MWB- Situatie-Prikkel-Vraag
Situatie:
Een situatie die in mijn hoofd is blijven hangen is als volgt:
Mijn stagebegeleider en ik hadden een gesprek met een cliënt. Het was niet een gesprek dat
ik gewend was. Normaliter voeren we intakegesprekken en vervolggesprekken die
voornamelijk gaan over het aanpakken van schulden, daarbij komt een minnelijk of een
wettelijk traject bij kijken. Dit keer ging het om een moratorium. Mijn stagebegeleider gaf
voor het gesprek ook aan, dat dit soort gesprekken niet vaak voorkomen. Het verhaal in
grote lijnen van de cliënt was al bekend bij mijn stagebegeleider omdat die contact heeft
met de bewindvoerder van de cliënt. Dit bekent dat alles via de bewindvoerder gaat, omdat
de cliënt simpelweg onder bewind staat. Voor het gesprek gaf mijn stagebegeleider al aan
mij en de bevindvoerder, dat ze weinig kans ziet dat het moratorium door de rechter wordt
toegewezen. Zij had hiervoor haar redenen, ik kon mij daarin vinden. Uiteindelijk had mijn
stagebegeleider gelijk ook, want het moratorium werd afgewezen om precies dezelfde
redenen die mijn stagebegeleider eerder bij mij aangaf. Mijn stagebegeleider die moet
ondanks dat zij weet dat het moratorium weinig kans van slagen heeft, toch de moratorium
indienen. In dit geval, had meneer zijn arbeidsovereenkomst niet in orde waardoor er geen
zekerheid is dat hij de huur kan betalen. Dit is natuurlijk voor de stagebegeleider tijdrovend,
dat ondanks ze van tevoren ziet dat het moratorium geen zin heeft alsnog een gesprek moet
voeren met de cliënt en het moet indienen bij de rechter.
Prikkel
Het is mij bijgebleven, omdat ik het bijzonder vind dat ondanks een cliënt zich niet voldoet
aan de voorwaarden, de schuldhulpverlener het moratorium moet indienen bij de rechter.
Dit is zo geregeld volgens de organisatie, omdat de schuldhulpverlener niet mag zitten op de
stoel van de rechter. Het meest lastige aan deze situatie, is dat je als schuldhulpverlener
bereid moet zijn om je tijd te besteden aan een casus waar van je weet dat nergens naar toe
zal leiden. Dus ondank je weet dat iemand zich niet aan de voorwaarden voldoet, zoals een
arbeidsovereenkomst, een gesprek moet inplannen en een moratorium moet indienen.
Een gevoel dat ik in deze situatie krijg is een beetje onrechtvaardigheid, omdat je als
schuldhulpverlener je tijd beter kan benutten aan een casus die dit wel verdient.
Vraag
Ik denk persoonlijk dat het misschien handig zou zijn om het nadrukkelijk te melden, tijdens
het gesprek, aan de cliënt zelf dat het weinig kans van slagen heeft. Ik weet dat mijn
stagebegeleider dit eerder had aangeven bij zijn bewindvoerder, maar die stond erop vast
dat het moratorium toch wordt ingediend omdat hij er wel vertrouwen in had. Los daarvan
was zijn bewindvoerder op de hoogte ervan dat zijn document niet in orde zijn.
Mijn leervraag is: hoe kan ik de cliënt ervan overtuigen op een correcte wijze dat het
moratorium indienen een klein kans van slagen heeft in zijn situatie, als hij zijn documenten
niet op orde heeft?
Situatie:
Een situatie die in mijn hoofd is blijven hangen is als volgt:
Mijn stagebegeleider en ik hadden een gesprek met een cliënt. Het was niet een gesprek dat
ik gewend was. Normaliter voeren we intakegesprekken en vervolggesprekken die
voornamelijk gaan over het aanpakken van schulden, daarbij komt een minnelijk of een
wettelijk traject bij kijken. Dit keer ging het om een moratorium. Mijn stagebegeleider gaf
voor het gesprek ook aan, dat dit soort gesprekken niet vaak voorkomen. Het verhaal in
grote lijnen van de cliënt was al bekend bij mijn stagebegeleider omdat die contact heeft
met de bewindvoerder van de cliënt. Dit bekent dat alles via de bewindvoerder gaat, omdat
de cliënt simpelweg onder bewind staat. Voor het gesprek gaf mijn stagebegeleider al aan
mij en de bevindvoerder, dat ze weinig kans ziet dat het moratorium door de rechter wordt
toegewezen. Zij had hiervoor haar redenen, ik kon mij daarin vinden. Uiteindelijk had mijn
stagebegeleider gelijk ook, want het moratorium werd afgewezen om precies dezelfde
redenen die mijn stagebegeleider eerder bij mij aangaf. Mijn stagebegeleider die moet
ondanks dat zij weet dat het moratorium weinig kans van slagen heeft, toch de moratorium
indienen. In dit geval, had meneer zijn arbeidsovereenkomst niet in orde waardoor er geen
zekerheid is dat hij de huur kan betalen. Dit is natuurlijk voor de stagebegeleider tijdrovend,
dat ondanks ze van tevoren ziet dat het moratorium geen zin heeft alsnog een gesprek moet
voeren met de cliënt en het moet indienen bij de rechter.
Prikkel
Het is mij bijgebleven, omdat ik het bijzonder vind dat ondanks een cliënt zich niet voldoet
aan de voorwaarden, de schuldhulpverlener het moratorium moet indienen bij de rechter.
Dit is zo geregeld volgens de organisatie, omdat de schuldhulpverlener niet mag zitten op de
stoel van de rechter. Het meest lastige aan deze situatie, is dat je als schuldhulpverlener
bereid moet zijn om je tijd te besteden aan een casus waar van je weet dat nergens naar toe
zal leiden. Dus ondank je weet dat iemand zich niet aan de voorwaarden voldoet, zoals een
arbeidsovereenkomst, een gesprek moet inplannen en een moratorium moet indienen.
Een gevoel dat ik in deze situatie krijg is een beetje onrechtvaardigheid, omdat je als
schuldhulpverlener je tijd beter kan benutten aan een casus die dit wel verdient.
Vraag
Ik denk persoonlijk dat het misschien handig zou zijn om het nadrukkelijk te melden, tijdens
het gesprek, aan de cliënt zelf dat het weinig kans van slagen heeft. Ik weet dat mijn
stagebegeleider dit eerder had aangeven bij zijn bewindvoerder, maar die stond erop vast
dat het moratorium toch wordt ingediend omdat hij er wel vertrouwen in had. Los daarvan
was zijn bewindvoerder op de hoogte ervan dat zijn document niet in orde zijn.
Mijn leervraag is: hoe kan ik de cliënt ervan overtuigen op een correcte wijze dat het
moratorium indienen een klein kans van slagen heeft in zijn situatie, als hij zijn documenten
niet op orde heeft?
