Caelasta Braun. (2013). The driving forces of stability: Exploring the nature of long-
term bureaucracy-interest group interactions
Keywords
Administrative behaviour, bureaucratic politics, interest group influence
Introduction
Public bureaucracies raadplegen vaak belangengroepen zoals bedrijfsverenigingen, NGO’s en
vakbonden en werken op regelmatige basis met hen samen. Dit raadplegen zorgt niet alleen
voor belangrijke kansen voor belangengroepen om invloed uit te oefenen op de
besluitenvorming, het geeft belangengroepen ook toegang tot het maken van beleid waardoor
hun potentiele invloed op het beleid toeneemt. Het meest onderzoek naar toegang van
belangengroepen tot beleidsmakers richt zich op waarom belangengroepen toegang verkrijgen
en niet op hoe ze die toegang behouden. De zogenaamde resource-exchange approaches van
toegang van belangengroepen tot beleidsmakers veronderstellen dat door het bieden van
bruikbare beleidsinformatie zoals expertise, ook wel acces goods genoemd, belangengroepen
in staat zijn een voet tussen de deur van de overheid te zetten omdat beleidsmakers deze
informatie (anders) niet tot hun beschikking hebben. Het centrale mechanisme dat deze
verklaringen drijft is de veronderstelling dat ambtenaren bewust kiezen voor een bepaalde set
van belangengroepen waarmee ze graag samenwerken. Deze keuze is gebaseerd op basis van
de soort en de kwaliteit van informatie die zij te bieden hebben. Dit impliceert dat
beleidsmakers bewust kiezen voor bepaalde belangengroepen waar zij mee interacteren en dat
zij deze interacties ook kunnen beëindigen zodra de belangengroepen in hun ogen niet meer
de benodigde informatie kan bieden.
Deze implicatie is in strijd met de dagelijkse realiteit van het maken van beleid, waarin
policy communities redelijk stabiel zijn en alleen heel soms worden doorbroken door grote
veranderingen. Dit patroon van beleidsstabiliteit en occasionele veranderingen suggereert dat
de strategische implicaties geassocieerd met de uitwisseling van policy / acess goods slechts
gedeeltelijk een uitleg vormt voor de interactie tussen de bureaucratie en belangengroepen.
Bovendien kunnen de meest uitgebreide analyses van policy networks and communities niet
laten zien of de individuele interacties die toegevoegd worden aan stabiele policy
communities altijd gekarakteriseerd worden door wederzijdse voordelige uitwisselingen of dat
er ook andere gedrags-mechanismes ten grondslag liggen aan dergelijke interacties.
1
, Dit artikel zal proberen deze kloof op te vullen en onderzoekt twee gedrags-logica die
geassocieerd worden met beleidsstabiliteit en kunnen uitleggen waarom ambtenaren
interacties met belangengroepen onderhouden. Allereest, the logic of habitual behaviour (de
logica van gewoontegedrag), die stelt dat interacties tussen ambtenaren en belangengroepen
het resultaat zijn van organisatorische routines die ofwel een strategisch gekozen doel uit het
verleden dienen of een situatie vormen waarin de interactie niet langer het aanvankelijk
strategische doel dienen. Ten tweede the logic of anticipatory behaviour (de logica van
anticiperend gedrag), laat zien dat door te anticiperen op toekomstige gevolgen van niet-
interactie hedendaagse interacties worden onderhouden ook al is dat misschien niet het beste
antwoord op het probleem. Het verklarend vermogen van deze gedrags-logica zal worden
onderzocht door middel van een case study van interacties tussen belangengroepen en
ambtenaren in Nederland. Op basis van enquête gegevens en een interview worden beide
logica empirisch onderzocht. Uit de resultaten van de enquête blijkt dat, hoewel
beleidsinformatie deels een verklaring vormt voor de interactie tussen belangengroepen en
ambtenaren, factoren geassocieerd met gewoonte en anticiperend gedrag ook meespelen. Uit
de diepgaande analyse van deze interacties blijkt dat raadpleging, een waargenomen
invloedrijke positie en politieke steun noodzakelijke condities zijn voor langdurige interacties,
wat betekent dat zij bijdragen aan langdurige toegang voor belangengroepen. De combinatie
van gedragslogica voegt een belangrijk verklarend vermogen toe aan de bestaande resource-
uitwisseling verklaringen en laat zien dat organisatorische processen en strategische
overwegingen mee moeten worden genomen om de interacties tussen belangengroepen en
ambtenaren volledig te kunnen verklaren.
The Long-Term Nature of Bureaucracy-Interest Group Interactions
Huidige verklaringen van bureaucratische motieven en de samenwerking met
belangengroepen suggereren dat bureaucraten strategisch bepaalde belangengroepen
selecteren om mee te interacteren. Deze belangengroepen bieden hen specialistische kennis
die zij niet hebben, bieden de nodige politieke steun of bureaucraten willen belangengroepen
coöpteren om kritische relschoppers te voorkomen tijdens de uitvoering van beleidsplannen.
Deze verklaringen veronderstellen een zekere uitwisseling waarbij bureaucraten
belangengroepen toegang tot de besluitvorming geven in ruil voor waardevolle publieke
goederen, meestal expertise en politieke steun. Het belangrijkste verklarend mechanisme
hierachter is dat bureaucraten zich zodanig gedragen en beslissen dat het past bij hun eigen
belangen, de belangen van hun agency of de politieke superieure belangen. Deze verklaringen
2
term bureaucracy-interest group interactions
Keywords
Administrative behaviour, bureaucratic politics, interest group influence
Introduction
Public bureaucracies raadplegen vaak belangengroepen zoals bedrijfsverenigingen, NGO’s en
vakbonden en werken op regelmatige basis met hen samen. Dit raadplegen zorgt niet alleen
voor belangrijke kansen voor belangengroepen om invloed uit te oefenen op de
besluitenvorming, het geeft belangengroepen ook toegang tot het maken van beleid waardoor
hun potentiele invloed op het beleid toeneemt. Het meest onderzoek naar toegang van
belangengroepen tot beleidsmakers richt zich op waarom belangengroepen toegang verkrijgen
en niet op hoe ze die toegang behouden. De zogenaamde resource-exchange approaches van
toegang van belangengroepen tot beleidsmakers veronderstellen dat door het bieden van
bruikbare beleidsinformatie zoals expertise, ook wel acces goods genoemd, belangengroepen
in staat zijn een voet tussen de deur van de overheid te zetten omdat beleidsmakers deze
informatie (anders) niet tot hun beschikking hebben. Het centrale mechanisme dat deze
verklaringen drijft is de veronderstelling dat ambtenaren bewust kiezen voor een bepaalde set
van belangengroepen waarmee ze graag samenwerken. Deze keuze is gebaseerd op basis van
de soort en de kwaliteit van informatie die zij te bieden hebben. Dit impliceert dat
beleidsmakers bewust kiezen voor bepaalde belangengroepen waar zij mee interacteren en dat
zij deze interacties ook kunnen beëindigen zodra de belangengroepen in hun ogen niet meer
de benodigde informatie kan bieden.
Deze implicatie is in strijd met de dagelijkse realiteit van het maken van beleid, waarin
policy communities redelijk stabiel zijn en alleen heel soms worden doorbroken door grote
veranderingen. Dit patroon van beleidsstabiliteit en occasionele veranderingen suggereert dat
de strategische implicaties geassocieerd met de uitwisseling van policy / acess goods slechts
gedeeltelijk een uitleg vormt voor de interactie tussen de bureaucratie en belangengroepen.
Bovendien kunnen de meest uitgebreide analyses van policy networks and communities niet
laten zien of de individuele interacties die toegevoegd worden aan stabiele policy
communities altijd gekarakteriseerd worden door wederzijdse voordelige uitwisselingen of dat
er ook andere gedrags-mechanismes ten grondslag liggen aan dergelijke interacties.
1
, Dit artikel zal proberen deze kloof op te vullen en onderzoekt twee gedrags-logica die
geassocieerd worden met beleidsstabiliteit en kunnen uitleggen waarom ambtenaren
interacties met belangengroepen onderhouden. Allereest, the logic of habitual behaviour (de
logica van gewoontegedrag), die stelt dat interacties tussen ambtenaren en belangengroepen
het resultaat zijn van organisatorische routines die ofwel een strategisch gekozen doel uit het
verleden dienen of een situatie vormen waarin de interactie niet langer het aanvankelijk
strategische doel dienen. Ten tweede the logic of anticipatory behaviour (de logica van
anticiperend gedrag), laat zien dat door te anticiperen op toekomstige gevolgen van niet-
interactie hedendaagse interacties worden onderhouden ook al is dat misschien niet het beste
antwoord op het probleem. Het verklarend vermogen van deze gedrags-logica zal worden
onderzocht door middel van een case study van interacties tussen belangengroepen en
ambtenaren in Nederland. Op basis van enquête gegevens en een interview worden beide
logica empirisch onderzocht. Uit de resultaten van de enquête blijkt dat, hoewel
beleidsinformatie deels een verklaring vormt voor de interactie tussen belangengroepen en
ambtenaren, factoren geassocieerd met gewoonte en anticiperend gedrag ook meespelen. Uit
de diepgaande analyse van deze interacties blijkt dat raadpleging, een waargenomen
invloedrijke positie en politieke steun noodzakelijke condities zijn voor langdurige interacties,
wat betekent dat zij bijdragen aan langdurige toegang voor belangengroepen. De combinatie
van gedragslogica voegt een belangrijk verklarend vermogen toe aan de bestaande resource-
uitwisseling verklaringen en laat zien dat organisatorische processen en strategische
overwegingen mee moeten worden genomen om de interacties tussen belangengroepen en
ambtenaren volledig te kunnen verklaren.
The Long-Term Nature of Bureaucracy-Interest Group Interactions
Huidige verklaringen van bureaucratische motieven en de samenwerking met
belangengroepen suggereren dat bureaucraten strategisch bepaalde belangengroepen
selecteren om mee te interacteren. Deze belangengroepen bieden hen specialistische kennis
die zij niet hebben, bieden de nodige politieke steun of bureaucraten willen belangengroepen
coöpteren om kritische relschoppers te voorkomen tijdens de uitvoering van beleidsplannen.
Deze verklaringen veronderstellen een zekere uitwisseling waarbij bureaucraten
belangengroepen toegang tot de besluitvorming geven in ruil voor waardevolle publieke
goederen, meestal expertise en politieke steun. Het belangrijkste verklarend mechanisme
hierachter is dat bureaucraten zich zodanig gedragen en beslissen dat het past bij hun eigen
belangen, de belangen van hun agency of de politieke superieure belangen. Deze verklaringen
2
