Het oudste Rome (3,1)
Het oudste rome
Rome was in de achtste eeuw v.Chr. een van de vele nederzettingen in de landstreek Latium. Er was een
oversteekplaats over de rivier de Tiber. Rome zelf had zout te bieden. Dat was toen zeldzaam en zo kostbaar dat
soldaten en ambtenaren een zoutrantsoen meekregen. Vanaf ongeveer 620 v.Chr. had Rome koningen uit
belangrijke Etruskische families. Onder aan de Capitolijnse heuvel kwam het forum , een vlakte die het politieke
centrum werd en waar veel tempels en handelsgebouwen (basilica’s) stonden. De landbouw bleef voor de
Romeinen nog lang het belangrijkste middel van bestaan, vooral veeteelt.
Rome als wereldmacht
In de vierde en de derde eeuw v.Chr. breidden de Romeinen hun macht steeds verder uit over Italië (zie bron 2).
Door de verovering van de Griekse kolonies in Zuid-Italië kwamen ze in contact met de rijke Griekshellenistische
cultuur.Carthago. Deze Noord-Afrikaanse stadstaat was heer en meester in het westelijke Middellandse
Zeegebied. n de derde eeuw v.Chr. voerden de Romeinen twee oorlogen tegen de Carthagers (door de
Romeinen ‘Puniërs’ genoemd). in twee eeuwen veroverde Rome het westelijk deel van de hellenistische rijken
(zie hoofdstuk 2, bron 21), bijna heel Spanje en Noord-Afrika. Nu was er echt sprake van een Imperium
Romanum , een Romeins Rijk.
Julius Caesar
In de eerste eeuw v.Chr. waren veel legercommandanten zo machtig en rijk geworden dat ze konden doen wat
ze wilden. tussen 58 en 50 v.Chr. veroverde hij heel Gallië door slim gebruik te maken van ruzies tussen de
Gallische stamhoofden. Zelf werd hij door de verovering van Gallië een van de rijkste Romeinen van zijn tijd.
Daardoor werd hij ook politiek oppermachtig.
Koningstijd, Republiek, Keizertijd (3,2)
Nooit meer een koning!
Volgens de verhalen hadden de Romeinen in 509 v.Chr. de Etruskische koning Tarquinius Superbus verjaagd.
Hij was arrogant en wreed. De monarchie werd afgeschaft. Nooit mocht er meer 1 persoon zo veel macht
hebben.
En ook mocht de macht niet meer overgaan van vader op zoon. Dus werd Rome een republiek . Elk jaar kozen
de Romeinen twee nieuwe personen als hoogste machthebbers: de consuls .
De senaat bestond uit eerst uit 300 leden en vanaf 80 v.Chr. uit 600. Officieel gaf de senaat de consuls alleen
advies, maar dat advies werd bijna altijd opgevolgd.
Patriciërs en plebejers
De oude adellijke families die de koning hadden verjaagd, kregen zo de macht in Rome. Zij zaten in de senaat,
zij leverden de consuls en andere bestuurders en zij waren rechters en priesters. Als patres (vaders) van het
Romeinse volk werden ze patriciërs genoemd. De rest van het Romeinse volk, de plebejers, had nauwelijks
politieke invloed. Plebejers mochten stemmen in de volksvergadering, maar hun stemmen telden minder mee dan
die van de patriciërs. In de 4 eeuw v.Chr. groeide Rome er wam steeds meer handel en er ontstonden tussen
plebejers grote verschillen in rijkdom.
Deze rijke plebejers vonden het oneerlijk dat zij niet dezelfde rechten hadden en geen consul of senator konden
worden. In 287 v.Chr. hadden de plebejers bereikt dat zij volledig gelijke rechten genoten.
minstens één consul moest plebejer zijn (allebei mocht dus ook) en ze hadden eigen bestuurders, de
tien volkstribunen , die hen moesten beschermen en steunen
Burgeroorlogen
Het oudste rome
Rome was in de achtste eeuw v.Chr. een van de vele nederzettingen in de landstreek Latium. Er was een
oversteekplaats over de rivier de Tiber. Rome zelf had zout te bieden. Dat was toen zeldzaam en zo kostbaar dat
soldaten en ambtenaren een zoutrantsoen meekregen. Vanaf ongeveer 620 v.Chr. had Rome koningen uit
belangrijke Etruskische families. Onder aan de Capitolijnse heuvel kwam het forum , een vlakte die het politieke
centrum werd en waar veel tempels en handelsgebouwen (basilica’s) stonden. De landbouw bleef voor de
Romeinen nog lang het belangrijkste middel van bestaan, vooral veeteelt.
Rome als wereldmacht
In de vierde en de derde eeuw v.Chr. breidden de Romeinen hun macht steeds verder uit over Italië (zie bron 2).
Door de verovering van de Griekse kolonies in Zuid-Italië kwamen ze in contact met de rijke Griekshellenistische
cultuur.Carthago. Deze Noord-Afrikaanse stadstaat was heer en meester in het westelijke Middellandse
Zeegebied. n de derde eeuw v.Chr. voerden de Romeinen twee oorlogen tegen de Carthagers (door de
Romeinen ‘Puniërs’ genoemd). in twee eeuwen veroverde Rome het westelijk deel van de hellenistische rijken
(zie hoofdstuk 2, bron 21), bijna heel Spanje en Noord-Afrika. Nu was er echt sprake van een Imperium
Romanum , een Romeins Rijk.
Julius Caesar
In de eerste eeuw v.Chr. waren veel legercommandanten zo machtig en rijk geworden dat ze konden doen wat
ze wilden. tussen 58 en 50 v.Chr. veroverde hij heel Gallië door slim gebruik te maken van ruzies tussen de
Gallische stamhoofden. Zelf werd hij door de verovering van Gallië een van de rijkste Romeinen van zijn tijd.
Daardoor werd hij ook politiek oppermachtig.
Koningstijd, Republiek, Keizertijd (3,2)
Nooit meer een koning!
Volgens de verhalen hadden de Romeinen in 509 v.Chr. de Etruskische koning Tarquinius Superbus verjaagd.
Hij was arrogant en wreed. De monarchie werd afgeschaft. Nooit mocht er meer 1 persoon zo veel macht
hebben.
En ook mocht de macht niet meer overgaan van vader op zoon. Dus werd Rome een republiek . Elk jaar kozen
de Romeinen twee nieuwe personen als hoogste machthebbers: de consuls .
De senaat bestond uit eerst uit 300 leden en vanaf 80 v.Chr. uit 600. Officieel gaf de senaat de consuls alleen
advies, maar dat advies werd bijna altijd opgevolgd.
Patriciërs en plebejers
De oude adellijke families die de koning hadden verjaagd, kregen zo de macht in Rome. Zij zaten in de senaat,
zij leverden de consuls en andere bestuurders en zij waren rechters en priesters. Als patres (vaders) van het
Romeinse volk werden ze patriciërs genoemd. De rest van het Romeinse volk, de plebejers, had nauwelijks
politieke invloed. Plebejers mochten stemmen in de volksvergadering, maar hun stemmen telden minder mee dan
die van de patriciërs. In de 4 eeuw v.Chr. groeide Rome er wam steeds meer handel en er ontstonden tussen
plebejers grote verschillen in rijkdom.
Deze rijke plebejers vonden het oneerlijk dat zij niet dezelfde rechten hadden en geen consul of senator konden
worden. In 287 v.Chr. hadden de plebejers bereikt dat zij volledig gelijke rechten genoten.
minstens één consul moest plebejer zijn (allebei mocht dus ook) en ze hadden eigen bestuurders, de
tien volkstribunen , die hen moesten beschermen en steunen
Burgeroorlogen
