Reflectieverslag 2 – PL1 stage
Gebeurtenis: Wat gebeurde er?
Mijn begeleider en ik liepen naar de holding om de volgende patiënt te gaan halen. We kwamen aan
op de holding en de anesthesioloog had onze hulp nodig bij het prikken van het spinaal. Toen wij
naar het bed liepen waar de meneer in lag, zag ik een oudere man liggen. Hij sliep en reageerde niet
op de anesthesioloog. Deze meneer had Alzheimer, maar ik zag geen begeleider. De anesthesioloog
vertelde dat de begeleider nog moest komen. Deze meneer kwam voor een nieuwe knie, want hij
was gevallen en daardoor had hij een fractuur gekregen. Wat mij opviel is dat deze meneer geen
reactie gaf op ons, maar toen we de meneer omhoog moesten helpen voor het spinaal zag je aan zijn
non-verbale gedrag dat hij pijn had.
Toen we op de operatiekamer aankwamen hielpen we deze man op de operatietafel en legden hem
in de juiste positie. De opdekdoeken werden geplaatst en de operatie begon. Een optie was om hem
een roesje te geven, maar het was een bewuste actie om dit niet te doen. Zonder sedatie was de
meneer erg rustig.
Gedachte: Wat dacht je toen?
Toen ik aankwam bij deze meneer had ik erg veel medelijden met hem, want hij praatte niet. Hij lag
met zijn ogen dicht in bed en begreep waarschijnlijk niet waar hij was. Toen hij op de operatietafel
lag had ik ook veel medelijden met hem, want er waren verschillende geluiden. Die best akelig
kunnen overkomen.
Gevoel: Wat voelde je?
Ik had een verdrietig gevoel, omdat ik deze man erg zielig vond. Hij kon niks meer en zijn begeleider
had hij niet meer gezien voor de operatie. Ook had ik een gespannen gevoel, want ik vond het lastig
om met deze meneer om te gaan. Ik kon niet met hem communiceren, maar dat probleem had
iedereen. Hierdoor liep ik wel tegen iets anders aan, want ik was van binnen ook een beetje boos. Dit
kwam omdat de anesthesioloog best lomp met deze meneer om ging. De anesthesioloog moest heel
hard wiebelen met het pijnlijke been om te weten te komen of het spinaal was ingewerkt. Dit gevoel
was deels niet geplaatst, want de anesthesioloog had geen andere optie. De meneer reageerde niet
op de vragen van de anesthesioloog. Toch had ik deze onterechte woede in me.
Gedrag: Wat deed je toen?
Doordat ik zo geschrokken was van deze situatie en ik zoveel verschillende gevoelens had, trok ik me
terug. Ik heb niet veel meer gezegd of gevraagd aan Mijn begeleider. Ik had mezelf even
teruggetrokken en ben op een stoel gaan zitten en van een afstand ben ik gaan observeren.
Als ik op deze reactie terugkijk had ik het graag anders gedaan. Ik had kunnen aangeven bij Mijn
begeleider dat ik dit een vervelende situatie vond. Op die manier had Mijn begeleider mij hierbij
kunnen helpen.
Gevolg: Wat gebeurde er toen?
Na de operatie heb ik niks meer gedaan. Ik was opgelucht dat de operatie klaar was. Dit
reflectieverslag schrijven is het eerste wat ik heb gedaan.
Als ik hierop terugkijk had ik ook na de operatie dit aan Mijn begeleider kunnen vertellen, want dan
had Mijn begeleider mijn gedrag kunnen begrijpen en me eventueel kunnen helpen.
Gebeurtenis: Wat gebeurde er?
Mijn begeleider en ik liepen naar de holding om de volgende patiënt te gaan halen. We kwamen aan
op de holding en de anesthesioloog had onze hulp nodig bij het prikken van het spinaal. Toen wij
naar het bed liepen waar de meneer in lag, zag ik een oudere man liggen. Hij sliep en reageerde niet
op de anesthesioloog. Deze meneer had Alzheimer, maar ik zag geen begeleider. De anesthesioloog
vertelde dat de begeleider nog moest komen. Deze meneer kwam voor een nieuwe knie, want hij
was gevallen en daardoor had hij een fractuur gekregen. Wat mij opviel is dat deze meneer geen
reactie gaf op ons, maar toen we de meneer omhoog moesten helpen voor het spinaal zag je aan zijn
non-verbale gedrag dat hij pijn had.
Toen we op de operatiekamer aankwamen hielpen we deze man op de operatietafel en legden hem
in de juiste positie. De opdekdoeken werden geplaatst en de operatie begon. Een optie was om hem
een roesje te geven, maar het was een bewuste actie om dit niet te doen. Zonder sedatie was de
meneer erg rustig.
Gedachte: Wat dacht je toen?
Toen ik aankwam bij deze meneer had ik erg veel medelijden met hem, want hij praatte niet. Hij lag
met zijn ogen dicht in bed en begreep waarschijnlijk niet waar hij was. Toen hij op de operatietafel
lag had ik ook veel medelijden met hem, want er waren verschillende geluiden. Die best akelig
kunnen overkomen.
Gevoel: Wat voelde je?
Ik had een verdrietig gevoel, omdat ik deze man erg zielig vond. Hij kon niks meer en zijn begeleider
had hij niet meer gezien voor de operatie. Ook had ik een gespannen gevoel, want ik vond het lastig
om met deze meneer om te gaan. Ik kon niet met hem communiceren, maar dat probleem had
iedereen. Hierdoor liep ik wel tegen iets anders aan, want ik was van binnen ook een beetje boos. Dit
kwam omdat de anesthesioloog best lomp met deze meneer om ging. De anesthesioloog moest heel
hard wiebelen met het pijnlijke been om te weten te komen of het spinaal was ingewerkt. Dit gevoel
was deels niet geplaatst, want de anesthesioloog had geen andere optie. De meneer reageerde niet
op de vragen van de anesthesioloog. Toch had ik deze onterechte woede in me.
Gedrag: Wat deed je toen?
Doordat ik zo geschrokken was van deze situatie en ik zoveel verschillende gevoelens had, trok ik me
terug. Ik heb niet veel meer gezegd of gevraagd aan Mijn begeleider. Ik had mezelf even
teruggetrokken en ben op een stoel gaan zitten en van een afstand ben ik gaan observeren.
Als ik op deze reactie terugkijk had ik het graag anders gedaan. Ik had kunnen aangeven bij Mijn
begeleider dat ik dit een vervelende situatie vond. Op die manier had Mijn begeleider mij hierbij
kunnen helpen.
Gevolg: Wat gebeurde er toen?
Na de operatie heb ik niks meer gedaan. Ik was opgelucht dat de operatie klaar was. Dit
reflectieverslag schrijven is het eerste wat ik heb gedaan.
Als ik hierop terugkijk had ik ook na de operatie dit aan Mijn begeleider kunnen vertellen, want dan
had Mijn begeleider mijn gedrag kunnen begrijpen en me eventueel kunnen helpen.
