Mariska Janssen (2710918)
Wetenschapsfilosofie
22-03-2022
Vrije Universiteit Amsterdam
Wetenschapsfilosofie (S_WF_2022)
Wekelijkse opdracht 7 (van 9) - “Reductionism, rational choice theory and functionalism”
Leesvragen:
1. Wat is een 'Prisoner's Dilemma' in de speltheorie? Hoe verhoudt het zich tot het 'free-rider'-
probleem in sociale situaties zoals revoluties? (1pt.)
Het prisoner’s dilemma is een standaardvoorbeeld van een spel binnen de speltheorie en laat een situatie
zien waarin twee volkomen rationele actoren een keuze maken die geen optimaal resultaat levert.
Ondanks het feit dat samenwerken voor beide actoren het best zou zijn voor hun eigen belang, maken
ze deze keuze niet. Het prisoner’s dilemma kan worden gebruikt om het ‘free-rider’-probleem in sociale
situaties, zoals in revoluties, te verklaren. Het ‘free-rider’-probleem reflecteert het sociale dilemma voor
individuen om wel of geen bijdrage te leveren aan een collectieve actie. In het geval van een revolutie
zou het gunstig zijn als alle individuen samen zouden werken. Dit zou het beste resultaat opleveren voor
iedereen aangezien de kans dan het grootst is dat er naar hen wordt geluisterd en er daadwerkelijk
veranderingen komen in de samenleving. Echter, individuen hebben de neiging om stil te blijven zitten
en anderen het werk te laten doen. Zij kunnen op deze manier toch genieten van de voordelen en hoeven
zelf geen mogelijke nadelen tegemoet te komen.
2. Hoe verklaart Hempels ‘covering law explanation’ sociale fenomenen? Wat zijn de rollen van
'explanans' en 'explananda' bij het behandelen van covering law explanations? (1pt.)
Het Covering Law Model van Gustav Hempel zegt dat een bepaald fenomeen kan worden verklaard
door middel van een wet en een aanvankelijke toestand (‘initial condition’). Hempel gebruikt de termen
‘explanans’ en ‘explananda’ voor het fenomeen, de wet en de aanvankelijke toestand. De ‘explanandum’
is hetgeen dat verklaard moet worden, dus het fenomeen. De ‘explanans’ zijn de aspecten, de wet en de
aanvankelijke toestand, die de ‘explanandum’ moeten verklaren. Volgens Hempel kunnen covering law
explanations, waarbij de ‘explanandum’ wordt verklaard door de ‘explanans’ ook worden toegepast op
sociale fenomenen. Echter, zegt hij, sociale fenomenen zijn vaak complex en kunnen niet worden
verklaard door middel van één wet. Daarom moeten ze worden onderverdeeld in sub-gebeurtenissen die
stuk voor stuk kunnen worden verklaard door middel van verschillende wetten.
3. Welke drie soorten ‘individualism’ worden door Risjord besproken? Hoe staat elk in relatie
tot Durkheims 'holism'? (1pt.)
Risjord bespreekt drie verschillende punten van contrast tussen ‘individualism’ en ‘holism’:
• Theoretisch: individualisten stellen dat theorieën uit de sociale wetenschappen kunnen worden
afgeleid uit theorieën van de psychologie. Dit betekent dat het mogelijk zou zijn om
voorspellingen te doen over gebeurtenissen op sociaal niveau gebaseerd op kennis van de
psychologie van individuen. Holisten stellen juist dat theorieën uit de sociale wetenschappen
niet afhankelijk zijn van theorieën op lager niveau.
, • Ontologisch: individualisten stellen dat de wereld bestaat uit individuele actoren en hun eigen
bezittingen. Holisten geloven daarentegen dat er ook sociale entiteiten en sociale eigenschappen
bestaan.
• Verklarend: individualisten zijn van mening dat verklaringen in de sociale wetenschappen
moeten verwijzen naar individuele acties, terwijl holisten ook verklaringen op sociaal niveau
accepteren.
4. Hoe bieden ‘multiple realizability’ en het ‘remainder argument’ tegenargumenten voor de
reductionistische benadering van het individualism? (1pt.)
Volgens het individualisme worden gebeurtenissen op sociaal niveau herleid tot individuele keuzes en
acties. Sociale theorieën kunnen volgens individualisten dus worden afgeleid van theorieën die
betrekking hebben op individuen. Echter, het ‘remainder argument’ en ‘multiple realizability’ laten zien
dat dit niet mogelijk is. Het ‘remainder’ argument stelt dat er altijd een soort sociaal overschot zal
achterblijven wanneer men probeert sociale fenomenen af te leiden van individuele termen. Dit gebeurt
aangezien individuen nooit op zichzelf staan in sociale groepen. Acties en keuzes die worden gemaakt
zijn gebaseerd op normen en waarden die heersen in de groep. ‘Multiple realizability’ is het feit dat vele
sociale fenomenen geen vaststaande structuur op individueel niveau hebben. Er zijn bijvoorbeeld
meerdere mogelijkheden om een kerk te structureren op basis van de mensen die erbij horen, daar is
geen vaste oplossing voor.
5. Hoe zorgt ‘moderate methodological individualism’ voor een middenweg tussen ‘holism’ en
‘strong methodological individualism’? (1pt.)
‘Strong methodological individualism’ houdt in dat verklaringen in de sociale wetenschappen altijd en
alleen moeten refereren naar individuen, hun acties, en bezittingen. Volgens het holism hoeven
verklaringen in de sociale wetenschappen juist niet te refereren naar individuen. Volgens deze kijk van
het reductionisme mogen verklaringen alleen een beroep doen op sociale entiteiten of bezittingen.
‘Moderate methodological individualism’ zegt dat verklaringen in de sociale wetenschappen op een of
andere manier moeten verwijzen naar individuen en zorgt met deze definitie voor een middenweg tussen
het holisme en het sterke methodologische individualisme. Het gaat tegen het holisme in dat zegt dat het
helemaal niet nodig is om naar individuen te verwijzen, en het is een mildere variant van het sterke
methodologische individualisme. Beide uitersten hebben namelijk belangrijke standpunten: ‘multiple
realizability’ laat zien dat het nutteloos of onmogelijk is om sociale fenomenen te verklaren door enkel
en alleen te refereren naar individuen. Tegelijkertijd zijn individuen wel van belang om sociale
fenomenen te verklaren aangezien hun acties de relaties tussen deze fenomenen bemiddelen.
Wetenschapsfilosofie
22-03-2022
Vrije Universiteit Amsterdam
Wetenschapsfilosofie (S_WF_2022)
Wekelijkse opdracht 7 (van 9) - “Reductionism, rational choice theory and functionalism”
Leesvragen:
1. Wat is een 'Prisoner's Dilemma' in de speltheorie? Hoe verhoudt het zich tot het 'free-rider'-
probleem in sociale situaties zoals revoluties? (1pt.)
Het prisoner’s dilemma is een standaardvoorbeeld van een spel binnen de speltheorie en laat een situatie
zien waarin twee volkomen rationele actoren een keuze maken die geen optimaal resultaat levert.
Ondanks het feit dat samenwerken voor beide actoren het best zou zijn voor hun eigen belang, maken
ze deze keuze niet. Het prisoner’s dilemma kan worden gebruikt om het ‘free-rider’-probleem in sociale
situaties, zoals in revoluties, te verklaren. Het ‘free-rider’-probleem reflecteert het sociale dilemma voor
individuen om wel of geen bijdrage te leveren aan een collectieve actie. In het geval van een revolutie
zou het gunstig zijn als alle individuen samen zouden werken. Dit zou het beste resultaat opleveren voor
iedereen aangezien de kans dan het grootst is dat er naar hen wordt geluisterd en er daadwerkelijk
veranderingen komen in de samenleving. Echter, individuen hebben de neiging om stil te blijven zitten
en anderen het werk te laten doen. Zij kunnen op deze manier toch genieten van de voordelen en hoeven
zelf geen mogelijke nadelen tegemoet te komen.
2. Hoe verklaart Hempels ‘covering law explanation’ sociale fenomenen? Wat zijn de rollen van
'explanans' en 'explananda' bij het behandelen van covering law explanations? (1pt.)
Het Covering Law Model van Gustav Hempel zegt dat een bepaald fenomeen kan worden verklaard
door middel van een wet en een aanvankelijke toestand (‘initial condition’). Hempel gebruikt de termen
‘explanans’ en ‘explananda’ voor het fenomeen, de wet en de aanvankelijke toestand. De ‘explanandum’
is hetgeen dat verklaard moet worden, dus het fenomeen. De ‘explanans’ zijn de aspecten, de wet en de
aanvankelijke toestand, die de ‘explanandum’ moeten verklaren. Volgens Hempel kunnen covering law
explanations, waarbij de ‘explanandum’ wordt verklaard door de ‘explanans’ ook worden toegepast op
sociale fenomenen. Echter, zegt hij, sociale fenomenen zijn vaak complex en kunnen niet worden
verklaard door middel van één wet. Daarom moeten ze worden onderverdeeld in sub-gebeurtenissen die
stuk voor stuk kunnen worden verklaard door middel van verschillende wetten.
3. Welke drie soorten ‘individualism’ worden door Risjord besproken? Hoe staat elk in relatie
tot Durkheims 'holism'? (1pt.)
Risjord bespreekt drie verschillende punten van contrast tussen ‘individualism’ en ‘holism’:
• Theoretisch: individualisten stellen dat theorieën uit de sociale wetenschappen kunnen worden
afgeleid uit theorieën van de psychologie. Dit betekent dat het mogelijk zou zijn om
voorspellingen te doen over gebeurtenissen op sociaal niveau gebaseerd op kennis van de
psychologie van individuen. Holisten stellen juist dat theorieën uit de sociale wetenschappen
niet afhankelijk zijn van theorieën op lager niveau.
, • Ontologisch: individualisten stellen dat de wereld bestaat uit individuele actoren en hun eigen
bezittingen. Holisten geloven daarentegen dat er ook sociale entiteiten en sociale eigenschappen
bestaan.
• Verklarend: individualisten zijn van mening dat verklaringen in de sociale wetenschappen
moeten verwijzen naar individuele acties, terwijl holisten ook verklaringen op sociaal niveau
accepteren.
4. Hoe bieden ‘multiple realizability’ en het ‘remainder argument’ tegenargumenten voor de
reductionistische benadering van het individualism? (1pt.)
Volgens het individualisme worden gebeurtenissen op sociaal niveau herleid tot individuele keuzes en
acties. Sociale theorieën kunnen volgens individualisten dus worden afgeleid van theorieën die
betrekking hebben op individuen. Echter, het ‘remainder argument’ en ‘multiple realizability’ laten zien
dat dit niet mogelijk is. Het ‘remainder’ argument stelt dat er altijd een soort sociaal overschot zal
achterblijven wanneer men probeert sociale fenomenen af te leiden van individuele termen. Dit gebeurt
aangezien individuen nooit op zichzelf staan in sociale groepen. Acties en keuzes die worden gemaakt
zijn gebaseerd op normen en waarden die heersen in de groep. ‘Multiple realizability’ is het feit dat vele
sociale fenomenen geen vaststaande structuur op individueel niveau hebben. Er zijn bijvoorbeeld
meerdere mogelijkheden om een kerk te structureren op basis van de mensen die erbij horen, daar is
geen vaste oplossing voor.
5. Hoe zorgt ‘moderate methodological individualism’ voor een middenweg tussen ‘holism’ en
‘strong methodological individualism’? (1pt.)
‘Strong methodological individualism’ houdt in dat verklaringen in de sociale wetenschappen altijd en
alleen moeten refereren naar individuen, hun acties, en bezittingen. Volgens het holism hoeven
verklaringen in de sociale wetenschappen juist niet te refereren naar individuen. Volgens deze kijk van
het reductionisme mogen verklaringen alleen een beroep doen op sociale entiteiten of bezittingen.
‘Moderate methodological individualism’ zegt dat verklaringen in de sociale wetenschappen op een of
andere manier moeten verwijzen naar individuen en zorgt met deze definitie voor een middenweg tussen
het holisme en het sterke methodologische individualisme. Het gaat tegen het holisme in dat zegt dat het
helemaal niet nodig is om naar individuen te verwijzen, en het is een mildere variant van het sterke
methodologische individualisme. Beide uitersten hebben namelijk belangrijke standpunten: ‘multiple
realizability’ laat zien dat het nutteloos of onmogelijk is om sociale fenomenen te verklaren door enkel
en alleen te refereren naar individuen. Tegelijkertijd zijn individuen wel van belang om sociale
fenomenen te verklaren aangezien hun acties de relaties tussen deze fenomenen bemiddelen.
