Lang zullen we lezen
{naam}
{naam docent}
Ik was laatst bij mijn oma op bezoek. Tijdens het drinken van een kopje koffie liet zij
mij al haar favoriete Netflix films en series zien; ze dacht dat ik deze ook allemaal wel
had bekeken. Zij keek dan ook gek op toen ik haar vertelde dat ik vrijwel geen films
kijk omdat het lezen van literaire werken is wat mij op school wordt gevraagd te
doen. Echter denk ik persoonlijk dat de toegevoegde visuele media van films de
verhaallijnen van het boek alleen maar zullen versterken. Ook denk ik dat de focus
van jongeren groter zal zijn bij het zien van visuele beelden, dan alleen teksten.
Online methodes zouden daarom goed gecombineerd kunnen worden met het
onderwijs. Zou het daarom in het voordeel van het onderwijs werken om de
lesmethodes in het onderwijssysteem te veranderen van fysiek naar digitaal?
Jongeren lezen in werkelijkheid heel veel, maar op andere plekken dan in boeken. Zij
komen teksten tegen op hun smartphone of in songteksten van muziek. Maar
waarom is deze interesse van het online lezen van teksten onder jongeren nou
zodanig groter dan die in het lezen van fysieke boeken? Eén van de redenen voor
deze voorkeur is de digitalisering die de afgelopen jaren in toenemende maten is
vergroot. Jongeren wordt op scholen al vanaf jonge leeftijd aangeleerd om vrijwel alle
leerstof online of via apps op de mobiele telefoon te behandelen. En ook op de
middelbare scholen is het online lesmateriaal aan de orde zoals het “Even snel de
woordenlijst voor Duits op Quizlet leren”.
Deze manier van leren is voor jongeren een gemakkelijke, snelle weg om zo efficiënt
mogelijk de stof tot hen te nemen; Zo is het een stuk gemakkelijker om één website
te openen op de mobiele telefoon die toch al in handbereik was, dan een volledig
boek erbij te pakken. Charlotte Remarque sluit zich aan bij deze theorie: “Onze
breinen zijn door het smartphonescherm geconditioneerd geraakt om snelle prikkels
op te schrokken als waren het snoepjes. Boeken zijn in die visie het
entertainmentequivalent van een vezelrijke maaltijdsalade.”* 1
Daarbij lezen jongeren tegenwoordig niet meer voor het plezier of als bron van
vermaak, door het huidige onderwijssysteem zien vele jongeren het lezen van een
literair boek als hulpmiddel; zonder het lezen van deze boeken, zullen vele jongeren
bijvoorbeeld geen voldoende halen op het mondeling Nederlands. En ik geef eerlijk
toe: Ook ik had deze gedachte toen ik begon aan het noodgedwongen lezen van
deze literaire werken. Echter ben ik na het lezen van ‘Twee Vrouwen’ geschreven
door Harry Mulisch, tot de conclusie gekomen dat het lezen van literaire werken
helemaal niet alleen maar draait om informatie opdoen om zo betere resultaten op
school te bereiken. Het lezen van boeken draait om het vermogen ons te kunnen
verplaatsen in andermans schoenen. Ook is het belangrijk dat we na kunnen blijven
denken over bepaalde kwesties; het bedenken van “wat ik zou doen”. Harry Mulisch,
auteur van het boek ‘Twee Vrouwen’, geeft ons een aantal voorbeelden van deze
kwesties: “De Volgende drie dagen besteedde ik voornamelijk aan het bedwingen
{naam}
{naam docent}
Ik was laatst bij mijn oma op bezoek. Tijdens het drinken van een kopje koffie liet zij
mij al haar favoriete Netflix films en series zien; ze dacht dat ik deze ook allemaal wel
had bekeken. Zij keek dan ook gek op toen ik haar vertelde dat ik vrijwel geen films
kijk omdat het lezen van literaire werken is wat mij op school wordt gevraagd te
doen. Echter denk ik persoonlijk dat de toegevoegde visuele media van films de
verhaallijnen van het boek alleen maar zullen versterken. Ook denk ik dat de focus
van jongeren groter zal zijn bij het zien van visuele beelden, dan alleen teksten.
Online methodes zouden daarom goed gecombineerd kunnen worden met het
onderwijs. Zou het daarom in het voordeel van het onderwijs werken om de
lesmethodes in het onderwijssysteem te veranderen van fysiek naar digitaal?
Jongeren lezen in werkelijkheid heel veel, maar op andere plekken dan in boeken. Zij
komen teksten tegen op hun smartphone of in songteksten van muziek. Maar
waarom is deze interesse van het online lezen van teksten onder jongeren nou
zodanig groter dan die in het lezen van fysieke boeken? Eén van de redenen voor
deze voorkeur is de digitalisering die de afgelopen jaren in toenemende maten is
vergroot. Jongeren wordt op scholen al vanaf jonge leeftijd aangeleerd om vrijwel alle
leerstof online of via apps op de mobiele telefoon te behandelen. En ook op de
middelbare scholen is het online lesmateriaal aan de orde zoals het “Even snel de
woordenlijst voor Duits op Quizlet leren”.
Deze manier van leren is voor jongeren een gemakkelijke, snelle weg om zo efficiënt
mogelijk de stof tot hen te nemen; Zo is het een stuk gemakkelijker om één website
te openen op de mobiele telefoon die toch al in handbereik was, dan een volledig
boek erbij te pakken. Charlotte Remarque sluit zich aan bij deze theorie: “Onze
breinen zijn door het smartphonescherm geconditioneerd geraakt om snelle prikkels
op te schrokken als waren het snoepjes. Boeken zijn in die visie het
entertainmentequivalent van een vezelrijke maaltijdsalade.”* 1
Daarbij lezen jongeren tegenwoordig niet meer voor het plezier of als bron van
vermaak, door het huidige onderwijssysteem zien vele jongeren het lezen van een
literair boek als hulpmiddel; zonder het lezen van deze boeken, zullen vele jongeren
bijvoorbeeld geen voldoende halen op het mondeling Nederlands. En ik geef eerlijk
toe: Ook ik had deze gedachte toen ik begon aan het noodgedwongen lezen van
deze literaire werken. Echter ben ik na het lezen van ‘Twee Vrouwen’ geschreven
door Harry Mulisch, tot de conclusie gekomen dat het lezen van literaire werken
helemaal niet alleen maar draait om informatie opdoen om zo betere resultaten op
school te bereiken. Het lezen van boeken draait om het vermogen ons te kunnen
verplaatsen in andermans schoenen. Ook is het belangrijk dat we na kunnen blijven
denken over bepaalde kwesties; het bedenken van “wat ik zou doen”. Harry Mulisch,
auteur van het boek ‘Twee Vrouwen’, geeft ons een aantal voorbeelden van deze
kwesties: “De Volgende drie dagen besteedde ik voornamelijk aan het bedwingen
