Client-Acceptance Decisions: Simultaneous Effects of Client Business
Risk, Audit Risk, Auditor Business Risk, and Risk Adaptation.
Karla M. Johnstone
In dit artikel wordt een model ontwikkeld en getest dat de cliëntacceptatiebeslissing kenmerkt als een
proces van risico-evaluatie en risico-adaptatie. Het doel van dit onderzoek is het ontwikkelen en testen
van een model dat beschrijft hoe auditors relevante risico's evalueren en hoe auditors zich vervolgens
aanpassen aan die risico's wanneer zij de klantacceptatiebeslissing nemen.
Het model stelt voor dat auditors klantgerelateerde risico's (bijvoorbeeld financiële levensvatbaarheid en
interne beheersing) evalueren en die evaluatie gebruiken om te bepalen of het auditkantoor verlies zal
lijden op de opdracht door een gebrek aan winstgevendheid van de opdracht of toekomstige
rechtszaken. Het model stelt voor dat accountants zich zullen aanpassen aan de klantacceptatierisico's
door gebruik te maken van drie strategieën: (1) klanten screenen op hun risicokenmerken; (2) het
screenen van cliënten op basis van het risico van verlies van de accountantsorganisatie bij de opdracht;
en (3) proactiever aanpassen met behulp van strategieën, waaronder het aanpassen van de
auditvergoeding, het maken van plannen over de benodigde controle-informatie, het maken van plannen
over de toewijzing van personeel en/of het aanpassen van de hoeveelheid gegevens die wordt
verzameld tijdens het acceptatieproces van de klant.
Om het model te testen is een experimenteel onderzoek uitgevoerd met 137 controlepartners.
De resultaten van het onderzoek laten zien dat de partners rekening hebben gehouden met de relaties
tussen klantgerelateerde risico's en hun evaluatie van die risico's hebben gebruikt om het risico van
verlies van de accountantsorganisatie bij de opdracht te evalueren. Op het gebied van risicoadaptatie
hebben partners klanten gescreend op basis van de risicokenmerken van de klant en op basis van het
risico op verlies van de accountantsorganisatie bij de opdracht. Zo werden klanten met een slechte
financiële toestand of met een hoger controlerisico minder snel geaccepteerd.
Ook werden klanten die op korte termijn waarschijnlijk niet winstgevend zouden zijn voor het
accountantskantoor of die op lange termijn een rechtsgeding voor het kantoor zouden kunnen vormen,
minder snel geaccepteerd.
In tegenstelling tot de voorspelling, gebruikten de partners geen proactievere risico-adaptatiestrategieën
(bijvoorbeeld het aanpassen van de controlevergoeding, het maken van plannen over de benodigde
controle-informatie, enz.) om minder "aanvaardbare" klanten acceptabeler te maken. Het lijkt erop dat
het vermijden van risico's, in plaats van zich proactief aan te passen aan risico's, beschrijft hoe
auditpartners momenteel de klantacceptatiebeslissing nemen. Dit resultaat kan te wijten zijn aan twee
factoren. Ten eerste was de partners in het deelnemende bedrijf pas onlangs verzocht om proactieve
strategieën voor risicoaanpassing te gaan gebruiken bij het nemen van de klantacceptatiebeslissing. Als
zodanig hadden ze weinig oefening in het gebruik van deze strategie. Ten tweede is dit resultaat
consistent met anekdotisch bewijs van auditors dat ze moeite hebben om het risico op verlies van hun
bedrijf terug te schuiven naar klanten via bepaalde risico-adaptieve gedragingen als gevolg van het
competitieve karakter van hun sector en de kosten van rechtszaken
Professionele standaarden stellen dat bedrijven procedures moeten vaststellen voor het nemen van de
klantacceptatiebeslissing, maar bieden geen richtlijnen over hoe ze de beslissing daadwerkelijk moeten
nemen. Het in dit onderzoek ontwikkelde cliëntacceptatiemodel is eerder beschrijvend dan normatief of
Risk, Audit Risk, Auditor Business Risk, and Risk Adaptation.
Karla M. Johnstone
In dit artikel wordt een model ontwikkeld en getest dat de cliëntacceptatiebeslissing kenmerkt als een
proces van risico-evaluatie en risico-adaptatie. Het doel van dit onderzoek is het ontwikkelen en testen
van een model dat beschrijft hoe auditors relevante risico's evalueren en hoe auditors zich vervolgens
aanpassen aan die risico's wanneer zij de klantacceptatiebeslissing nemen.
Het model stelt voor dat auditors klantgerelateerde risico's (bijvoorbeeld financiële levensvatbaarheid en
interne beheersing) evalueren en die evaluatie gebruiken om te bepalen of het auditkantoor verlies zal
lijden op de opdracht door een gebrek aan winstgevendheid van de opdracht of toekomstige
rechtszaken. Het model stelt voor dat accountants zich zullen aanpassen aan de klantacceptatierisico's
door gebruik te maken van drie strategieën: (1) klanten screenen op hun risicokenmerken; (2) het
screenen van cliënten op basis van het risico van verlies van de accountantsorganisatie bij de opdracht;
en (3) proactiever aanpassen met behulp van strategieën, waaronder het aanpassen van de
auditvergoeding, het maken van plannen over de benodigde controle-informatie, het maken van plannen
over de toewijzing van personeel en/of het aanpassen van de hoeveelheid gegevens die wordt
verzameld tijdens het acceptatieproces van de klant.
Om het model te testen is een experimenteel onderzoek uitgevoerd met 137 controlepartners.
De resultaten van het onderzoek laten zien dat de partners rekening hebben gehouden met de relaties
tussen klantgerelateerde risico's en hun evaluatie van die risico's hebben gebruikt om het risico van
verlies van de accountantsorganisatie bij de opdracht te evalueren. Op het gebied van risicoadaptatie
hebben partners klanten gescreend op basis van de risicokenmerken van de klant en op basis van het
risico op verlies van de accountantsorganisatie bij de opdracht. Zo werden klanten met een slechte
financiële toestand of met een hoger controlerisico minder snel geaccepteerd.
Ook werden klanten die op korte termijn waarschijnlijk niet winstgevend zouden zijn voor het
accountantskantoor of die op lange termijn een rechtsgeding voor het kantoor zouden kunnen vormen,
minder snel geaccepteerd.
In tegenstelling tot de voorspelling, gebruikten de partners geen proactievere risico-adaptatiestrategieën
(bijvoorbeeld het aanpassen van de controlevergoeding, het maken van plannen over de benodigde
controle-informatie, enz.) om minder "aanvaardbare" klanten acceptabeler te maken. Het lijkt erop dat
het vermijden van risico's, in plaats van zich proactief aan te passen aan risico's, beschrijft hoe
auditpartners momenteel de klantacceptatiebeslissing nemen. Dit resultaat kan te wijten zijn aan twee
factoren. Ten eerste was de partners in het deelnemende bedrijf pas onlangs verzocht om proactieve
strategieën voor risicoaanpassing te gaan gebruiken bij het nemen van de klantacceptatiebeslissing. Als
zodanig hadden ze weinig oefening in het gebruik van deze strategie. Ten tweede is dit resultaat
consistent met anekdotisch bewijs van auditors dat ze moeite hebben om het risico op verlies van hun
bedrijf terug te schuiven naar klanten via bepaalde risico-adaptieve gedragingen als gevolg van het
competitieve karakter van hun sector en de kosten van rechtszaken
Professionele standaarden stellen dat bedrijven procedures moeten vaststellen voor het nemen van de
klantacceptatiebeslissing, maar bieden geen richtlijnen over hoe ze de beslissing daadwerkelijk moeten
nemen. Het in dit onderzoek ontwikkelde cliëntacceptatiemodel is eerder beschrijvend dan normatief of
