HOW MUCH DEMOCRACY DOES JOURNALISM NEED?
Kort: journalistiek moet worden gezien als het hoofdzakelijke frame, omdat dit
zorgt voor een waardering van de journalistiek buiten de definitie van westerse
democratieën. Oude en nieuwe analyses laten zien dat onafhankelijk nieuws met
kritiek ook plaatsvindt in mindere of niet-democratische plaatsen. De politieke
vorm van de democratie is niet essentieel voor journalisten maar vrijheid van
meningsuiting en journalistieke autonomie van mediamensen. Democraties
vormen een frame voor vrijheid van meningsuiting maar de bieden geen
bescherming tegen journalistieke diensten. De afhankelijkheid van media
eigenaren is in zowel democratische als niet-democratische landen gelijk.
Introductie: Journalistiek en democratie worden (historisch) met elkaar gelinkt.
De belangrijkste rol van een journalist was het informeren van de burger en
toezicht houden van diegene met macht. Door democratie en journalistiek te
linken legde de journalisten een rol op. Leidraad van de tekst: in plaats van een
politiek systeem opleggen als referentiekader voor de journalistiek, moeten
journalisten hun oriëntatie en nieuwswerk moeten gebruiken om prestaties te
beoordelen. Dit maakt een ontkoppeling van het huidige politieke systeem op die
plek, journalistiek werk is dan makkelijker. Het kader waar de journalistiek anders
door bekeken wordt is soms te beperkt. Journalistieke professionele
taakopvatting blijft hetzelfde, ook binnen strengere politieke systemen. Het werk
van journalisten in zon systemen moet niet zo snel gezien worden als
‘onwaardige’ journalistiek.
Ondanks de opkomst van digitale media en nieuwe verdienmodellen is de
journalistiek nog steeds een grote industrie. Dit probleem komt alleen voor in
landen die de koers van de journalistiek hebben aangestuurd. Er kwam pas
aandacht voor deze ontwikkeling toen het systeem van het verdienmodel al had
gefaald.Het kijken naar de journalist-democratie koers om voortgangen te
analyseren leidt niet tot een beter begrip van het werk dat in minder
democratische landen wordt gemaakt.
De voortdurende zoektocht naar een nieuw model
Minst perfecte model: Polarized Pluralist Model. Dit model voegt de media samen
met de partijpolitiek. Heeft een zwakkere historische ontwikkeling van
commerciële media en een sterke rol van de staat. Komt vooral voor in landen
met een dictatorachtergrond; Spanje Portugal of Griekenland. Geen idee wat de
kanker hier nog meer staat
Journalistieke cultuur
Dit artikel wil bevestigen dat democratie geen voorwaarde is voor journalistiek.
Journalisten en hun werk moeten worden gebruikt om de prestaties van hun werk
te beoordelen, niet het politieke stelsel waar ze in zitten. Om journalistiek
universeel te maken is er bij Hanitzsch (2007) een voorkeur ontstaan naar
termen van journalistieke cultuur en de pluraliteit van ‘journalistieke werelden’ in
plaats van te spreken van maar een enkele vorm van de journalistiek.
Een studie van Weaver toonde aan dat overeenkomsten en verschillen in
journalistieke waarden niet bepaald werden door politieke stelsels, dus
bijvoorbeeld dat Chinese journalisten zichzelf meer als waakhond zien dan Franse
of Canadese journalisten. Vergelijkbaar resultaat van Sparks en Splichal is dat
Kort: journalistiek moet worden gezien als het hoofdzakelijke frame, omdat dit
zorgt voor een waardering van de journalistiek buiten de definitie van westerse
democratieën. Oude en nieuwe analyses laten zien dat onafhankelijk nieuws met
kritiek ook plaatsvindt in mindere of niet-democratische plaatsen. De politieke
vorm van de democratie is niet essentieel voor journalisten maar vrijheid van
meningsuiting en journalistieke autonomie van mediamensen. Democraties
vormen een frame voor vrijheid van meningsuiting maar de bieden geen
bescherming tegen journalistieke diensten. De afhankelijkheid van media
eigenaren is in zowel democratische als niet-democratische landen gelijk.
Introductie: Journalistiek en democratie worden (historisch) met elkaar gelinkt.
De belangrijkste rol van een journalist was het informeren van de burger en
toezicht houden van diegene met macht. Door democratie en journalistiek te
linken legde de journalisten een rol op. Leidraad van de tekst: in plaats van een
politiek systeem opleggen als referentiekader voor de journalistiek, moeten
journalisten hun oriëntatie en nieuwswerk moeten gebruiken om prestaties te
beoordelen. Dit maakt een ontkoppeling van het huidige politieke systeem op die
plek, journalistiek werk is dan makkelijker. Het kader waar de journalistiek anders
door bekeken wordt is soms te beperkt. Journalistieke professionele
taakopvatting blijft hetzelfde, ook binnen strengere politieke systemen. Het werk
van journalisten in zon systemen moet niet zo snel gezien worden als
‘onwaardige’ journalistiek.
Ondanks de opkomst van digitale media en nieuwe verdienmodellen is de
journalistiek nog steeds een grote industrie. Dit probleem komt alleen voor in
landen die de koers van de journalistiek hebben aangestuurd. Er kwam pas
aandacht voor deze ontwikkeling toen het systeem van het verdienmodel al had
gefaald.Het kijken naar de journalist-democratie koers om voortgangen te
analyseren leidt niet tot een beter begrip van het werk dat in minder
democratische landen wordt gemaakt.
De voortdurende zoektocht naar een nieuw model
Minst perfecte model: Polarized Pluralist Model. Dit model voegt de media samen
met de partijpolitiek. Heeft een zwakkere historische ontwikkeling van
commerciële media en een sterke rol van de staat. Komt vooral voor in landen
met een dictatorachtergrond; Spanje Portugal of Griekenland. Geen idee wat de
kanker hier nog meer staat
Journalistieke cultuur
Dit artikel wil bevestigen dat democratie geen voorwaarde is voor journalistiek.
Journalisten en hun werk moeten worden gebruikt om de prestaties van hun werk
te beoordelen, niet het politieke stelsel waar ze in zitten. Om journalistiek
universeel te maken is er bij Hanitzsch (2007) een voorkeur ontstaan naar
termen van journalistieke cultuur en de pluraliteit van ‘journalistieke werelden’ in
plaats van te spreken van maar een enkele vorm van de journalistiek.
Een studie van Weaver toonde aan dat overeenkomsten en verschillen in
journalistieke waarden niet bepaald werden door politieke stelsels, dus
bijvoorbeeld dat Chinese journalisten zichzelf meer als waakhond zien dan Franse
of Canadese journalisten. Vergelijkbaar resultaat van Sparks en Splichal is dat
