de
fik gestoken. Anton wordt gescheiden van zijn familie en meegenomen en in een cel geplaatst. Anton
was op dit moment 12. Hij wordt in een cel geplaatst bij een vrouw die hem troost, die bloedsporen
op zijn gezicht achter laat. De vrouw leid hem af door te vertellen over de liefde en hoe ze houdt van
een getrouwde man die dat zelf niet eens weet. Anton wordt de cel uitgetrokken door een SS’er die
woedend is dat ze hem bij een ‘terroriste’ hebben opgesloten. Anton moet mee met een Duitser
achterop zijn motor. Hij zit later aan het bureau bij een Ortskommandant. Hij krijgt van de Duitser
(feldwebel Schulz) warme kleding en een op maat gemaakte jas. Schulz zal hem begeleiden naar zijn
oom en tante van Liempt in Amsterdam. Ze zitten in een vrachtwagen onderweg, dan roep iemand
‘Raus’, er schiet een spitfire op ze. Anton schuilt onder het dashbord, even later wordt hij de berm
ingetrokken. Een paar soldaten draaien het lichaam van Schulz om. Anton voelt zich schuldig. Hij
komt aan bij het Weimachtsheim Erika waar zijn oom hem komt ophalen. Het is 1952 en Anton heeft
nog steeds niks gehoord van zijn ouders of broer, maar later komt zijn oom met het vreselijke nieuws
dat zijn ouders gefusilleerd zijn. Zijn broer was die avond ook nog doodgeschoten. Anton is nu 20, en
wordt uitgenodigd voor een feestje in Haarlem, hij twijfelt omdat het hem herinnert aan wat er is
gebeurd maar gaat toch. Hij heeft het niet naar zijn zin bij het feestje en loopt naar de straat, waar hij
de drie huizen ziet staat. Mevrouw Beumer ziet hem en roept hem naar binnen. Vooruitwijzing -> ‘’ maar
hij wist niet dat hij deze mensen nooit meer terug zou zien, nooit meer ging hij naar Haarlem’’ er is een momentum
neergeplaatst in de straat. 1956, Anton vervolgde zijn studie en ging op kamers wonen. Hij ging op
voor zijn artsexamen en specialiseerde zich in anesthesie. Ook publiceerde hij een paar
natuurgedichten onder de naam Anton Peter. Als hij thuis de deur uit wilt gaan wordt hij half
platgedrukt door opstanden tegen het communisme. Hij botst hier tegen Fake aan (de zoon). Anton
nodigt hem uit om naar binnen te komen. Eerst heerst een spanning wanneer ze het hebben over
elkaars ouders. Fake gooit de steen van de rellen op de spiegel in het huis van Anton, Fake verlaat
het huis en komt weer terug om hem te vertellen dat hij het nooit zal vergeten van toen in de klas.
Toen Anton het assistentschap kreeg in anesthesie huurde hij een grotere verdieping in de buurt van
het Leidse plein. In 1960 ontmoette Anton zijn eerste vrouw in de kerstvakantie in London, Saskia de
Graaff. Een jaar na hun ontmoeting trouwde zij. begin juni 1966, er is een begrafenis van de vriend
van de vader van Saskia, Anton wou hun kind, Sandra wie nu 4 jaar oud was meenemen, maar dat
vond Saskia niks. De vader van Saskia en zijn vrienden zitten fel te discussiëren over de oorlog, na een
tijdje viel het stil, er praatte nog maar twee mensen zachtjes. Anton ving plotseling de zin ‘ik schoot
hem eerst in zijn rug, en toen een keer in schouder en in zijn buik, terwijl ik hem voorbij fietste’’ op.
Hij herinnert zich de 6 schoten. Anton spreekt de heren aan, ze vallen stil. Een man neemt Anton
mee naar buiten, Cor Takes heet hij. (Gijs wordt hij genoemd). Cor vertelt wat voor een man Fake
was, dat hij mensen het vel van het gezicht af sloeg met een zweep, de kont tegen de hete kachel
een duwde en bij ze een slang in de kont stopte net zolang dat je stront overgaf. Hoe hij veel mensen
heeft afgemaakt en nog veel meer mensen de dood in gejaagd heeft in Polen en Duitsland. Takes
