Kritische beroepssituatie 2.
Vertrouwd eten in het ziekenhuis.
Een verbeterplan voor een duidelijke en patiëntgerichte aanpak rondom het opwarmen van
meegebracht eten.
Naam student: Naomi den Reijer.
Studentnummer: 1053556.
Klas: IvG-25-OVK-436A.
Regiedocent: Sharon Visser.
Instellingsdocent: Marieke Ras.
Werkbegeleider(s): Romy Snijders & Maike van Vugt.
Praktijkopleider: Joella Oomsen - van Bockel.
Toetscode: OVK4AASS01.
Stagejaar (en deel): 4.2.
Datum eindbeoordeling: 18/06/2026.
Situatie.
1
Naomi den Reijer, 1053556
,Kritische beroepssituatie 2.
Momenteel werk ik op afdeling 5A van het Ikazia Ziekenhuis. Dit is een snijdende afdeling, waarin de
specialismes orthopedie, gynaecologie en chirurgie samenkomen. De afdeling kenmerkt zich door
een breed scala aan patiëntenpopulaties, variërend van jongvolwassenen tot oudere patiënten, die
een geplande operatie ondergaan of recent geopereerd zijn en zich in de herstelfase bevinden.
Tijdens de herstelfase ervaren veel patiënten pijn, waarvoor regelmatig pijnmedicatie wordt
aangereikt en/of toegediend. Deze pijn, evenals het gebruik van pijnmedicatie, heeft vaak een
negatieve invloed op de eetlust en daarmee op de voedingsinname van de patiënt (C10). Pijn kan het
eetlustcentrum in de hersenen beïnvloeden, wat kan leiden tot verminderde voedselinname door
factoren zoals misselijkheid, vermoeidheid en algehele malaise (Voeding & Beweging, 2026).
Daarnaast staan opioïden, zoals morfine en oxycodon, bekend om hun bijwerkingen op het maag-
darmstelsel, waaronder misselijkheid, obstipatie en een droge mond. Deze bijwerkingen kunnen de
eetlust verder verminderen en de aantrekkelijkheid van voeding negatief beïnvloeden (KNMP, 2026;
Verbeek, 2025). Hierdoor ontstaat een verhoogd risico op onvoldoende voedingsinname en
ondervoeding, wat het herstel kan vertragen en de kans op complicaties kan vergroten (C1,C10).
Omdat patiënten gedurende de opname regelmatig een verminderde eetlust ervaren en sommige
patiënten langdurig opgenomen zijn, nemen patiënten hun naasten regelmatig voeding van thuis
mee. Hierbij wordt het verpleegkundig team vaak gevraagd of deze maaltijden op de afdeling kunnen
worden opgewarmd. Volgens de huidige richtlijnen van het ziekenhuis is het opwarmen van eten niet
toegestaan. In de praktijk merk ik dat dit regelmatig leidt tot dilemma’s binnen het zorgteam.
Enerzijds is er de wens om tegemoet te komen aan de behoeften van de patiënt en de
voedingsinname te stimuleren, anderzijds zijn er geldende richtlijnen en hygiënevoorschriften vanuit
het ziekenhuis die de veiligheid en kwaliteit van zorg moeten waarborgen (C16). Collega’s handelen
hierin niet eenduidig: waar de ene zorgverlener het opwarmen van meegebracht eten toestaat,
weigert een ander dit. Deze inconsistentie leidt tot onduidelijkheid en frustratie bij patiënten en hun
naasten en kan bovendien een onprofessionele indruk wekken.
Het verbetertraject vindt plaats in de periode van februari tot juni. Het traject bevindt zich
momenteel nog in de uitvoerende fase en zal na mijn afstuderen verder worden voortgezet en
doorontwikkeld binnen de afdeling.
Taak.
Binnen dit verbeterproject was ik verantwoordelijk voor het zelfstandig signaleren en analyseren van
de werkwijze rondom het omgaan met door patiënten hun naasten meegebracht eten op de
afdeling. Van mij werd verwacht dat ik knelpunten binnen de praktijk observeerde, informatie
verzamelde bij betrokkenen en actief bijdroeg aan het ontwikkelen van passende verbeteringen
binnen de zorgverlening. Hierbij hield ik rekening met zowel de wensen en behoeften van de patiënt
als de geldende richtlijnen, hygiënevoorschriften en kwaliteitseisen van het ziekenhuis (C14, C15).
Om het verbeterproces planmatig vorm te geven, maakte ik gebruik van de PDCA-cyclus (Plan-Do-
Check-Act) (C12). Deze cyclus is een methodische werkwijze die wordt toegepast om processen en
kwaliteit binnen organisaties stapsgewijs te verbeteren (Kerklaan, 2026). De beroepsrollen en
competenties die ik hierin toepaste komen verder aan bod in mijn kritische beroepssituatie.
Actie.
In mijn dagelijkse praktijk ben ik in meerdere situaties tegengekomen dat naasten van opgenomen
patiënten vroegen of ik meegebracht eten van thuis kon opwarmen voor de patiënt. Dit leidde bij mij
tot meerdere ethisch dilemma’s. Enerzijds wilde ik graag aansluiten bij de wensen van de patiënt en
diens naasten, anderzijds wilde ik handelen volgens de geldende hygiëne- en veiligheidsrichtlijnen
van het ziekenhuis. Tijdens mijn observaties merkte ik dat deze vraag vooral voorkwam bij oudere
patiënten met een verminderde eetlust of een beperkte inname tijdens de maaltijden van de
afdeling. Ik zag dat naasten op deze manier probeerden de eetlust van hun familielid te stimuleren en
hen meer comfort te bieden. Op basis van deze observaties heb ik besloten om dit vraagstuk aan te
pakken met behulp van de PDCA-cyclus (Plan-Do-Check-Act). In de planfase heb ik het probleem
2
Naomi den Reijer, 1053556
,Kritische beroepssituatie 2.
verder geanalyseerd door observaties uit te voeren op de afdeling en interviews af te nemen met
patiënten en hun naasten. Hieruit bleek dat patiënten warm eten van thuis vaak als smakelijker en
vertrouwder ervaren, wat hun eetlust kan stimuleren (C2 achterhalen). Daarnaast heb ik een enquête
uitgezet onder verpleegkundigen om inzicht te krijgen in hun ervaringen met het huidige beleid en de
dilemma’s die zij ervaren (C3). Ook heb ik literatuuronderzoek gedaan naar de relatie tussen ziekte,
voedingsinname en herstel, om mijn bevindingen te onderbouwen vanuit een evidence-based
perspectief (C14,C15)(zie bewijslast plan-fase). In de do-fase heb ik de verzamelde informatie
verdiept door gesprekken te voeren met verschillende disciplines die betrokken zijn bij het
voedingsbeleid binnen het ziekenhuis. Zo heb ik interviews gehouden met een deskundige van
Hygiëne en Infectiepreventie (HIP), de coördinator van de centrale keuken en een jurist van het
ziekenhuis (C6). Daarnaast heb ik contact gelegd met een verpleegkundige uit een ander ziekenhuis
om te onderzoeken hoe daar wordt omgegaan met het meenemen en opwarmen van eigen eten
(C11). Door deze gesprekken kreeg ik inzicht in de verschillende belangen die een rol spelen bij dit
vraagstuk. Uit het gesprek met HIP komt naar voren dat ziekenhuisvoeding volgens strikte hygiëne-
eisen wordt bereid en gecontroleerd, waardoor de voedselveiligheid blijft gewaarborgd. Meegebracht
eten wordt als risicovol gezien omdat herkomst, bereiding en bewaring niet controleerbaar zijn, wat
het risico op infecties vergroot. De coördinator van de centrale keuken geeft aan dat het verbod
vooral samenhangt met risico op kruisbesmetting en het ontbreken van controle over extern voedsel.
De jurist benadrukt dat het opwarmen van meegebracht eten door verpleegkundigen onder
verantwoordelijkheid van het ziekenhuis valt, waardoor eventuele gevolgen juridisch voor rekening
van de instelling komen. Daarom is de huidige richtlijn opgesteld om zowel patiëntveiligheid als
aansprakelijkheid te waarborgen en onduidelijkheid te voorkomen. Uit het interview met een
verpleegkundige uit een ander ziekenhuis blijkt dat meegebracht eten daar onder voorwaarden wel is
toegestaan, mits volgens een strikt protocol met eisen aan bereiding, bewaring en hygiëne. Ook is
daar expliciet vastgelegd dat het ziekenhuis niet aansprakelijk is voor eventuele gevolgen, wat zorgt
voor duidelijke kaders in de praktijk. Op basis van deze informatie heb ik een verbetervoorstel
ontwikkeld waarin wordt beschreven hoe het opwarmen van meegebracht eten mogelijk op een
veilige en verantwoorde manier kan worden gefaciliteerd (C11,C13). Hierbij heb ik voorwaarden
geformuleerd, zoals duidelijke instructies voor patiënten en naasten, het gebruik van een aparte
magnetron en heldere afspraken over verantwoordelijkheden en hygiëne. Dit voorstel heb ik
meegenomen in de MDO’s van het project “Eten & Drinken”, waarin ik klankbordlid ben (C6) . Uit deze
MDO’s is gekomen dat he Uit deze MDO’s is naar voren gekomen dat het plaatsen van een magnetron
op de afdeling haalbaar is en gebruikt kan worden. Wel moet vooraf een duidelijk protocol worden
opgesteld om de hygiënerichtlijnen te waarborgen. Het opstellen van dit protocol zal nog enige tijd in
beslag nemen (C6)(zie bewijslast do-fase). In de checkfase heb ik geëvalueerd in hoeverre de
behaalde resultaten overeenkwamen met mijn vooraf gestelde doel. Het doel om het onderwerp
bespreekbaar te maken en een haalbaar verbetervoorstel te ontwikkelen is behaald. Tijdens
gesprekken met verschillende disciplines werd echter duidelijk dat de magnetron op dit moment nog
niet in gebruik kan worden genomen (C6). Voordat implementatie mogelijk is, moeten eerst
protocollen en richtlijnen worden opgesteld die voldoen aan de eisen van onder andere Hygiëne en
Infectiepreventie en de juridische afdeling. Hierdoor bevindt de implementatie zich momenteel nog
in de voorbereidende fase. Wel heeft het verbeterpunt inmiddels aandacht gekregen binnen diverse
disciplines, waardoor er meer bewustwording en betrokkenheid is ontstaan rondom het onderwerp
(zie bewijslast check-fase). In de act-fase heb ik gekeken naar welke vervolgstappen nodig zijn om het
verbeterproces voort te zetten. De komende periode zullen betrokken disciplines verder werken aan
het opstellen van protocollen waarin duidelijke afspraken worden vastgelegd over het gebruik van de
magnetron, hygiënemaatregelen, verantwoordelijkheden en aansprakelijkheid. Wanneer deze
protocollen zijn goedgekeurd, kan worden gekeken naar de daadwerkelijke implementatie van de
magnetron op de afdeling. Tot die tijd vind ik het belangrijk dat verpleegkundigen op de hoogte
bleven van de huidige stand van zaken en de geldende richtlijnen. Ik heb daarom posters opgehangen
in de verpleegpost, informatie gedeeld in de weekmail en tijdens een pauzemoment een klinische les
3
Naomi den Reijer, 1053556
, Kritische beroepssituatie 2.
gegeven over de huidige richtlijnen en de mogelijke toekomstige veranderingen (C11,C14,C15)( zie
bewijslast act-fase).
Resultaat.
Door dit verbeterproject heb ik het onderwerp rondom het opwarmen van meegebracht eten van
thuis onder de aandacht gebracht binnen verschillende disciplines van het ziekenhuis (C6). Door
gesprekken te voeren met betrokken disciplines en informatie te verzamelen, heb ik inzicht gekregen
in de verschillende belangen en richtlijnen die hierbij een rol spelen (C14,C15). Dit heeft ertoe geleid
dat ik een verbeterplan heb opgesteld, wat is meegenomen binnen de MDO’s van het project “Eten &
Drinken” (C11,C13). Voor patiënten en hun naasten heeft dit geleid tot meer aandacht voor hun
wensen en behoeften rondom voeding tijdens de opname. Voor collega’s heeft dit meer duidelijkheid
en bewustwording gegeven over de huidige richtlijnen en de mogelijke toekomstige veranderingen
binnen de praktijk. Hoewel de magnetron op dit moment nog niet in gebruik is genomen, zijn er wel
concrete stappen gezet richting toekomstige implementatie.
Reflectie (C9).
Terugkijkend op dit verbeterproject dacht ik in eerste instantie dat het een klein en overzichtelijk
traject zou zijn dat ik relatief snel zou kunnen afronden. Gaandeweg bleek echter dat het project veel
groter en complexer was dan ik had ingeschat en uiteindelijk mijn hele studiejaar heeft geduurd. Wat
begon met een idee om een magnetron op de afdeling te realiseren, groeide uit tot een leerproces
waarin ik ontdekte hoeveel afstemming, tijd en samenwerking kwaliteitsverbetering binnen een
ziekenhuis vraagt. Gaandeweg het proces kwam ik erachter dat er veel meer disciplines betrokken
zijn bij een verandering binnen de zorgpraktijk dan ik vooraf had ingeschat. Dit werd voor mij vooral
duidelijk tijdens de MDO’s van het project “Eten & Drinken”, waarbij ongeveer veertig mensen uit
diverse disciplines aanwezig waren (C6). In het verloop van het project heb ik regelmatig momenten
gehad waarop ik het gevoel had dat ik stil stond. Ik moest vaak lang wachten op reacties of
goedkeuringen van verschillende betrokkenen, waardoor het proces veel trager verliep dan ik had
gedacht. Hierdoor raakte ik soms het overzicht kwijt en vond ik het lastig om grip te houden op de
voortgang van het project. Achteraf zie ik dat ik meer structuur had kunnen aanbrengen door vooraf
duidelijkere planningen en tussendoelen te maken, zodat ik beter richting had kunnen houden. Ook
het interview met de jurist vond ik een spannend en lastig onderdeel. Ik merkte dat ik onzeker werd
door de eerste, vrij terughoudende en strenge houding, waardoor ik even twijfelde aan mijn eigen
aanpak. Toch heb ik daarin geleerd om professioneel te blijven, door te vragen en open te blijven
staan voor het perspectief van de ander (C11). Achteraf begrijp ik beter waarom juridische afdelingen
kritisch kijken naar dit soort veranderingen, omdat patiëntveiligheid en aansprakelijkheid hierin een
grote rol spelen. Ondanks dat het proces veel langer heeft geduurd dan ik vooraf had verwacht, ben
ik trots dat het onderwerp uiteindelijk echt onder de aandacht is gekomen en dat er stappen worden
gezet richting de implementatie van een magnetron op de afdeling. Tegelijkertijd vind ik het jammer
dat de daadwerkelijke uitvoering nog niet afgerond is. Dit project heeft mij duidelijk laten inzien dat
kwaliteitsverbetering niet snel of eenvoudig verloopt, maar juist vraagt om samenwerking, geduld en
doorzettingsvermogen. Al met al heb ik dit project als intensief, leerzaam en waardevol ervaren, juist
omdat het mijn verwachtingen volledig heeft overtroffen.
Transfer.
Voor een volgend verbeterproject wil ik vooraf een duidelijker stappenplan maken, zodat ik meer
overzicht houd over de verschillende fasen en beter kan inspelen op vertragingen binnen het proces
(C9). Daarnaast wil ik mezelf blijven ontwikkelen binnen kwaliteitszorg en kwaliteitsverbetering. Na
mijn afstuderen wil ik mij verder ontwikkelen richting de rol van regieverpleegkundige, waarbij ik
actiever betrokken wil zijn bij verbeterprocessen binnen de zorgpraktijk.
Ook wil ik kritischer blijven kijken naar bestaande werkwijzen binnen de praktijk door mezelf vaker
de vragen te stellen: “waar lopen wij tegenaan?”, “waarom doen wij dit zo?” en “hoe kan dit anders
4
Naomi den Reijer, 1053556
Vertrouwd eten in het ziekenhuis.
Een verbeterplan voor een duidelijke en patiëntgerichte aanpak rondom het opwarmen van
meegebracht eten.
Naam student: Naomi den Reijer.
Studentnummer: 1053556.
Klas: IvG-25-OVK-436A.
Regiedocent: Sharon Visser.
Instellingsdocent: Marieke Ras.
Werkbegeleider(s): Romy Snijders & Maike van Vugt.
Praktijkopleider: Joella Oomsen - van Bockel.
Toetscode: OVK4AASS01.
Stagejaar (en deel): 4.2.
Datum eindbeoordeling: 18/06/2026.
Situatie.
1
Naomi den Reijer, 1053556
,Kritische beroepssituatie 2.
Momenteel werk ik op afdeling 5A van het Ikazia Ziekenhuis. Dit is een snijdende afdeling, waarin de
specialismes orthopedie, gynaecologie en chirurgie samenkomen. De afdeling kenmerkt zich door
een breed scala aan patiëntenpopulaties, variërend van jongvolwassenen tot oudere patiënten, die
een geplande operatie ondergaan of recent geopereerd zijn en zich in de herstelfase bevinden.
Tijdens de herstelfase ervaren veel patiënten pijn, waarvoor regelmatig pijnmedicatie wordt
aangereikt en/of toegediend. Deze pijn, evenals het gebruik van pijnmedicatie, heeft vaak een
negatieve invloed op de eetlust en daarmee op de voedingsinname van de patiënt (C10). Pijn kan het
eetlustcentrum in de hersenen beïnvloeden, wat kan leiden tot verminderde voedselinname door
factoren zoals misselijkheid, vermoeidheid en algehele malaise (Voeding & Beweging, 2026).
Daarnaast staan opioïden, zoals morfine en oxycodon, bekend om hun bijwerkingen op het maag-
darmstelsel, waaronder misselijkheid, obstipatie en een droge mond. Deze bijwerkingen kunnen de
eetlust verder verminderen en de aantrekkelijkheid van voeding negatief beïnvloeden (KNMP, 2026;
Verbeek, 2025). Hierdoor ontstaat een verhoogd risico op onvoldoende voedingsinname en
ondervoeding, wat het herstel kan vertragen en de kans op complicaties kan vergroten (C1,C10).
Omdat patiënten gedurende de opname regelmatig een verminderde eetlust ervaren en sommige
patiënten langdurig opgenomen zijn, nemen patiënten hun naasten regelmatig voeding van thuis
mee. Hierbij wordt het verpleegkundig team vaak gevraagd of deze maaltijden op de afdeling kunnen
worden opgewarmd. Volgens de huidige richtlijnen van het ziekenhuis is het opwarmen van eten niet
toegestaan. In de praktijk merk ik dat dit regelmatig leidt tot dilemma’s binnen het zorgteam.
Enerzijds is er de wens om tegemoet te komen aan de behoeften van de patiënt en de
voedingsinname te stimuleren, anderzijds zijn er geldende richtlijnen en hygiënevoorschriften vanuit
het ziekenhuis die de veiligheid en kwaliteit van zorg moeten waarborgen (C16). Collega’s handelen
hierin niet eenduidig: waar de ene zorgverlener het opwarmen van meegebracht eten toestaat,
weigert een ander dit. Deze inconsistentie leidt tot onduidelijkheid en frustratie bij patiënten en hun
naasten en kan bovendien een onprofessionele indruk wekken.
Het verbetertraject vindt plaats in de periode van februari tot juni. Het traject bevindt zich
momenteel nog in de uitvoerende fase en zal na mijn afstuderen verder worden voortgezet en
doorontwikkeld binnen de afdeling.
Taak.
Binnen dit verbeterproject was ik verantwoordelijk voor het zelfstandig signaleren en analyseren van
de werkwijze rondom het omgaan met door patiënten hun naasten meegebracht eten op de
afdeling. Van mij werd verwacht dat ik knelpunten binnen de praktijk observeerde, informatie
verzamelde bij betrokkenen en actief bijdroeg aan het ontwikkelen van passende verbeteringen
binnen de zorgverlening. Hierbij hield ik rekening met zowel de wensen en behoeften van de patiënt
als de geldende richtlijnen, hygiënevoorschriften en kwaliteitseisen van het ziekenhuis (C14, C15).
Om het verbeterproces planmatig vorm te geven, maakte ik gebruik van de PDCA-cyclus (Plan-Do-
Check-Act) (C12). Deze cyclus is een methodische werkwijze die wordt toegepast om processen en
kwaliteit binnen organisaties stapsgewijs te verbeteren (Kerklaan, 2026). De beroepsrollen en
competenties die ik hierin toepaste komen verder aan bod in mijn kritische beroepssituatie.
Actie.
In mijn dagelijkse praktijk ben ik in meerdere situaties tegengekomen dat naasten van opgenomen
patiënten vroegen of ik meegebracht eten van thuis kon opwarmen voor de patiënt. Dit leidde bij mij
tot meerdere ethisch dilemma’s. Enerzijds wilde ik graag aansluiten bij de wensen van de patiënt en
diens naasten, anderzijds wilde ik handelen volgens de geldende hygiëne- en veiligheidsrichtlijnen
van het ziekenhuis. Tijdens mijn observaties merkte ik dat deze vraag vooral voorkwam bij oudere
patiënten met een verminderde eetlust of een beperkte inname tijdens de maaltijden van de
afdeling. Ik zag dat naasten op deze manier probeerden de eetlust van hun familielid te stimuleren en
hen meer comfort te bieden. Op basis van deze observaties heb ik besloten om dit vraagstuk aan te
pakken met behulp van de PDCA-cyclus (Plan-Do-Check-Act). In de planfase heb ik het probleem
2
Naomi den Reijer, 1053556
,Kritische beroepssituatie 2.
verder geanalyseerd door observaties uit te voeren op de afdeling en interviews af te nemen met
patiënten en hun naasten. Hieruit bleek dat patiënten warm eten van thuis vaak als smakelijker en
vertrouwder ervaren, wat hun eetlust kan stimuleren (C2 achterhalen). Daarnaast heb ik een enquête
uitgezet onder verpleegkundigen om inzicht te krijgen in hun ervaringen met het huidige beleid en de
dilemma’s die zij ervaren (C3). Ook heb ik literatuuronderzoek gedaan naar de relatie tussen ziekte,
voedingsinname en herstel, om mijn bevindingen te onderbouwen vanuit een evidence-based
perspectief (C14,C15)(zie bewijslast plan-fase). In de do-fase heb ik de verzamelde informatie
verdiept door gesprekken te voeren met verschillende disciplines die betrokken zijn bij het
voedingsbeleid binnen het ziekenhuis. Zo heb ik interviews gehouden met een deskundige van
Hygiëne en Infectiepreventie (HIP), de coördinator van de centrale keuken en een jurist van het
ziekenhuis (C6). Daarnaast heb ik contact gelegd met een verpleegkundige uit een ander ziekenhuis
om te onderzoeken hoe daar wordt omgegaan met het meenemen en opwarmen van eigen eten
(C11). Door deze gesprekken kreeg ik inzicht in de verschillende belangen die een rol spelen bij dit
vraagstuk. Uit het gesprek met HIP komt naar voren dat ziekenhuisvoeding volgens strikte hygiëne-
eisen wordt bereid en gecontroleerd, waardoor de voedselveiligheid blijft gewaarborgd. Meegebracht
eten wordt als risicovol gezien omdat herkomst, bereiding en bewaring niet controleerbaar zijn, wat
het risico op infecties vergroot. De coördinator van de centrale keuken geeft aan dat het verbod
vooral samenhangt met risico op kruisbesmetting en het ontbreken van controle over extern voedsel.
De jurist benadrukt dat het opwarmen van meegebracht eten door verpleegkundigen onder
verantwoordelijkheid van het ziekenhuis valt, waardoor eventuele gevolgen juridisch voor rekening
van de instelling komen. Daarom is de huidige richtlijn opgesteld om zowel patiëntveiligheid als
aansprakelijkheid te waarborgen en onduidelijkheid te voorkomen. Uit het interview met een
verpleegkundige uit een ander ziekenhuis blijkt dat meegebracht eten daar onder voorwaarden wel is
toegestaan, mits volgens een strikt protocol met eisen aan bereiding, bewaring en hygiëne. Ook is
daar expliciet vastgelegd dat het ziekenhuis niet aansprakelijk is voor eventuele gevolgen, wat zorgt
voor duidelijke kaders in de praktijk. Op basis van deze informatie heb ik een verbetervoorstel
ontwikkeld waarin wordt beschreven hoe het opwarmen van meegebracht eten mogelijk op een
veilige en verantwoorde manier kan worden gefaciliteerd (C11,C13). Hierbij heb ik voorwaarden
geformuleerd, zoals duidelijke instructies voor patiënten en naasten, het gebruik van een aparte
magnetron en heldere afspraken over verantwoordelijkheden en hygiëne. Dit voorstel heb ik
meegenomen in de MDO’s van het project “Eten & Drinken”, waarin ik klankbordlid ben (C6) . Uit deze
MDO’s is gekomen dat he Uit deze MDO’s is naar voren gekomen dat het plaatsen van een magnetron
op de afdeling haalbaar is en gebruikt kan worden. Wel moet vooraf een duidelijk protocol worden
opgesteld om de hygiënerichtlijnen te waarborgen. Het opstellen van dit protocol zal nog enige tijd in
beslag nemen (C6)(zie bewijslast do-fase). In de checkfase heb ik geëvalueerd in hoeverre de
behaalde resultaten overeenkwamen met mijn vooraf gestelde doel. Het doel om het onderwerp
bespreekbaar te maken en een haalbaar verbetervoorstel te ontwikkelen is behaald. Tijdens
gesprekken met verschillende disciplines werd echter duidelijk dat de magnetron op dit moment nog
niet in gebruik kan worden genomen (C6). Voordat implementatie mogelijk is, moeten eerst
protocollen en richtlijnen worden opgesteld die voldoen aan de eisen van onder andere Hygiëne en
Infectiepreventie en de juridische afdeling. Hierdoor bevindt de implementatie zich momenteel nog
in de voorbereidende fase. Wel heeft het verbeterpunt inmiddels aandacht gekregen binnen diverse
disciplines, waardoor er meer bewustwording en betrokkenheid is ontstaan rondom het onderwerp
(zie bewijslast check-fase). In de act-fase heb ik gekeken naar welke vervolgstappen nodig zijn om het
verbeterproces voort te zetten. De komende periode zullen betrokken disciplines verder werken aan
het opstellen van protocollen waarin duidelijke afspraken worden vastgelegd over het gebruik van de
magnetron, hygiënemaatregelen, verantwoordelijkheden en aansprakelijkheid. Wanneer deze
protocollen zijn goedgekeurd, kan worden gekeken naar de daadwerkelijke implementatie van de
magnetron op de afdeling. Tot die tijd vind ik het belangrijk dat verpleegkundigen op de hoogte
bleven van de huidige stand van zaken en de geldende richtlijnen. Ik heb daarom posters opgehangen
in de verpleegpost, informatie gedeeld in de weekmail en tijdens een pauzemoment een klinische les
3
Naomi den Reijer, 1053556
, Kritische beroepssituatie 2.
gegeven over de huidige richtlijnen en de mogelijke toekomstige veranderingen (C11,C14,C15)( zie
bewijslast act-fase).
Resultaat.
Door dit verbeterproject heb ik het onderwerp rondom het opwarmen van meegebracht eten van
thuis onder de aandacht gebracht binnen verschillende disciplines van het ziekenhuis (C6). Door
gesprekken te voeren met betrokken disciplines en informatie te verzamelen, heb ik inzicht gekregen
in de verschillende belangen en richtlijnen die hierbij een rol spelen (C14,C15). Dit heeft ertoe geleid
dat ik een verbeterplan heb opgesteld, wat is meegenomen binnen de MDO’s van het project “Eten &
Drinken” (C11,C13). Voor patiënten en hun naasten heeft dit geleid tot meer aandacht voor hun
wensen en behoeften rondom voeding tijdens de opname. Voor collega’s heeft dit meer duidelijkheid
en bewustwording gegeven over de huidige richtlijnen en de mogelijke toekomstige veranderingen
binnen de praktijk. Hoewel de magnetron op dit moment nog niet in gebruik is genomen, zijn er wel
concrete stappen gezet richting toekomstige implementatie.
Reflectie (C9).
Terugkijkend op dit verbeterproject dacht ik in eerste instantie dat het een klein en overzichtelijk
traject zou zijn dat ik relatief snel zou kunnen afronden. Gaandeweg bleek echter dat het project veel
groter en complexer was dan ik had ingeschat en uiteindelijk mijn hele studiejaar heeft geduurd. Wat
begon met een idee om een magnetron op de afdeling te realiseren, groeide uit tot een leerproces
waarin ik ontdekte hoeveel afstemming, tijd en samenwerking kwaliteitsverbetering binnen een
ziekenhuis vraagt. Gaandeweg het proces kwam ik erachter dat er veel meer disciplines betrokken
zijn bij een verandering binnen de zorgpraktijk dan ik vooraf had ingeschat. Dit werd voor mij vooral
duidelijk tijdens de MDO’s van het project “Eten & Drinken”, waarbij ongeveer veertig mensen uit
diverse disciplines aanwezig waren (C6). In het verloop van het project heb ik regelmatig momenten
gehad waarop ik het gevoel had dat ik stil stond. Ik moest vaak lang wachten op reacties of
goedkeuringen van verschillende betrokkenen, waardoor het proces veel trager verliep dan ik had
gedacht. Hierdoor raakte ik soms het overzicht kwijt en vond ik het lastig om grip te houden op de
voortgang van het project. Achteraf zie ik dat ik meer structuur had kunnen aanbrengen door vooraf
duidelijkere planningen en tussendoelen te maken, zodat ik beter richting had kunnen houden. Ook
het interview met de jurist vond ik een spannend en lastig onderdeel. Ik merkte dat ik onzeker werd
door de eerste, vrij terughoudende en strenge houding, waardoor ik even twijfelde aan mijn eigen
aanpak. Toch heb ik daarin geleerd om professioneel te blijven, door te vragen en open te blijven
staan voor het perspectief van de ander (C11). Achteraf begrijp ik beter waarom juridische afdelingen
kritisch kijken naar dit soort veranderingen, omdat patiëntveiligheid en aansprakelijkheid hierin een
grote rol spelen. Ondanks dat het proces veel langer heeft geduurd dan ik vooraf had verwacht, ben
ik trots dat het onderwerp uiteindelijk echt onder de aandacht is gekomen en dat er stappen worden
gezet richting de implementatie van een magnetron op de afdeling. Tegelijkertijd vind ik het jammer
dat de daadwerkelijke uitvoering nog niet afgerond is. Dit project heeft mij duidelijk laten inzien dat
kwaliteitsverbetering niet snel of eenvoudig verloopt, maar juist vraagt om samenwerking, geduld en
doorzettingsvermogen. Al met al heb ik dit project als intensief, leerzaam en waardevol ervaren, juist
omdat het mijn verwachtingen volledig heeft overtroffen.
Transfer.
Voor een volgend verbeterproject wil ik vooraf een duidelijker stappenplan maken, zodat ik meer
overzicht houd over de verschillende fasen en beter kan inspelen op vertragingen binnen het proces
(C9). Daarnaast wil ik mezelf blijven ontwikkelen binnen kwaliteitszorg en kwaliteitsverbetering. Na
mijn afstuderen wil ik mij verder ontwikkelen richting de rol van regieverpleegkundige, waarbij ik
actiever betrokken wil zijn bij verbeterprocessen binnen de zorgpraktijk.
Ook wil ik kritischer blijven kijken naar bestaande werkwijzen binnen de praktijk door mezelf vaker
de vragen te stellen: “waar lopen wij tegenaan?”, “waarom doen wij dit zo?” en “hoe kan dit anders
4
Naomi den Reijer, 1053556
