College 5
Moeilijke eters kunnen lastig zijn voor ouders en dit heeft invloed op de interactie van het
hele gezin. Maaltijden zijn uitdagend: er zijn bepaalde regels, er moeten veel dingen gebeuren
en ouders zijn ook met zichzelf bezig. De structuur van maaltijden is voor veel gezinnen
verschillend: eten ze los van elkaar, op de bank of met de tv aan?
Bij het observeren van maaltijden kan er gelet worden op verschillende dingen:
Kenmerken van de maaltijd → soort voedsel, hoeveelheid
De structuur van de maaltijd
Minder tv tijdens de maaltijd → vaker gezond gewicht
door minder gedachteloos eten, minder fastfood en minder
reclames van ongezond eten
Het eetgedrag van het kind → hoeveelheid, tempo, wanneer en
waarom stopt het met eten
De kwaliteit van de algemene interactie → sensitiviteit, warmte/negativiteit en
controle
De kwaliteit van de interactie rondom eten. De hoeveelheid kinderen heeft ook invloed
op de hoeveelheid aandacht.
Controle → pressure to eat, restriction (wat het kind niet mag eten, maar wat
wel in huis is), permissiveness (alles toestaan, weinig regels)
Warmte → responsive feeding, complimenten
Ander gedrag van het kind wat voor kan komen tijdens de maaltijd is bijvoorbeeld uitdagend
gedrag en moeheid.
Een gezinsmaaltijd is positief omdat het zorgt voor rust, reinheid en regelmaat. Er is sprake
van communicatie, wat zorgt voor een betere ontwikkeling. Ook is er sprake van modelling en
het monitoren van gezond eten.
Er zijn verschillende manieren om te observeren. Kijk je naar de interactie tussen één ouder
en één kind of kijk je naar hoeveel sensitiviteit een kind ontvangt (dus van beide ouders)?
Gebruk je één score voor de hele video of deel je de video op in kortere periodes? Codeer je
de hele video of enkel een segment ervan?
Het artikel van Hodges (2013) keek naar de ontwikkeling van een observatieschaal die de
responsiviteit van ouders voor honger- en verzadigingssignalen van een kind van 0 tot 2 jaar
oud vastlegt en testte deze ook. Hierbij wordt de nadruk gelegd op het belang van child-
centered feeding. Overgewicht en te veel eten worden mede mogelijk gemaakt doordat ouders
kinderen stimuleren om te blijven eten terwijl ze geen trek meer hebben. Responsive feeding,
oftewel stoppen als een kind niet meer wil eten, zou ervoor moeten zorgen dat een kind blijft
luisteren naar het eigen hongergevoel.
Voor het opzetten van de schaal keken ze naar 144 gezinnen met kinderen van 7-24 maanden
oud. Moeders werden voor twee uur geobserveerd in het lab, zodat er ook gekeken kon
worden naar hongersignalen.
Moeilijke eters kunnen lastig zijn voor ouders en dit heeft invloed op de interactie van het
hele gezin. Maaltijden zijn uitdagend: er zijn bepaalde regels, er moeten veel dingen gebeuren
en ouders zijn ook met zichzelf bezig. De structuur van maaltijden is voor veel gezinnen
verschillend: eten ze los van elkaar, op de bank of met de tv aan?
Bij het observeren van maaltijden kan er gelet worden op verschillende dingen:
Kenmerken van de maaltijd → soort voedsel, hoeveelheid
De structuur van de maaltijd
Minder tv tijdens de maaltijd → vaker gezond gewicht
door minder gedachteloos eten, minder fastfood en minder
reclames van ongezond eten
Het eetgedrag van het kind → hoeveelheid, tempo, wanneer en
waarom stopt het met eten
De kwaliteit van de algemene interactie → sensitiviteit, warmte/negativiteit en
controle
De kwaliteit van de interactie rondom eten. De hoeveelheid kinderen heeft ook invloed
op de hoeveelheid aandacht.
Controle → pressure to eat, restriction (wat het kind niet mag eten, maar wat
wel in huis is), permissiveness (alles toestaan, weinig regels)
Warmte → responsive feeding, complimenten
Ander gedrag van het kind wat voor kan komen tijdens de maaltijd is bijvoorbeeld uitdagend
gedrag en moeheid.
Een gezinsmaaltijd is positief omdat het zorgt voor rust, reinheid en regelmaat. Er is sprake
van communicatie, wat zorgt voor een betere ontwikkeling. Ook is er sprake van modelling en
het monitoren van gezond eten.
Er zijn verschillende manieren om te observeren. Kijk je naar de interactie tussen één ouder
en één kind of kijk je naar hoeveel sensitiviteit een kind ontvangt (dus van beide ouders)?
Gebruk je één score voor de hele video of deel je de video op in kortere periodes? Codeer je
de hele video of enkel een segment ervan?
Het artikel van Hodges (2013) keek naar de ontwikkeling van een observatieschaal die de
responsiviteit van ouders voor honger- en verzadigingssignalen van een kind van 0 tot 2 jaar
oud vastlegt en testte deze ook. Hierbij wordt de nadruk gelegd op het belang van child-
centered feeding. Overgewicht en te veel eten worden mede mogelijk gemaakt doordat ouders
kinderen stimuleren om te blijven eten terwijl ze geen trek meer hebben. Responsive feeding,
oftewel stoppen als een kind niet meer wil eten, zou ervoor moeten zorgen dat een kind blijft
luisteren naar het eigen hongergevoel.
Voor het opzetten van de schaal keken ze naar 144 gezinnen met kinderen van 7-24 maanden
oud. Moeders werden voor twee uur geobserveerd in het lab, zodat er ook gekeken kon
worden naar hongersignalen.
