Leesautobiografie “naam”
Vandaag ben ik precies 15 jaar en 5 dagen oud. Wat heb ik allemaal in die 15 jaar gelezen en
waar is het mee begonnen? Wat lees ik nu en ben ik van plan in de toekomst te gaan lezen?
Op deze vragen geef ik antwoord in mijn leesautobiografie.
Voor mij begon het allemaal toen ik vanaf kleins af aan al werd voorgelezen door mijn
ouders. Iedere avond stipt om 7 uur lag ik in bed om voorgelezen te worden. Vroeg naar bed
gaan vond ik dan ook niet erg, omdat ik wist dat des te eerder ik in bed lag, des te meer tijd
er voor een verhaaltje zou zijn. En als het verhaal dan uit was, smeekte ik mijn ouders om
nog heel even te blijven zodat ze nog een verhaaltje konden voorlezen. Eén van de boeken
waaruit mijn ouders voorlazen was ‘De mooiste verhaaltjes voor het slapengaan’. Het boek
zat vol met korte verhaaltjes over pratende draken, hongerige spoken, tandenfeeën, et
cetera.
Op mijn basisschool werd lezen in de kleuterklas al gestimuleerd. Elke lunchpauze las mijn
juffrouw voor, terwijl wij enthousiast luisterden naar de spannende verhalen. Zelf een boek
lezen kon ik toen nog niet, maar langzamerhand leerde ik wel woordjes lezen. Van woordjes
ging het naar boekjes lezen, die ongetwijfeld simpele verhaaltjes zijn geweest zoals de
‘Maan Roos Vis letterboekjes’ en verhalen over ‘Dikkie Dik’.
Thuis kon ik mij uren amuseren met het boek ‘Grote beren kunnen niet alles’, geschreven
door David Bedford. Het boek bestond voornamelijk uit prachtige illustraties, maar de
woordjes die er wel in stonden kon ik nog net met moeite lezen. En hoewel ik na de
honderdste keer heus wel wist waar het boek over ging, is het boek als kleuter zijnde nooit
gaan vervelen.
Toen ik eenmaal echt zelf kon lezen ging er een wereld voor mij open. Ik ging steeds dikkere
boeken lezen met ingewikkeldere verhaallijnen en ook boeken zonder plaatjes leerde ik
waarderen. Dan liet ik mijn uitgebreide fantasie de vrije loop en creëerde ik zelf een beeld bij
het verhaal. In de school hadden wij een kleine bibliotheek waar wij elke woensdagmiddag
een boek mochten uitkiezen. Ik kan mij nog herinneren dat ik daar op een dag in groep 3 een
Geronimo Stilton boek op de plank vond. Ik koos er die week voor dat boek te lezen en al na
het eerste hoofdstuk was ik verliefd. De boeken waren kleurrijk en makkelijk door te lezen.
Een magische wereld waarin de muis Geronimo op verschillende avonturen ging, veel beter
kon het niet. Ik had mijn ouders over de boeken verteld en op mijn verjaardag kreeg ik mijn
eerste Geronimo Stilton boek. Dat werd langzaam een collectie en tot op de dag van
vandaag heb ik daar nog steeds ruim 30 boeken van in de kast staan.
Toen ik naar de bovenbouw ging vond ik de Geronimo Stilton boeken, waar ik als klein
meisje helemaal gek op was, niet meer leuk. Lezen begon als een verplichting te voelen en ik
had er steeds minder plezier in. Thuis stopte ik met lezen en wanneer het dan echt moest op
school deed ik dat met tegenzin. Ik weet nog steeds niet wat er plotseling voor zo’n grote
verandering in mijn leesgedrag heeft gezorgd. Wel weet ik nog dat het boek ‘Lang leve de
koningin’ geschreven door Esmé Lammers, een keer op school voorgelezen werd wat ik erg
leuk vond. Maar daar hield het dan ook mee op.
Vandaag ben ik precies 15 jaar en 5 dagen oud. Wat heb ik allemaal in die 15 jaar gelezen en
waar is het mee begonnen? Wat lees ik nu en ben ik van plan in de toekomst te gaan lezen?
Op deze vragen geef ik antwoord in mijn leesautobiografie.
Voor mij begon het allemaal toen ik vanaf kleins af aan al werd voorgelezen door mijn
ouders. Iedere avond stipt om 7 uur lag ik in bed om voorgelezen te worden. Vroeg naar bed
gaan vond ik dan ook niet erg, omdat ik wist dat des te eerder ik in bed lag, des te meer tijd
er voor een verhaaltje zou zijn. En als het verhaal dan uit was, smeekte ik mijn ouders om
nog heel even te blijven zodat ze nog een verhaaltje konden voorlezen. Eén van de boeken
waaruit mijn ouders voorlazen was ‘De mooiste verhaaltjes voor het slapengaan’. Het boek
zat vol met korte verhaaltjes over pratende draken, hongerige spoken, tandenfeeën, et
cetera.
Op mijn basisschool werd lezen in de kleuterklas al gestimuleerd. Elke lunchpauze las mijn
juffrouw voor, terwijl wij enthousiast luisterden naar de spannende verhalen. Zelf een boek
lezen kon ik toen nog niet, maar langzamerhand leerde ik wel woordjes lezen. Van woordjes
ging het naar boekjes lezen, die ongetwijfeld simpele verhaaltjes zijn geweest zoals de
‘Maan Roos Vis letterboekjes’ en verhalen over ‘Dikkie Dik’.
Thuis kon ik mij uren amuseren met het boek ‘Grote beren kunnen niet alles’, geschreven
door David Bedford. Het boek bestond voornamelijk uit prachtige illustraties, maar de
woordjes die er wel in stonden kon ik nog net met moeite lezen. En hoewel ik na de
honderdste keer heus wel wist waar het boek over ging, is het boek als kleuter zijnde nooit
gaan vervelen.
Toen ik eenmaal echt zelf kon lezen ging er een wereld voor mij open. Ik ging steeds dikkere
boeken lezen met ingewikkeldere verhaallijnen en ook boeken zonder plaatjes leerde ik
waarderen. Dan liet ik mijn uitgebreide fantasie de vrije loop en creëerde ik zelf een beeld bij
het verhaal. In de school hadden wij een kleine bibliotheek waar wij elke woensdagmiddag
een boek mochten uitkiezen. Ik kan mij nog herinneren dat ik daar op een dag in groep 3 een
Geronimo Stilton boek op de plank vond. Ik koos er die week voor dat boek te lezen en al na
het eerste hoofdstuk was ik verliefd. De boeken waren kleurrijk en makkelijk door te lezen.
Een magische wereld waarin de muis Geronimo op verschillende avonturen ging, veel beter
kon het niet. Ik had mijn ouders over de boeken verteld en op mijn verjaardag kreeg ik mijn
eerste Geronimo Stilton boek. Dat werd langzaam een collectie en tot op de dag van
vandaag heb ik daar nog steeds ruim 30 boeken van in de kast staan.
Toen ik naar de bovenbouw ging vond ik de Geronimo Stilton boeken, waar ik als klein
meisje helemaal gek op was, niet meer leuk. Lezen begon als een verplichting te voelen en ik
had er steeds minder plezier in. Thuis stopte ik met lezen en wanneer het dan echt moest op
school deed ik dat met tegenzin. Ik weet nog steeds niet wat er plotseling voor zo’n grote
verandering in mijn leesgedrag heeft gezorgd. Wel weet ik nog dat het boek ‘Lang leve de
koningin’ geschreven door Esmé Lammers, een keer op school voorgelezen werd wat ik erg
leuk vond. Maar daar hield het dan ook mee op.
