MOZ PARODONTOLOGIE 3.1
→ Diagnostiek algemene principes
Diagnostiek is een label.
Diagnostiek is gebaseerd op parodontale conditie of aandoening.
Diagnose is primair afgeleid van informatie door patiënt gegeven in combinatie met gegevens verzameld in het
mondonderzoek.
Informatie komt uit anamnese en voorgeschiedenis.
Soms zijn er sprake van aanvullende informatie om tot een besluit te komen.
Aanvullende informatie zoals labotests en radiografische beelden.
Diagnostiek is een beetje gokken.
Bij stellen van diagnose worden er keuzes gemaakt.
Er wordt verondersteld om andere keuzes uit te sluiten.
Diagnose kan verkeerd zijn, daarom is het belangrijk om steeds differentiële diagnose te stellen.
Differentiële diagnose zijn:
- alternatief
- andere optie
- andere behandelplan
4 kernzinnen van diagnostiek zijn:
1. Geen diagnose zonder anamnese.
2. Geen behandeling zonder diagnose.
3. Geen prognose zonder diagnose.
4. Een classificatie is geen diagnose.
Anamnese bestaat uit informatie van patiënt en medische/ dentale voorgeschiedenis.
Diagnose bestaat uit klinische informatie uit het (mond)onderzoek.
Prognose zijn individuele risico-inschatting en alternatieven.
Bij prognose wordt rekening gehouden met de wensen van de patiënt.
Classificatie geeft geen richting, maar er is individuele diagnose nodig.
Accurate diagnose is belangrijk voor opstellen van een behandelplan.
Accurate diagnose is belangrijk voor instellen behandeling.
Behandeling moet effectief het probleem oplossen.
Diagnosestelling is bepaald door ervaring en bekendheid van de practicus met de betreffende aandoening.
Eventueel verwijzen voor advies.
Er is een wettelijke verplichting als zorgverstrekker om dergelijke informatie en behandelde opties mee te
geven aan de patiënt.
Het is belangrijk om stil te staan of de voorgestelde/ uitgevoerde behandeling de hulpvraag van de patiënt
tegemoet komt.
MOZ PARODONTOLOGIE 3.2
,→ Diagnostiek klinische parameters
Bij klinisch onderzoek wordt er gekeken naar het volgende:
- supra- en subgingivale plaque
- supra- subgingivaal tandsteen
- pocketdiepte
- bloeding na sonderen
- recessies
- furcaties
- mobiliteit
Klinische parameters voor de parodontale status zijn:
- zwelling
- spontane bloeding
- plaque
- diastemen (geen contactpunt, afgevlakt papil)
- sondeerdiepte
- pusafvloei
- creviculaire vloeistof
- mobiliteit
Sonderen gebeurt met een pocketsonde.
Tijdens sonderen wordt de pocketsonde ingebracht in de sulcus of pocket.
Sulcus is sondeerdiepte van gezond parodontium.
Sulcus is een diepte van 1-3 mm.
Pocket is pathologisch verdiepte sulcus.
Pocket heeft een diepte van boven de 3-4 mm.
Metingen met pocketsonde worden genoteerd in de parodontale status.
Pockets worden op alle vlakken gemeten.
Pusafvloei is een belangrijke teken van ontsteking onder de gingiva.
Waarschijnlijk is er bij de pusafvloei sprake van afbraakproces van de witte bloedcellen.
Bij de pusaflvoei is er ook een verhoogde toename van de creviculaire vloeistof.
Creviculaire vloeistof is een serumachtige vloeistof.
, Creviculaire vloeistof is afhankelijk van de mate van inflammatie.
Inflammatie bestaat uit witte bloedcellen, epitheelcellen en exsudaat uit capillairen.
Creviculaire vloeistof dient meestal als research parameter.
Creviculaire vloeistof kan ook op een andere manier worden gemeten.
Creviculaire vloeistof meting wordt toegepast in research.
Hierbij maakt men gebruik van papieren puntjes.
Papieren puntjes worden in de sulcus aangebracht.
Papieren puntjes nemen het vocht op.
Opgenomen vocht wordt chemisch, microbieel of genetisch geanalyseerd.
Ook de mobiliteit wordt genoteerd op de parodontale status.
De mobiliteit geeft men een idee over de fixatie van de wortel in het kaakbot.
Mobiliteit wordt gecontroleerd met 2 instrument, waarbij de element van buccaal naar linguaal/ palatinaal
wordt bewogen.
Mobiliteit wordt onderverdeeld in graden:
- Graad 1: licht beweeglijk horizontaal
- Graad 2: goed beweeglijk horizontaal
- Graad 3: beweeglijk verticaal en horizontaal
Graad 3 is vaak terminaal en leidt vaak tot extraheren.
Sonderen is eigenlijk opmeten waar de aanhechtingsepitheel verkleving ligt ten opzichte van de gingivale rand.
Sondeerdiepte geeft een idee van de gezondheid en aanhechting van de gingiva.
Sulcus is ondiep.
Sulcus is 1-3 mm.
Pocket is dieper.
Pocket is meer dan 4 mm.
Aan de buitenkant is het niet altijd zichtbaar hoe het van binnen eruit ziet.
Stappen van sonderen:
1. Begin bij het distale lijnhoek en sondeer richting interdentale ruimte aan de distale zijde.
2. Indien sondeerpunt vlakbij het interdentale col bevindt, verplaats de sondeerpunt richting de
interdentale col.
3. Verwijder de sondeerpunt van de sulcus in de interdentale ruimte.
4. Plaat de sondeerpunt weer in de distale lijnhoek.
5. Doorloop de sulcus van het gladde vlak zonder de sulcus te verlaten.
6. Ga vanuit de mesiale lijnhoek naar de interdentale ruimte aan de mesiale zijde.
→ Diagnostiek algemene principes
Diagnostiek is een label.
Diagnostiek is gebaseerd op parodontale conditie of aandoening.
Diagnose is primair afgeleid van informatie door patiënt gegeven in combinatie met gegevens verzameld in het
mondonderzoek.
Informatie komt uit anamnese en voorgeschiedenis.
Soms zijn er sprake van aanvullende informatie om tot een besluit te komen.
Aanvullende informatie zoals labotests en radiografische beelden.
Diagnostiek is een beetje gokken.
Bij stellen van diagnose worden er keuzes gemaakt.
Er wordt verondersteld om andere keuzes uit te sluiten.
Diagnose kan verkeerd zijn, daarom is het belangrijk om steeds differentiële diagnose te stellen.
Differentiële diagnose zijn:
- alternatief
- andere optie
- andere behandelplan
4 kernzinnen van diagnostiek zijn:
1. Geen diagnose zonder anamnese.
2. Geen behandeling zonder diagnose.
3. Geen prognose zonder diagnose.
4. Een classificatie is geen diagnose.
Anamnese bestaat uit informatie van patiënt en medische/ dentale voorgeschiedenis.
Diagnose bestaat uit klinische informatie uit het (mond)onderzoek.
Prognose zijn individuele risico-inschatting en alternatieven.
Bij prognose wordt rekening gehouden met de wensen van de patiënt.
Classificatie geeft geen richting, maar er is individuele diagnose nodig.
Accurate diagnose is belangrijk voor opstellen van een behandelplan.
Accurate diagnose is belangrijk voor instellen behandeling.
Behandeling moet effectief het probleem oplossen.
Diagnosestelling is bepaald door ervaring en bekendheid van de practicus met de betreffende aandoening.
Eventueel verwijzen voor advies.
Er is een wettelijke verplichting als zorgverstrekker om dergelijke informatie en behandelde opties mee te
geven aan de patiënt.
Het is belangrijk om stil te staan of de voorgestelde/ uitgevoerde behandeling de hulpvraag van de patiënt
tegemoet komt.
MOZ PARODONTOLOGIE 3.2
,→ Diagnostiek klinische parameters
Bij klinisch onderzoek wordt er gekeken naar het volgende:
- supra- en subgingivale plaque
- supra- subgingivaal tandsteen
- pocketdiepte
- bloeding na sonderen
- recessies
- furcaties
- mobiliteit
Klinische parameters voor de parodontale status zijn:
- zwelling
- spontane bloeding
- plaque
- diastemen (geen contactpunt, afgevlakt papil)
- sondeerdiepte
- pusafvloei
- creviculaire vloeistof
- mobiliteit
Sonderen gebeurt met een pocketsonde.
Tijdens sonderen wordt de pocketsonde ingebracht in de sulcus of pocket.
Sulcus is sondeerdiepte van gezond parodontium.
Sulcus is een diepte van 1-3 mm.
Pocket is pathologisch verdiepte sulcus.
Pocket heeft een diepte van boven de 3-4 mm.
Metingen met pocketsonde worden genoteerd in de parodontale status.
Pockets worden op alle vlakken gemeten.
Pusafvloei is een belangrijke teken van ontsteking onder de gingiva.
Waarschijnlijk is er bij de pusafvloei sprake van afbraakproces van de witte bloedcellen.
Bij de pusaflvoei is er ook een verhoogde toename van de creviculaire vloeistof.
Creviculaire vloeistof is een serumachtige vloeistof.
, Creviculaire vloeistof is afhankelijk van de mate van inflammatie.
Inflammatie bestaat uit witte bloedcellen, epitheelcellen en exsudaat uit capillairen.
Creviculaire vloeistof dient meestal als research parameter.
Creviculaire vloeistof kan ook op een andere manier worden gemeten.
Creviculaire vloeistof meting wordt toegepast in research.
Hierbij maakt men gebruik van papieren puntjes.
Papieren puntjes worden in de sulcus aangebracht.
Papieren puntjes nemen het vocht op.
Opgenomen vocht wordt chemisch, microbieel of genetisch geanalyseerd.
Ook de mobiliteit wordt genoteerd op de parodontale status.
De mobiliteit geeft men een idee over de fixatie van de wortel in het kaakbot.
Mobiliteit wordt gecontroleerd met 2 instrument, waarbij de element van buccaal naar linguaal/ palatinaal
wordt bewogen.
Mobiliteit wordt onderverdeeld in graden:
- Graad 1: licht beweeglijk horizontaal
- Graad 2: goed beweeglijk horizontaal
- Graad 3: beweeglijk verticaal en horizontaal
Graad 3 is vaak terminaal en leidt vaak tot extraheren.
Sonderen is eigenlijk opmeten waar de aanhechtingsepitheel verkleving ligt ten opzichte van de gingivale rand.
Sondeerdiepte geeft een idee van de gezondheid en aanhechting van de gingiva.
Sulcus is ondiep.
Sulcus is 1-3 mm.
Pocket is dieper.
Pocket is meer dan 4 mm.
Aan de buitenkant is het niet altijd zichtbaar hoe het van binnen eruit ziet.
Stappen van sonderen:
1. Begin bij het distale lijnhoek en sondeer richting interdentale ruimte aan de distale zijde.
2. Indien sondeerpunt vlakbij het interdentale col bevindt, verplaats de sondeerpunt richting de
interdentale col.
3. Verwijder de sondeerpunt van de sulcus in de interdentale ruimte.
4. Plaat de sondeerpunt weer in de distale lijnhoek.
5. Doorloop de sulcus van het gladde vlak zonder de sulcus te verlaten.
6. Ga vanuit de mesiale lijnhoek naar de interdentale ruimte aan de mesiale zijde.
