Opdracht 5 OG
Maki Goede
S3227405
1. De heersercultus ontstond tijdens de veroveringen van Alexander de Grote. Wanneer een
gebied werd bevrijd, kreeg de bevrijder (vaak de nieuwe heerser) een cultus aangeboden. De
eerste hiervan was Alexander de Grote. Hij werd echt gezien als de bevrijder van veel
gebieden, bijvoorbeeld van de Perzen.
2. In het Romeinse rijk kwam de keizercultus voor het eerst naar voren bij keizer Augustus.
Hij had veel vijanden van Rome verslagen en werd hierdoor als godheid gezien. De
keizercultus was in Rome verbonden met het vereren van keizers als goden. Deze trend werd
snel door heel het Romeinse imperium doorgezet. De keizer werd gezien als de beschermer
van de bevolking, die na verloop van tijd de hoofdrolspeler in allerlei verhalen werd, die
langzamerhand de keizer als god afbeeldde. Dit werd door de jaren heen steeds verder
uitgebreid tot uiteindelijk elke keizer gezien werd als godheid.
3. Clauss geeft aan dat Romeinse keizers als godsdienst gezien werden en dat het idee van
een keizer als godheid afhankelijk was van de plaatselijke omstandigheden. Ook had de
vergoddelijking van een levens persoon volgens Clauss een lagere traditie in het
Hellenistische Oosten als in het Hellenistische Westen. Ook kon volgens Clauss de keizer als
levende godheid veel macht uitoefenen en dit in de ogen van de keizerlijke bevolking goed
doen.
4. Religiositeit en loyaliteit konden niet van elkaar gescheiden worden. Zo geeft Clauss aan
dat de religiositeit de loyaliteit bevorderd. Dat is te zien wanneer de bevolking iemand als
godheid ziet, zij ook loyaler zijn naar deze godheid. Binnen de keizercultus komt dit dus veel
naar voren omdat hier de keizer als godheid gezien wordt en dus meer loyaliteit krijgt van
zijn bevolking.
5. Claus geeft hier aan dat je alleen je goddelijkheid kon verwerpen als je zelf een god was.
Hij geeft hier ook aan dat deze verwerping dus een onderdeel was van goddelijkheid. Dit
vind ik niet helemaal goed beargumenteerd omdat in principe iedereen zich als god kon
verwerpen en dan goddelijk zijn. Dit is te simpel beargumenteerd door Clauss.
?6. Omdat er bij het verschil bij deze keizercultus zit tussen de godheid en de mens zelf. De
bevolking geloofd hier dat de keizer ook echt een godheid is en ziet hem dus niet meer als
mens. Hiernaast geloven deze mensen naast de godheid van de keizer ook in de andere
goden. Hier valt dus het monotheïsme weg.
7. Gradel geeft hier aan dat hij goddelijkheid ziet als een statussymbool, niet als een echte
fysieke god. Hij gaat hier meer in op de titel godheid, niet als echte god.
8.
Cassius Dio: Hij beschreef hoe Augustus door het hele gebied de Romeinen offers liet
brengen aan Julius Ceasar. Deze politiek werd ook door zijn opvolgers doorgezet, ook over
Maki Goede
S3227405
1. De heersercultus ontstond tijdens de veroveringen van Alexander de Grote. Wanneer een
gebied werd bevrijd, kreeg de bevrijder (vaak de nieuwe heerser) een cultus aangeboden. De
eerste hiervan was Alexander de Grote. Hij werd echt gezien als de bevrijder van veel
gebieden, bijvoorbeeld van de Perzen.
2. In het Romeinse rijk kwam de keizercultus voor het eerst naar voren bij keizer Augustus.
Hij had veel vijanden van Rome verslagen en werd hierdoor als godheid gezien. De
keizercultus was in Rome verbonden met het vereren van keizers als goden. Deze trend werd
snel door heel het Romeinse imperium doorgezet. De keizer werd gezien als de beschermer
van de bevolking, die na verloop van tijd de hoofdrolspeler in allerlei verhalen werd, die
langzamerhand de keizer als god afbeeldde. Dit werd door de jaren heen steeds verder
uitgebreid tot uiteindelijk elke keizer gezien werd als godheid.
3. Clauss geeft aan dat Romeinse keizers als godsdienst gezien werden en dat het idee van
een keizer als godheid afhankelijk was van de plaatselijke omstandigheden. Ook had de
vergoddelijking van een levens persoon volgens Clauss een lagere traditie in het
Hellenistische Oosten als in het Hellenistische Westen. Ook kon volgens Clauss de keizer als
levende godheid veel macht uitoefenen en dit in de ogen van de keizerlijke bevolking goed
doen.
4. Religiositeit en loyaliteit konden niet van elkaar gescheiden worden. Zo geeft Clauss aan
dat de religiositeit de loyaliteit bevorderd. Dat is te zien wanneer de bevolking iemand als
godheid ziet, zij ook loyaler zijn naar deze godheid. Binnen de keizercultus komt dit dus veel
naar voren omdat hier de keizer als godheid gezien wordt en dus meer loyaliteit krijgt van
zijn bevolking.
5. Claus geeft hier aan dat je alleen je goddelijkheid kon verwerpen als je zelf een god was.
Hij geeft hier ook aan dat deze verwerping dus een onderdeel was van goddelijkheid. Dit
vind ik niet helemaal goed beargumenteerd omdat in principe iedereen zich als god kon
verwerpen en dan goddelijk zijn. Dit is te simpel beargumenteerd door Clauss.
?6. Omdat er bij het verschil bij deze keizercultus zit tussen de godheid en de mens zelf. De
bevolking geloofd hier dat de keizer ook echt een godheid is en ziet hem dus niet meer als
mens. Hiernaast geloven deze mensen naast de godheid van de keizer ook in de andere
goden. Hier valt dus het monotheïsme weg.
7. Gradel geeft hier aan dat hij goddelijkheid ziet als een statussymbool, niet als een echte
fysieke god. Hij gaat hier meer in op de titel godheid, niet als echte god.
8.
Cassius Dio: Hij beschreef hoe Augustus door het hele gebied de Romeinen offers liet
brengen aan Julius Ceasar. Deze politiek werd ook door zijn opvolgers doorgezet, ook over
