Week 1
HC1: Jeugdcriminaliteit en jeugdbescherming; cijfers, informanten en definities
● Weijers (2020): H1 & H3 (zie hieronder)
● Hendriks et al. (2021): H2 & H29
WG1:
● Hendriks, Stams en Asscher (2021): H6, H8, en H12
● Assink, M., Van der Put, C. E., Hoeve, M., De Vries, S. L. A., Stams, G. J. J. M., &
Oort, F. J. (2015). Risk factors for persistent delinquent behavior among juveniles: A
meta-analytic review. Clinical Psychology Review, 42, 47-61f.
https://doi.org/10.1016/j.cpr.2015.08.002
● Yohros, A. (2022). Examining the relationship between adverse childhood
experiences and juvenile recidivism: a systematic review and meta-analysis. Trauma,
Violence, & Abuse, 15248380211073846.
,Weijers H1 (Julia)
Het traditionele jeugdrecht, gericht op het opvoedend en resocialiserend karakter van
interventies, komt onder druk te staan: kinderen worden niet meer beschouwd als kinderen
die zorg en aandacht nodig hebben, maar als angstaanjagende risicojeugd die een ernstige
bedreiging vormt voor de maatschappelijke orde. Het gaat niet alleen om de ernstige
criminaliteit, maar ook om jongeren die spijbelen en hangjongeren. Nederland probeert de
criminaliteit te bestrijden.
Er is een voortdurende wisselwerking tussen politiek en media. Media rapporteren niet alleen
calamiteiten, maar meten die breed uit. Politici zien zich gedwongen of hun kans schoon om
daar meteen op te reageren en met voorstellen te komen, vaak zonder dat de ernst en de
oorzaken van de incidenten duidelijk zijn of voordat resultaten van eerder beleid en
interventies bekend zijn.
De jeugdcriminaliteit is gedaald in Nederland. In Nederland is onderzocht in hoeverre de
manifeste daling van de jeugdcriminaliteit ook door samenleving en politiek wordt opgepikt.
Nederlandse media vertoont biases in de berichtgeving over jeugdcriminaliteit. De
berichtgeving over de criminaliteit neemt wel toe. Veel aandacht voor high impact crimes,
zoals straatroof en geweld. Ook besteden politieke partijen veel aandacht aan dit onderwerp,
vooral de PVV.
Bronnen:
Politie, gerechtelijke gegevens, zelfrapportages onder jongeren en slachtofferenquêtes.
Politiecijfers zijn echter gebaseerd op de meldingsbereidheid. Om verschillende redenen
hebben misdrijven die zichtbaar zijn (straatcriminaliteit) of als een prioriteit fungeren
(geweldscriminaliteit), of daders met een negatieve prognose (allochtonen) aanzienlijk meer
kans om terecht te komen in de politieregistratie. Er is dus sprake van wisselende prioriteit en
selectiviteit van de sociale constructie. Ook moet er rekening worden gehouden met
demografische factoren.
Zelfrapportages geven een goed beeld van meest voorkomende en typerende jeugddelicten:
zwartrijden, iemand uitschelden vanwege huidskleur, vuurwerk afsteken, vechten en graffiti.
Beperking is dat men slechts een beperkt aantal delicten in de enquête kan opnemen en het
geeft geen goed beeld van de ernst.
Slachtofferenquêtes geven goede indruk van ontwikkeling van het aantal slachtoffers van
misdrijven, maar geven geen uitsluitsel over leeftijd van de daders. Stijging of daling wordt
beïnvloed door toe of afname van meldingsbereidheid en bereidheid politie proces verbaal
maken.
Prestatieparadox: hoe beter de politie haar werk doet, des te meer criminaliteit er lijkt te zijn.
, Na WOII werd criminaliteit gezien als een gevolg van een verstoord aanpassingsproces aan
de heersende waarden en cultuur. In 1989 werd het internationaal verdrag inzake de rechten
van het kind goedgekeurd, waarin rechts- en proceswaarborgen voor kinderen, ook een reeks
sociale verplichtingen voor staten opgenomen werden.
Bindingstheorie Hirschi: goede bindingen van jongeren met sociale subsystemen, zoals
gezin en school, zijn een vangnet van sociale controle en werkt remmend ten aanzien van
jeugddelinquentie.
Age-crime curve: stijging delinquentie jongeren, daling 18 jaar of ouder.
Een van de belangrijkste gevolgtrekkingen van de levensloopcriminologie is dat de gedachte
dat er een algemene oorzaak voor het ontstaan van criminaliteit en van criminele carrières
zou kunnen worden gevonden, verworpen moet worden. Als het echt misgaat met een
jongere, blijken er meerdere risicofactoren in het spel. Om dit aan te kunnen moet er sprake
zijn van tenminste 1 levensdomein met continuïteit.
Geweld bij oudere adolescenten maakt eerder deel uit van een bredere set van problematische
gedragingen en delicten en van een zorgelijke levensstijl dan dat jongeren zich daar als het
ware op toeleggen. Bij minderjarige geweldplegers (15-17) gaat het om gebrekkige scholing,
een zwakke gezinsachtergrond, onvoldoende toezicht, veel leven op straat en een slecht
ontwikkeld geweten. In Nederland is er stijging van verbale bedreiging ivm fysieke, en
fysieke is minder met een wapen.
Maturity gap: de jeugdcriminologie kan niet heen om de discrepanties in de
zelfstandigheidsontwikkeling van jongeren, ofwel de spanning tussen hun langduriger
afhankelijkheid en hun toegenomen inbreng en autonomie in allerlei zaken.
Sociale constructie van criminaliteit: is bijvoorbeeld pesten, omdat dit wel schadelijk is, maar
niet strafbaar.
HC1: Jeugdcriminaliteit en jeugdbescherming; cijfers, informanten en definities
● Weijers (2020): H1 & H3 (zie hieronder)
● Hendriks et al. (2021): H2 & H29
WG1:
● Hendriks, Stams en Asscher (2021): H6, H8, en H12
● Assink, M., Van der Put, C. E., Hoeve, M., De Vries, S. L. A., Stams, G. J. J. M., &
Oort, F. J. (2015). Risk factors for persistent delinquent behavior among juveniles: A
meta-analytic review. Clinical Psychology Review, 42, 47-61f.
https://doi.org/10.1016/j.cpr.2015.08.002
● Yohros, A. (2022). Examining the relationship between adverse childhood
experiences and juvenile recidivism: a systematic review and meta-analysis. Trauma,
Violence, & Abuse, 15248380211073846.
,Weijers H1 (Julia)
Het traditionele jeugdrecht, gericht op het opvoedend en resocialiserend karakter van
interventies, komt onder druk te staan: kinderen worden niet meer beschouwd als kinderen
die zorg en aandacht nodig hebben, maar als angstaanjagende risicojeugd die een ernstige
bedreiging vormt voor de maatschappelijke orde. Het gaat niet alleen om de ernstige
criminaliteit, maar ook om jongeren die spijbelen en hangjongeren. Nederland probeert de
criminaliteit te bestrijden.
Er is een voortdurende wisselwerking tussen politiek en media. Media rapporteren niet alleen
calamiteiten, maar meten die breed uit. Politici zien zich gedwongen of hun kans schoon om
daar meteen op te reageren en met voorstellen te komen, vaak zonder dat de ernst en de
oorzaken van de incidenten duidelijk zijn of voordat resultaten van eerder beleid en
interventies bekend zijn.
De jeugdcriminaliteit is gedaald in Nederland. In Nederland is onderzocht in hoeverre de
manifeste daling van de jeugdcriminaliteit ook door samenleving en politiek wordt opgepikt.
Nederlandse media vertoont biases in de berichtgeving over jeugdcriminaliteit. De
berichtgeving over de criminaliteit neemt wel toe. Veel aandacht voor high impact crimes,
zoals straatroof en geweld. Ook besteden politieke partijen veel aandacht aan dit onderwerp,
vooral de PVV.
Bronnen:
Politie, gerechtelijke gegevens, zelfrapportages onder jongeren en slachtofferenquêtes.
Politiecijfers zijn echter gebaseerd op de meldingsbereidheid. Om verschillende redenen
hebben misdrijven die zichtbaar zijn (straatcriminaliteit) of als een prioriteit fungeren
(geweldscriminaliteit), of daders met een negatieve prognose (allochtonen) aanzienlijk meer
kans om terecht te komen in de politieregistratie. Er is dus sprake van wisselende prioriteit en
selectiviteit van de sociale constructie. Ook moet er rekening worden gehouden met
demografische factoren.
Zelfrapportages geven een goed beeld van meest voorkomende en typerende jeugddelicten:
zwartrijden, iemand uitschelden vanwege huidskleur, vuurwerk afsteken, vechten en graffiti.
Beperking is dat men slechts een beperkt aantal delicten in de enquête kan opnemen en het
geeft geen goed beeld van de ernst.
Slachtofferenquêtes geven goede indruk van ontwikkeling van het aantal slachtoffers van
misdrijven, maar geven geen uitsluitsel over leeftijd van de daders. Stijging of daling wordt
beïnvloed door toe of afname van meldingsbereidheid en bereidheid politie proces verbaal
maken.
Prestatieparadox: hoe beter de politie haar werk doet, des te meer criminaliteit er lijkt te zijn.
, Na WOII werd criminaliteit gezien als een gevolg van een verstoord aanpassingsproces aan
de heersende waarden en cultuur. In 1989 werd het internationaal verdrag inzake de rechten
van het kind goedgekeurd, waarin rechts- en proceswaarborgen voor kinderen, ook een reeks
sociale verplichtingen voor staten opgenomen werden.
Bindingstheorie Hirschi: goede bindingen van jongeren met sociale subsystemen, zoals
gezin en school, zijn een vangnet van sociale controle en werkt remmend ten aanzien van
jeugddelinquentie.
Age-crime curve: stijging delinquentie jongeren, daling 18 jaar of ouder.
Een van de belangrijkste gevolgtrekkingen van de levensloopcriminologie is dat de gedachte
dat er een algemene oorzaak voor het ontstaan van criminaliteit en van criminele carrières
zou kunnen worden gevonden, verworpen moet worden. Als het echt misgaat met een
jongere, blijken er meerdere risicofactoren in het spel. Om dit aan te kunnen moet er sprake
zijn van tenminste 1 levensdomein met continuïteit.
Geweld bij oudere adolescenten maakt eerder deel uit van een bredere set van problematische
gedragingen en delicten en van een zorgelijke levensstijl dan dat jongeren zich daar als het
ware op toeleggen. Bij minderjarige geweldplegers (15-17) gaat het om gebrekkige scholing,
een zwakke gezinsachtergrond, onvoldoende toezicht, veel leven op straat en een slecht
ontwikkeld geweten. In Nederland is er stijging van verbale bedreiging ivm fysieke, en
fysieke is minder met een wapen.
Maturity gap: de jeugdcriminologie kan niet heen om de discrepanties in de
zelfstandigheidsontwikkeling van jongeren, ofwel de spanning tussen hun langduriger
afhankelijkheid en hun toegenomen inbreng en autonomie in allerlei zaken.
Sociale constructie van criminaliteit: is bijvoorbeeld pesten, omdat dit wel schadelijk is, maar
niet strafbaar.
