Formuleerfouten – Beschikking herschrijven
Lange zin:
Is een te lange zin achter elkaar, een normale zin heeft ongeveer 15 woorden.
De zin wordt gesplitst door een punt te zetten met daarachter een signaal woord, zodat de zinnen
verband met elkaar hebben en op elkaar aansluiten.
Overbodige woorden zouden weggelaten kunnen worden.
Passieve zin:
Passieve zinnen kun je herkennen aan: Wordt of is. Er ontbreekt meestal een onderwerp.
De persoon wordt in een door bepaling weergegeven.
Bijvoorbeeld: De roomsoezen worden gebakken door de bakker. Om de zin actief te maken moet je
een door-vorm hebben door wie worden de roomsoezen gebakken = door de bakker.
Actief: De bakker bakt de roomsoezen.
Naamwoordconstructie:
Werkwoorden die als zelfstandig naamwoord worden gebruikt, door het of de ervoor of woorden
met -ing.
Door het werkwoord weer te laten werken moeten de werkwoorden weer wat doen met het
onderwerp.
Lange aanloop:
Bij een lange aanloop staat het belangrijkste van de zin op het einde van de zin. Om de formuleerfout
eruit te halen zet je dat vooraan de zin. Daarna schrijf je de rest erachter aan.
Kijken of de zin nog klopt, anders een signaalwoord toevoegen.
Tangconstructie:
Bij een tangconstructie is de belangrijkste gedeelte van een zin gesplitst. Deze zet je weer achter
elkaar door de zin te herschrijven. Daarachter zet je dan de minder belangrijke informatie
De zin weer een verband laten hebben door een signaalwoord.
Voorzetseluitdrukking:
Woorden die heel formeel zijn, hier andere signaalwoorden voor gebruiken die minder formeel zijn.
Dubbele ontkenning:
Bij een dubbele ontkenning wordt er in de zin 2 keer een ontkenning gebruikt.
Voorbeeld: Ik ben daar nooit niet geweest,
In het voorbeeld staat er: Dat je er nog nooit niet bent geweest, dus je bent er nog geen een keer
niet heen gegaan. Dus je zegt eigenlijk. Ik ben er heen geweest.
Als er twee keer niet in een zin staat wordt dit positief, dus diegene heeft het wel gedaan.
Lange zin:
Is een te lange zin achter elkaar, een normale zin heeft ongeveer 15 woorden.
De zin wordt gesplitst door een punt te zetten met daarachter een signaal woord, zodat de zinnen
verband met elkaar hebben en op elkaar aansluiten.
Overbodige woorden zouden weggelaten kunnen worden.
Passieve zin:
Passieve zinnen kun je herkennen aan: Wordt of is. Er ontbreekt meestal een onderwerp.
De persoon wordt in een door bepaling weergegeven.
Bijvoorbeeld: De roomsoezen worden gebakken door de bakker. Om de zin actief te maken moet je
een door-vorm hebben door wie worden de roomsoezen gebakken = door de bakker.
Actief: De bakker bakt de roomsoezen.
Naamwoordconstructie:
Werkwoorden die als zelfstandig naamwoord worden gebruikt, door het of de ervoor of woorden
met -ing.
Door het werkwoord weer te laten werken moeten de werkwoorden weer wat doen met het
onderwerp.
Lange aanloop:
Bij een lange aanloop staat het belangrijkste van de zin op het einde van de zin. Om de formuleerfout
eruit te halen zet je dat vooraan de zin. Daarna schrijf je de rest erachter aan.
Kijken of de zin nog klopt, anders een signaalwoord toevoegen.
Tangconstructie:
Bij een tangconstructie is de belangrijkste gedeelte van een zin gesplitst. Deze zet je weer achter
elkaar door de zin te herschrijven. Daarachter zet je dan de minder belangrijke informatie
De zin weer een verband laten hebben door een signaalwoord.
Voorzetseluitdrukking:
Woorden die heel formeel zijn, hier andere signaalwoorden voor gebruiken die minder formeel zijn.
Dubbele ontkenning:
Bij een dubbele ontkenning wordt er in de zin 2 keer een ontkenning gebruikt.
Voorbeeld: Ik ben daar nooit niet geweest,
In het voorbeeld staat er: Dat je er nog nooit niet bent geweest, dus je bent er nog geen een keer
niet heen gegaan. Dus je zegt eigenlijk. Ik ben er heen geweest.
Als er twee keer niet in een zin staat wordt dit positief, dus diegene heeft het wel gedaan.
