College 7
Voor interventies omtrent kindermishandeling is het belangrijk om zowel te focussen op het
gedrag van de ouders, maar ook naar de consequenties voor kinderen. De relatie tussen ouder
en kind is dus erg belangrijk. Het is vergelijkbaar met een waterval: zorg voor een goede
relatie tussen ouders en kinderen en hoop dat de problemen van kindermishandeling niet
leiden tot negatieve consequenties voor de ontwikkeling.
De eerste interventies die zich focusten op de relatie werden opgezet in de jaren ‘80.
Uiteraard hadden ze verschillende limitaties, maar ze hebben wel de fundering gezet voor
huidig onderzoek.
Het artikel van Toth (2015) bespreekt twee interventies:
CPP (child-parent psychotherapy). Deze ondersteunende interventie focust op de
moeder-kindrelatie en kijkt daarbij naar de ervaringen van de moeder in haar eigen
jeugd. Moeilijkheden in de relatie tussen moeder en kind komen dus zowel door een
tekort aan kennis en vaardigheden, maar ook door haar eigen ervaringen als kind.
PPI (psychoeducational parenting intervention). Deze didactische interventie
focust op het aanleren van opvoedvaardigheden en hierbij kijken ze naar de zorgen
die de moeder op dat moment heeft. Hiermee proberen ze de stress die de moeder
heeft te verminderen.
In het artikel werden drie groepen met elkaar vergeleken: IPP (hetzelfde als de CPP maar dan
gericht op baby’s), PPI, care as usual (CS) en niet-mishandelde kinderen (NC). Het
onderzoek focuste zich op verwaarlozing bij moeders met een lagere SES. Naast
veranderingen op korte termijn, dus gelijk na de interventie, werd er ook gekeken naar de
effecten een jaar later.
Er is gekeken naar de effecten van de interventie op opvoedstress, zowel psychologisch als
fysiologisch (cortisol).
CPP zorgde voor minder kind-gerelateerde opvoedstress (zoals hyperactiviteit en
veeleisendheid) en voor lagere cortisol levels, dus zowel psychologisch als
fysiologisch.
PPI zorgde voor minder ouder-gerelateerde opvoedstress (gerelateerd aan de
opvoedrol, zoals competentie), dus enkel psychologisch.
Zowel de CS als de NC groep hadden hogere levels stress.
Andere onderzoeken vonden aanvullende resultaten van de interventies:
Een jaar na de interventies hadden de interventiegroepen aanzienlijk
hogere scores op veilige gehechtheid, terwijl er bij de twee andere
1
, groepen vrijwel geen verandering was → de interventies zijn effectief in het
verbeteren van veilige gehechtheid.
Wat betreft gedesorganiseerde gehechtheid werd ook een effect
gevonden van de interventies: er was een grotere afname in de
interventiegroepen dan in de andere twee groepen. Dat er geen
effect is gevonden voor de CS groep kan komen door de timing
van de meting.
Er is ook gekeken naar stress bij kinderen door middel van
cortisol. De twee interventiegroepen zijn hier samengenomen. Er is gekeken naar
morning cortisol. Voor de interventie begon
waren er geen verschillen tussen de 3 groepen,
wat kan worden verklaard door de leeftijd van het
kind, die voor ouders erg stressvol kan zijn. Zoals
te zien in de grafiek had de CS groep vanaf
halverwege de interventie een lager morning
cortisol dan de andere twee groepen → de
interventiegroep toonde vanaf halverwege de
interventie dezelfde cortisol levels als de controlegroep.
Het artikel van Dozier (2018) gaat over de ABC interventie, ook wel de attachment and
biobehavioral catch-up. De interventie is origineel gericht op pleegkinderen, maar is hier
onderzocht bij verwaarloosde kinderen. De doelen van de interventie waren het verbeteren
van nurturing care omdat dit leidt tot betere gehechtheid (attachment) en het leren volgen
van hun kind zijn lead omdat dit leidt tot betere gedragsregulatie (behavioral regulation). De
interventie bestaat uit 10 huisbezoeken waar de ouder werd geobserveerd. Er werd gefilmd
om feedback te kunnen geven, maar er werden ook opmerkingen gegeven in het moment
volgens de volgende structuur: beschrijven van het gedrag, het gedrag labelen als een ABC
doel en het noemen van de toekomstige resultaten ervan. Voorbeeld: je tilde het kind op,
goed dat je het signaal zag en hierop reageerde, dit zorgt ervoor dat het kind leert dat de
ouder kan helpen met het reguleren van emoties.
Een overzicht van de sessies wordt gegeven in de
afbeelding hiernaast. Het enge gedrag slaat op gedrag
van de ouders, voices from the past slaat op de eigen
opvoeding van de ouders.
Om iets te kunnen zeggen over de effectiviteit van de
interventie is er vergeleken met een controle interventie; de DEF die focuste op de
ontwikkeling van het kind, en dus niet op opvoedvaardigheden.
Resultaten:
De ABC zorgde voor minder gedesorganiseerde en
onveilig gehechte kinderen → de interventie was
effectief in het verbeteren van gehechtheid.
De ABC zorgde voor een normaler diurnal pattern na
zowel 3 maanden als 3 jaar → de interventie zorgde
voor minder stress bij kinderen.
2
Voor interventies omtrent kindermishandeling is het belangrijk om zowel te focussen op het
gedrag van de ouders, maar ook naar de consequenties voor kinderen. De relatie tussen ouder
en kind is dus erg belangrijk. Het is vergelijkbaar met een waterval: zorg voor een goede
relatie tussen ouders en kinderen en hoop dat de problemen van kindermishandeling niet
leiden tot negatieve consequenties voor de ontwikkeling.
De eerste interventies die zich focusten op de relatie werden opgezet in de jaren ‘80.
Uiteraard hadden ze verschillende limitaties, maar ze hebben wel de fundering gezet voor
huidig onderzoek.
Het artikel van Toth (2015) bespreekt twee interventies:
CPP (child-parent psychotherapy). Deze ondersteunende interventie focust op de
moeder-kindrelatie en kijkt daarbij naar de ervaringen van de moeder in haar eigen
jeugd. Moeilijkheden in de relatie tussen moeder en kind komen dus zowel door een
tekort aan kennis en vaardigheden, maar ook door haar eigen ervaringen als kind.
PPI (psychoeducational parenting intervention). Deze didactische interventie
focust op het aanleren van opvoedvaardigheden en hierbij kijken ze naar de zorgen
die de moeder op dat moment heeft. Hiermee proberen ze de stress die de moeder
heeft te verminderen.
In het artikel werden drie groepen met elkaar vergeleken: IPP (hetzelfde als de CPP maar dan
gericht op baby’s), PPI, care as usual (CS) en niet-mishandelde kinderen (NC). Het
onderzoek focuste zich op verwaarlozing bij moeders met een lagere SES. Naast
veranderingen op korte termijn, dus gelijk na de interventie, werd er ook gekeken naar de
effecten een jaar later.
Er is gekeken naar de effecten van de interventie op opvoedstress, zowel psychologisch als
fysiologisch (cortisol).
CPP zorgde voor minder kind-gerelateerde opvoedstress (zoals hyperactiviteit en
veeleisendheid) en voor lagere cortisol levels, dus zowel psychologisch als
fysiologisch.
PPI zorgde voor minder ouder-gerelateerde opvoedstress (gerelateerd aan de
opvoedrol, zoals competentie), dus enkel psychologisch.
Zowel de CS als de NC groep hadden hogere levels stress.
Andere onderzoeken vonden aanvullende resultaten van de interventies:
Een jaar na de interventies hadden de interventiegroepen aanzienlijk
hogere scores op veilige gehechtheid, terwijl er bij de twee andere
1
, groepen vrijwel geen verandering was → de interventies zijn effectief in het
verbeteren van veilige gehechtheid.
Wat betreft gedesorganiseerde gehechtheid werd ook een effect
gevonden van de interventies: er was een grotere afname in de
interventiegroepen dan in de andere twee groepen. Dat er geen
effect is gevonden voor de CS groep kan komen door de timing
van de meting.
Er is ook gekeken naar stress bij kinderen door middel van
cortisol. De twee interventiegroepen zijn hier samengenomen. Er is gekeken naar
morning cortisol. Voor de interventie begon
waren er geen verschillen tussen de 3 groepen,
wat kan worden verklaard door de leeftijd van het
kind, die voor ouders erg stressvol kan zijn. Zoals
te zien in de grafiek had de CS groep vanaf
halverwege de interventie een lager morning
cortisol dan de andere twee groepen → de
interventiegroep toonde vanaf halverwege de
interventie dezelfde cortisol levels als de controlegroep.
Het artikel van Dozier (2018) gaat over de ABC interventie, ook wel de attachment and
biobehavioral catch-up. De interventie is origineel gericht op pleegkinderen, maar is hier
onderzocht bij verwaarloosde kinderen. De doelen van de interventie waren het verbeteren
van nurturing care omdat dit leidt tot betere gehechtheid (attachment) en het leren volgen
van hun kind zijn lead omdat dit leidt tot betere gedragsregulatie (behavioral regulation). De
interventie bestaat uit 10 huisbezoeken waar de ouder werd geobserveerd. Er werd gefilmd
om feedback te kunnen geven, maar er werden ook opmerkingen gegeven in het moment
volgens de volgende structuur: beschrijven van het gedrag, het gedrag labelen als een ABC
doel en het noemen van de toekomstige resultaten ervan. Voorbeeld: je tilde het kind op,
goed dat je het signaal zag en hierop reageerde, dit zorgt ervoor dat het kind leert dat de
ouder kan helpen met het reguleren van emoties.
Een overzicht van de sessies wordt gegeven in de
afbeelding hiernaast. Het enge gedrag slaat op gedrag
van de ouders, voices from the past slaat op de eigen
opvoeding van de ouders.
Om iets te kunnen zeggen over de effectiviteit van de
interventie is er vergeleken met een controle interventie; de DEF die focuste op de
ontwikkeling van het kind, en dus niet op opvoedvaardigheden.
Resultaten:
De ABC zorgde voor minder gedesorganiseerde en
onveilig gehechte kinderen → de interventie was
effectief in het verbeteren van gehechtheid.
De ABC zorgde voor een normaler diurnal pattern na
zowel 3 maanden als 3 jaar → de interventie zorgde
voor minder stress bij kinderen.
2
