Antwoorden toets vanuit:
1. Kernconcept
2. Toepassing
3. Conclusie
Vorming = Het hoofdconcept vorming verwijst naar het proces van verwerving van een bepaalde
identiteit.
Binding = Het hoofdconcept binding bewijst naar de relatie en onderlingen afhankelijkheden
tussen mensen in een gezin of familie, tussen leden van een groep, in de maatschappij en op het
niveau van de staat.
Verandering = Het hoofdconcept verandering verwijst naar richting en tempo van ontwikkelingen
in de samenleving en de (on)mogelijkheden deze te beïnvloeden.
Verhouding = Het hoofdconcept verhouding verwijst naar de wijze waarop mensen zich van
elkaar onderscheiden en tot elkaar verhouden en de manier waarop samenlevingen in sociale zin
vorm geven aan deze verschillen. Het verwijs ook naar onderlinge betrekkingen tussen staten.
H1 De samenleving en het individu
H1.1 Identiteit
Referentiekader
Een referentiekader is het geheel van kennis, ideeën, ervaringen en overtuigingen van waaruit
iemand denkt en handelt. —> wordt ook wel een ‘sociale bril’ genoemd.
Mensen kunnen over dezelfde gebeurtenissen verschillend denken door hun eigen
referentiekaders.
Ouders geven hun kind een naam vanuit hun eigen referentiekader. De naam zegt dus niet alleen
iets over de ouders van het kind, maar ook over het kind zelf.
Iemands voornaam hoort bij wie diegene is en maakt onderdeel uit van zijn of haar identiteit.
Kernconcept Identiteit = Het beeld dat iemand van zichzelf heeft, dat hij uitdraagt en anderen
voorhoudt en dat hij als kenmerkend en blijvend beschouwt voor zijn eigen persoon en dat is
afgeleid van zijn perceptie over de groep(en) waar hij wel of juist niet van deelmaakt.
Aspecten van identiteit
Er zijn verschillende kanten van de de nitie van identiteit. Namelijk, persoonlijk, sociaal en
collectief.
Persoonlijke identiteit = het beeld dat iemand van zichzelf heeft, zijn zelfbeeld. —> “Wie ben ik?”
Sociale identiteit = het deel van iemands zelfbeeld wat bij de groep past. —> wordt ook wel
groepsidenti catie genoemd. —> “Bij wie hoor ik?”
Interne collectieve identiteit = het gezamenlijke zelfbeeld en wij-gevoel van meerdere mensen die
zich beschouwen als groep of gemeenschap. —> “Wie zijn wij?”
Externe collectieve identiteit = het beeld wat de samenleving van een groep heeft en wel het beeld
dat ze kenmerkend blijvend vinden voor die groep. —> “Wie zijn zij?”
De vorming van identiteit
De identiteit wordt gevormd tijdens de opvoeding en is het resultaat van interactie met andere
mensen. Je kan identiteit zien als een ‘kruispunt’ van zelfbeeld en groepsbinding.
Een belangrijk aspect van identiteit is bijvoorbeeld gender. Het besef van genderidentiteit leidt tot
zowel de ontwikkeling van het zelfbeeld en de ontwikkeling van een gevoel van
groepslidmaatschap.
Spanningen bij identiteit
Er kunnen spanningen tussen mensen hun identiteiten ontstaan als ze bijvoorbeeld niet aan
bepaalde verwachtingen voldoen. Bijvoorbeeld een arts die rookt stiekem, omdat zijn collega’s
fi fi
, het er natuurlijk niet mee eens zouden zijn. —> Spanning tussen iemand zijn persoonlijke en
sociale identiteit.
Wanneer iemand moet kiezen bij welke groepen of personen hij bijvoorbeeld hoort, is er sprake
van een loyaliteitscon ict.
Verandering van identiteit
Aanpassing kan soms generaties lang duren, maar soms verandert iemand identiteit in een
mensenleven. Als iemand bijvoorbeeld fan wordt van een andere voetbalclub, omdat de fans een
slechte naam kregen.
H1.2 Socialisatie
Tijdens de periode waarin (jonge) kinderen zich gaan, nemen ze vaak culturen over en nemen ze
gebruiken over van mensen in hun omgeving. —> socialisatoren.
Het hele proces van gedrag leren en aangeleerd krijgen, heet het Kernconcept Socialisatie.
Kernconcept socialisatie = Het proces van overdracht en verwerving van de cultuur van
groep(en) en de samenleving waar mensen toe behoren. Het proces bestaat uit opvoeding,
opleiding en andere vormen van omgang met anderen.
Elementen van socialisatie
Socialisatie bestaat uit twee onderdelen:
1. Het proces van overdracht = Mensen brengen de cultuur van een groep of samenleving over
aan nieuwkomers. —> bijv. Een jong kind of een immigrant.
2. Het proces van verwerving = Mensen maken zich de groep van een cultuur of samenleving
eigen. Mensen nemen de waarden en normen die ergens bijhoren over en internaliseren ze; ze
maken zich een cultuur eigen.
Imitatie en identi catie
Socialisatie gebeurt meestal op een onbewuste, vanzelfsprekend en informele manier.
Het is niet alleen maar positief. Via socialisatie krijgen mensen ook stereotypen en vooroordelen
overgedragen.
Primaire, secundaire en tertiaire socialisatie
Socialisatie vindt plaats gedurende iemand zijn hele leven, maar vooral in de kindertijd. Er zijn drie
soorten socialisatie.
1. Primaire socialisatie = Socialisatie binnen kleine groepen en gemeenschappen. Het gebeurt
informeel en vanzelfsprekend. —> in het gezin en met vrienden.
2. Secundaire socialisatie = Socialisatie in formele en georganiseerde omgevingen. De
groepsleden nemen de normen en waarden van de groep over. —> op school of op werk
3. Tertiaire socialisatie = Socialisatie door anonieme socialisatoren; actoren met wie mensen geen
rechtstreekse band hebben. De socialisatie gebeurt dan ook onopgemerkt. —> Sociale media en
de overheid.
Functies van socialisatie voor de samenleving
Ook voor de samenleving is socialisatie ene belangrijk element. Talen en bijv. culturen zouden
verdwijnen.
Socialisatie heeft dus de volgende, verschillende functies.
- continuering van cultuur
- Verandering van cultuur
- identi catie van het individu met anderen, met een groep en een (sub)cultuur, en het besef van
het groeplidmaatschap van het individu.
- identiteitsontwikkeling van het individu.
- gedragsregulatie van het individu.
fi fi fl
,H1.3 Cultuur
Ieder kind heeft aangeleerden en aangeboren eigenschappen.
Nature = aangeboren eigenschappen, je DNA, de mogelijkheid om te kunnen of praten of horen
bijv. —> ‘biologische factoren, genetisch of aangeboren’ = Nature
Nurture = aangeleerd gedrag door de opvoeding en de omgeving waarin iemand opgroeit. —>
‘omgevingsfactoren, maatschappelijke oorzaken of sociale interactie’ = Nurture
Het nature-nurture debat
De vraag of eigenschappen van mensen meer worden bepaald door natuur of cultuur staat
centraal in het nature-nurture debat.
De meeste wetenschappers zijn het er echter over eens dat het een complex samenspel is, waar
meerdere factoren een rol spelen.
Cultuurelementen
De manieren van kleden en het vieren van een verjaardag horen bij de groepen mensen die
dezelfde cultuur hebben.
Kernconcept Cultuur = Het geheel van voorinstellingen, uitdrukkingsvormen, opvattingen,
waarden en normen die mensen als lid van een groep of samenleving hebben verworven.
Wat mensen in hun hoofd als cultuur meedragen:
- Waarden: idealen, —> zoals gelijkheid, vrijheid en veiligheid.
- Opvattingen: ideeën, die passen in bijbehorend geheel van denkbeelden en overtuigingen,
—> zoals een islamitisch, links of hedonistisch waardensysteem.
- Voorstellingen: beelden, ideeën, verhalen die mensen hebben over ene gebeurtenis. —> zoals
over een oorlog waardoor een land onafhankelijk werd. Vanaf hieruit geven mensen betekenis
aan wat ze om zich heen zien.
Wat je aan de buitenkant van mensen kunt zien of merken:
- Uitdrukkingsvormen: symbolen (kruis of klompen bijv.), kapsels, taal etc. Dit zijn allemaal
materiële aspecten van een cultuur.
Hoe gedrag geregeld wordt:
- Normen: gedragsregels die horen bij waarden, —> zoals de regel ‘ik scheld andere mensen niet
uit’, die hoort bij de waarde respect.
- Instituties: een geheel aan gedragsregels die het gedrag van mensen reguleren. —> zoals de
regels rondom een huwelijk of een politiek bedrijf.
Materiële en immateriële aspecten van cultuur
Sommige elementen van een cultuur zijn aan de buitenkant te zien, en andere niet;
Materiële aspecten van een cultuur zijn tastbaar en concreet zoals;
- Gebouwen, monumenten of jaren 30-woningen.
- Producten
- Gebruiksvoorwerpen
- Kunst
Immateriële aspecten van een cultuur zijn zaken die je niet meteen ziet, maar wel belangrijk zijn
voor mensen hun gedrag. Op basis van bepaalde waarden is het ene gedrag wenselijk en het
andere niet.
Culturen zijn relatief
Culturen kunnen langzaam veranderen en zijn dan ook relatief te noemen, ze zijn plaats- en
tijdgebonden.
H1.4 Acculturatie en socialisatie
Delen en afwijken van en afzetten tegen cultuur
, Omdat niet iedereen in één omgeving dezelfde cultuur heeft wordt er onderscheid gemaakt in de
verschillende aanwezige culturen.
1. Dominante cultuur = de cultuur van de groep in de samenleving met de invloedrijkste politieke
of economische positie. Dit is vaak, maar niet altijd de grootste groep.
2. Subculturen = levensstijlen die overlappen met de dominante cultuur, maar er deels van
afwijken. —> gezin, school, sport- of geloofsvrienden.
3. Tegencultuur = mensen die zich tegenzetten tegen belangrijke waarde van de dominante
cultuur. —> ze accepteren de democratie en de regels van de dominante cultuur bijvoorbeeld
niet.
Bijzondere vorm van socialisatie
Er zijn twee soorten socialisatie:
1. Enculturatie = iemand leert de cultuur aan waarin hij of zij geboren wordt.
2. (Kernconcept) Acculturatie = het aanleren en verweven van een andere cultuur of elementen
daaruit, dan die waarin iemand is opgegroeid.
Socialisatie is milieuafhankelijk
Er zijn duidelijke verschillen in de socialisatie die mensen ervaren, afhankelijk in wat voor gezin ze
opgroeiden. Deze sociaal-economische verschillen tussen gezinnen noemen we ‘milieus’
De verschillen in deze milieus (kunnen) leiden tot sociale ongelijkheid.
We maken onderscheid tussen drie soorten kapitaal in een milieu:
1. Economisch kapitaal = ( nancieel) bezit of een hoog inkomen.
2. Sociaal kapitaal = de connecties, netwerken en de mate van respect die mensen krijgen.
3. Cultureel kapitaal = culturele competenties, waaronder kennis, houdingen, opvattingen en
smaak die kenmerkend is voor een hoge sociale positie.
Socialisatie is niet kopiëren-plakken
Socialisatie is niet alleen maar een proces van overdacht van cultuur, maar ook van de verwerving
van die cultuur. Individuen kunnen een ander beeld van zichzelf hebben en kunnen deze willen
veranderen, ongeacht in welke cultuur ze leven.
H1.5 Vorming in een veranderende samenleving
Kernconcept individualisering = het proces waarbij individuen in toenemende mate hun
zelfstandigheid op verschillende gebieden vergroten.
Individualisering en het gevolg voor de verandering van de Vorming
In de jaren 70 werden bepaalde gebruiken steeds meer geaccepteerd, bijv. ongehuwd
samenwonen en echtscheidingen. In deze periode begon de ontkerkelijking —> secularisering.
Veel mensen identi ceerden zichzelf minder met een religie.
Zowel secularisering als individualisering zijn beide mogelijk ontstaan door de groei van de
welvaart vanaf de jaren vijftig.—> Als mensen rijk genoeg zijn zelfstandiger te kunnen leven
(individualiseren) hebben ze andere mensen of instituties zoals de kerk minder nodig.
Het moderne gezin
Ouders vonden zelfontplooiing en de ontwikkelingen van hun kind steeds belangrijker worden.
Ook nam de gelijkheid tussen vaders en moeders toe.
Modern gezin: egalitair
De gelijkheid tussen man en vrouw is binnen een egalitair gezin voor een groot deel gerealiseerd.
Beide hebben een baan en de kinderen hebben iets in te brengen, maar ze hebben niet alles voor
het zeggen.
fi fi
1. Kernconcept
2. Toepassing
3. Conclusie
Vorming = Het hoofdconcept vorming verwijst naar het proces van verwerving van een bepaalde
identiteit.
Binding = Het hoofdconcept binding bewijst naar de relatie en onderlingen afhankelijkheden
tussen mensen in een gezin of familie, tussen leden van een groep, in de maatschappij en op het
niveau van de staat.
Verandering = Het hoofdconcept verandering verwijst naar richting en tempo van ontwikkelingen
in de samenleving en de (on)mogelijkheden deze te beïnvloeden.
Verhouding = Het hoofdconcept verhouding verwijst naar de wijze waarop mensen zich van
elkaar onderscheiden en tot elkaar verhouden en de manier waarop samenlevingen in sociale zin
vorm geven aan deze verschillen. Het verwijs ook naar onderlinge betrekkingen tussen staten.
H1 De samenleving en het individu
H1.1 Identiteit
Referentiekader
Een referentiekader is het geheel van kennis, ideeën, ervaringen en overtuigingen van waaruit
iemand denkt en handelt. —> wordt ook wel een ‘sociale bril’ genoemd.
Mensen kunnen over dezelfde gebeurtenissen verschillend denken door hun eigen
referentiekaders.
Ouders geven hun kind een naam vanuit hun eigen referentiekader. De naam zegt dus niet alleen
iets over de ouders van het kind, maar ook over het kind zelf.
Iemands voornaam hoort bij wie diegene is en maakt onderdeel uit van zijn of haar identiteit.
Kernconcept Identiteit = Het beeld dat iemand van zichzelf heeft, dat hij uitdraagt en anderen
voorhoudt en dat hij als kenmerkend en blijvend beschouwt voor zijn eigen persoon en dat is
afgeleid van zijn perceptie over de groep(en) waar hij wel of juist niet van deelmaakt.
Aspecten van identiteit
Er zijn verschillende kanten van de de nitie van identiteit. Namelijk, persoonlijk, sociaal en
collectief.
Persoonlijke identiteit = het beeld dat iemand van zichzelf heeft, zijn zelfbeeld. —> “Wie ben ik?”
Sociale identiteit = het deel van iemands zelfbeeld wat bij de groep past. —> wordt ook wel
groepsidenti catie genoemd. —> “Bij wie hoor ik?”
Interne collectieve identiteit = het gezamenlijke zelfbeeld en wij-gevoel van meerdere mensen die
zich beschouwen als groep of gemeenschap. —> “Wie zijn wij?”
Externe collectieve identiteit = het beeld wat de samenleving van een groep heeft en wel het beeld
dat ze kenmerkend blijvend vinden voor die groep. —> “Wie zijn zij?”
De vorming van identiteit
De identiteit wordt gevormd tijdens de opvoeding en is het resultaat van interactie met andere
mensen. Je kan identiteit zien als een ‘kruispunt’ van zelfbeeld en groepsbinding.
Een belangrijk aspect van identiteit is bijvoorbeeld gender. Het besef van genderidentiteit leidt tot
zowel de ontwikkeling van het zelfbeeld en de ontwikkeling van een gevoel van
groepslidmaatschap.
Spanningen bij identiteit
Er kunnen spanningen tussen mensen hun identiteiten ontstaan als ze bijvoorbeeld niet aan
bepaalde verwachtingen voldoen. Bijvoorbeeld een arts die rookt stiekem, omdat zijn collega’s
fi fi
, het er natuurlijk niet mee eens zouden zijn. —> Spanning tussen iemand zijn persoonlijke en
sociale identiteit.
Wanneer iemand moet kiezen bij welke groepen of personen hij bijvoorbeeld hoort, is er sprake
van een loyaliteitscon ict.
Verandering van identiteit
Aanpassing kan soms generaties lang duren, maar soms verandert iemand identiteit in een
mensenleven. Als iemand bijvoorbeeld fan wordt van een andere voetbalclub, omdat de fans een
slechte naam kregen.
H1.2 Socialisatie
Tijdens de periode waarin (jonge) kinderen zich gaan, nemen ze vaak culturen over en nemen ze
gebruiken over van mensen in hun omgeving. —> socialisatoren.
Het hele proces van gedrag leren en aangeleerd krijgen, heet het Kernconcept Socialisatie.
Kernconcept socialisatie = Het proces van overdracht en verwerving van de cultuur van
groep(en) en de samenleving waar mensen toe behoren. Het proces bestaat uit opvoeding,
opleiding en andere vormen van omgang met anderen.
Elementen van socialisatie
Socialisatie bestaat uit twee onderdelen:
1. Het proces van overdracht = Mensen brengen de cultuur van een groep of samenleving over
aan nieuwkomers. —> bijv. Een jong kind of een immigrant.
2. Het proces van verwerving = Mensen maken zich de groep van een cultuur of samenleving
eigen. Mensen nemen de waarden en normen die ergens bijhoren over en internaliseren ze; ze
maken zich een cultuur eigen.
Imitatie en identi catie
Socialisatie gebeurt meestal op een onbewuste, vanzelfsprekend en informele manier.
Het is niet alleen maar positief. Via socialisatie krijgen mensen ook stereotypen en vooroordelen
overgedragen.
Primaire, secundaire en tertiaire socialisatie
Socialisatie vindt plaats gedurende iemand zijn hele leven, maar vooral in de kindertijd. Er zijn drie
soorten socialisatie.
1. Primaire socialisatie = Socialisatie binnen kleine groepen en gemeenschappen. Het gebeurt
informeel en vanzelfsprekend. —> in het gezin en met vrienden.
2. Secundaire socialisatie = Socialisatie in formele en georganiseerde omgevingen. De
groepsleden nemen de normen en waarden van de groep over. —> op school of op werk
3. Tertiaire socialisatie = Socialisatie door anonieme socialisatoren; actoren met wie mensen geen
rechtstreekse band hebben. De socialisatie gebeurt dan ook onopgemerkt. —> Sociale media en
de overheid.
Functies van socialisatie voor de samenleving
Ook voor de samenleving is socialisatie ene belangrijk element. Talen en bijv. culturen zouden
verdwijnen.
Socialisatie heeft dus de volgende, verschillende functies.
- continuering van cultuur
- Verandering van cultuur
- identi catie van het individu met anderen, met een groep en een (sub)cultuur, en het besef van
het groeplidmaatschap van het individu.
- identiteitsontwikkeling van het individu.
- gedragsregulatie van het individu.
fi fi fl
,H1.3 Cultuur
Ieder kind heeft aangeleerden en aangeboren eigenschappen.
Nature = aangeboren eigenschappen, je DNA, de mogelijkheid om te kunnen of praten of horen
bijv. —> ‘biologische factoren, genetisch of aangeboren’ = Nature
Nurture = aangeleerd gedrag door de opvoeding en de omgeving waarin iemand opgroeit. —>
‘omgevingsfactoren, maatschappelijke oorzaken of sociale interactie’ = Nurture
Het nature-nurture debat
De vraag of eigenschappen van mensen meer worden bepaald door natuur of cultuur staat
centraal in het nature-nurture debat.
De meeste wetenschappers zijn het er echter over eens dat het een complex samenspel is, waar
meerdere factoren een rol spelen.
Cultuurelementen
De manieren van kleden en het vieren van een verjaardag horen bij de groepen mensen die
dezelfde cultuur hebben.
Kernconcept Cultuur = Het geheel van voorinstellingen, uitdrukkingsvormen, opvattingen,
waarden en normen die mensen als lid van een groep of samenleving hebben verworven.
Wat mensen in hun hoofd als cultuur meedragen:
- Waarden: idealen, —> zoals gelijkheid, vrijheid en veiligheid.
- Opvattingen: ideeën, die passen in bijbehorend geheel van denkbeelden en overtuigingen,
—> zoals een islamitisch, links of hedonistisch waardensysteem.
- Voorstellingen: beelden, ideeën, verhalen die mensen hebben over ene gebeurtenis. —> zoals
over een oorlog waardoor een land onafhankelijk werd. Vanaf hieruit geven mensen betekenis
aan wat ze om zich heen zien.
Wat je aan de buitenkant van mensen kunt zien of merken:
- Uitdrukkingsvormen: symbolen (kruis of klompen bijv.), kapsels, taal etc. Dit zijn allemaal
materiële aspecten van een cultuur.
Hoe gedrag geregeld wordt:
- Normen: gedragsregels die horen bij waarden, —> zoals de regel ‘ik scheld andere mensen niet
uit’, die hoort bij de waarde respect.
- Instituties: een geheel aan gedragsregels die het gedrag van mensen reguleren. —> zoals de
regels rondom een huwelijk of een politiek bedrijf.
Materiële en immateriële aspecten van cultuur
Sommige elementen van een cultuur zijn aan de buitenkant te zien, en andere niet;
Materiële aspecten van een cultuur zijn tastbaar en concreet zoals;
- Gebouwen, monumenten of jaren 30-woningen.
- Producten
- Gebruiksvoorwerpen
- Kunst
Immateriële aspecten van een cultuur zijn zaken die je niet meteen ziet, maar wel belangrijk zijn
voor mensen hun gedrag. Op basis van bepaalde waarden is het ene gedrag wenselijk en het
andere niet.
Culturen zijn relatief
Culturen kunnen langzaam veranderen en zijn dan ook relatief te noemen, ze zijn plaats- en
tijdgebonden.
H1.4 Acculturatie en socialisatie
Delen en afwijken van en afzetten tegen cultuur
, Omdat niet iedereen in één omgeving dezelfde cultuur heeft wordt er onderscheid gemaakt in de
verschillende aanwezige culturen.
1. Dominante cultuur = de cultuur van de groep in de samenleving met de invloedrijkste politieke
of economische positie. Dit is vaak, maar niet altijd de grootste groep.
2. Subculturen = levensstijlen die overlappen met de dominante cultuur, maar er deels van
afwijken. —> gezin, school, sport- of geloofsvrienden.
3. Tegencultuur = mensen die zich tegenzetten tegen belangrijke waarde van de dominante
cultuur. —> ze accepteren de democratie en de regels van de dominante cultuur bijvoorbeeld
niet.
Bijzondere vorm van socialisatie
Er zijn twee soorten socialisatie:
1. Enculturatie = iemand leert de cultuur aan waarin hij of zij geboren wordt.
2. (Kernconcept) Acculturatie = het aanleren en verweven van een andere cultuur of elementen
daaruit, dan die waarin iemand is opgegroeid.
Socialisatie is milieuafhankelijk
Er zijn duidelijke verschillen in de socialisatie die mensen ervaren, afhankelijk in wat voor gezin ze
opgroeiden. Deze sociaal-economische verschillen tussen gezinnen noemen we ‘milieus’
De verschillen in deze milieus (kunnen) leiden tot sociale ongelijkheid.
We maken onderscheid tussen drie soorten kapitaal in een milieu:
1. Economisch kapitaal = ( nancieel) bezit of een hoog inkomen.
2. Sociaal kapitaal = de connecties, netwerken en de mate van respect die mensen krijgen.
3. Cultureel kapitaal = culturele competenties, waaronder kennis, houdingen, opvattingen en
smaak die kenmerkend is voor een hoge sociale positie.
Socialisatie is niet kopiëren-plakken
Socialisatie is niet alleen maar een proces van overdacht van cultuur, maar ook van de verwerving
van die cultuur. Individuen kunnen een ander beeld van zichzelf hebben en kunnen deze willen
veranderen, ongeacht in welke cultuur ze leven.
H1.5 Vorming in een veranderende samenleving
Kernconcept individualisering = het proces waarbij individuen in toenemende mate hun
zelfstandigheid op verschillende gebieden vergroten.
Individualisering en het gevolg voor de verandering van de Vorming
In de jaren 70 werden bepaalde gebruiken steeds meer geaccepteerd, bijv. ongehuwd
samenwonen en echtscheidingen. In deze periode begon de ontkerkelijking —> secularisering.
Veel mensen identi ceerden zichzelf minder met een religie.
Zowel secularisering als individualisering zijn beide mogelijk ontstaan door de groei van de
welvaart vanaf de jaren vijftig.—> Als mensen rijk genoeg zijn zelfstandiger te kunnen leven
(individualiseren) hebben ze andere mensen of instituties zoals de kerk minder nodig.
Het moderne gezin
Ouders vonden zelfontplooiing en de ontwikkelingen van hun kind steeds belangrijker worden.
Ook nam de gelijkheid tussen vaders en moeders toe.
Modern gezin: egalitair
De gelijkheid tussen man en vrouw is binnen een egalitair gezin voor een groot deel gerealiseerd.
Beide hebben een baan en de kinderen hebben iets in te brengen, maar ze hebben niet alles voor
het zeggen.
fi fi
