Rechtbank Midden-Nederland
T.a.v. Sector bestuursrecht
Postbus 16005
3500 DA Utrecht
Utrecht, 8 december 2021
Onderwerp: Beroepschrift
Datum besluit: 10 november 2021
Kenmerk: 1234
Procedurenummer: ABBCC-1234-012022
Bijlagen: 2
Edelachtbare,
Middels dit schrijven teken ik namens mijn cliënt, A. Jansen, directielid van de Frietfabriek beroep
aan tegen het besluit van de vergrijpboete. Een machtiging treft u in de bijlage aan (Bijlage 1). Ik
verzoek u de nota griffierechten op te nemen in de rekening-courantverhouding met nummer 8000
t.n.v. Juristenbureau VW.
Feiten:
1. Op 10 november 2021 heeft het Waterschap Utrecht besloten dat mijn cliënt belastingplichtige
was en besloten een vergrijpboete op te leggen.
2. Wij hebben op dit besluit, bezwaar aangetekend met dagtekening 15 november 2021.
3. Met dagtekening 30 november 2021 heeft de heffingsambtenaar van het Waterschap Utrecht,
hierna te noemen als verweerder middels een uitspraak op bezwaar genomen. (Bijlage 2).
Geschil:
In geschil is dat mijn cliënt van mening is dat hij geen overtreding heeft begaan zoals het Waterschap
beweert. Daarnaast vindt hij het juridisch onterecht dat de boete is opgelegd, omdat het vergrijp al
jaren plaats heeft gevonden. Daarnaast vindt hij de boete niet in verhouding met wat het
Waterschap wenste te bereiken.
Standpunt belanghebbende:
Bij nader inzien door de stukken tijdens de hoorzitting is mijn cliënt nog steeds van mening
dat er geen harde bewijsstukken zijn. De stukken die zijn ingezien bij de hoorzitting heeft
mijn cliënt ook niet in zijn bezit gekregen. Wij als Juristenkantoor kunnen onze cliënt hier niet
in overtuigen of dit voldoende is. Cliënt heeft aangegeven dat er nog steeds geen
duidelijkheid is waarom precies de Frietfabriek wordt aangemerkt als verdacht bedrijf. Er zijn
meerdere bedrijven die afvalwater kunnen afvoeren dus ook vuil afvalwater. Het Waterschap
heeft wel de uitslag van de monsterneming en de aanvullende rapporten naar mijn cliënt
toegezonden. Uit deze stukken blijkt geen datum, externe partij en of het wel dan niet
zetmeel in het water is aangetroffen. Wij betwisten dus het feit dat ervan uit wordt gegaan
dat onze cliënt hierin schuldig is terwijl er geen harde bewijsstukken liggen. Omdat wij
vinden dat er geen grondige bewijsstukken zijn die leiden tot de overtreding is er geen
overtreding en dus geen grondslag voor een boete. Dit leidt tot vernietiging van de
vergrijpboete.
Mijn cliënt geeft aan dat het bedrijf niet achterloopt. Wij zijn ook van mening dat het niet
terecht is dat dit zomaar geconcludeerd wordt. Wij hebben als externe partij mensen
, ingehuurd om te controleren of deze conclusie juist was. Zij hebben geconcludeerd dat er
geen sprake is van achterstand in het bedrijf. Dit rapport wordt door onze externe partijen
opgesteld en zal ik nader indienen. Op grond van artikel 8:58 van de Awb beroep ik mij op
het feit dat het toesturen van bewijsstukken tot 10 dagen voor de zitting mogelijk is.
Het punt over de cautie blijft een grijs gebied. Ik neem aan dat u op de hoogte bent van het
strafrecht. In het strafrecht dan wel het bestuursrecht wordt uitgegaan van de doctrine ‘één
verklaring, is geen verklaring’. Dit wordt ook wel het beginsel ‘Unus testis, nullus testis’ genoemd.
Dit is een belangrijk beginsel in ons negatief-wettelijk bewijsstelsel. Dus de rechter kan niet
uitsluitend van een verklaring uitgaan op grond van artikel 342 lid 2 van Strafvordering. Het blijft
een risico aanvaarding van de voorganger om het afvalwater buitenom de meetvoorzieningen
afgevoerd te hebben maar dit maakt niet dat het Waterschap er dan vanuit moet gaan dat de
nieuwe bestuurders van de Frietfabriek schuldig zijn.
Het wettelijke bewijsminimum dat het strafrecht kent, komt in het bestuursrecht niet voor. Het
bestuursrecht kent een zogenaamde ‘vrije bewijsleer’. Dit komt erop neer dat het dus aan de
rechter is om te beoordelen of dit genoeg bewijs is. Daarnaast beoordeeld de rechter dan ook of
dit een voldoende bewijs is. De bewijslast ligt in dit geval bij de heffingsambtenaar van het
Waterschap in Utrecht. Nu wij van mening zijn dat de heffingsambtenaar dit onvoldoende heft
gedaan, haal ik de volgende uitspraak erbij. De Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van
State concludeert bij de uitspraak van 17 december 2014, ECLI:NL: RVS:2014:dat: “…dat één
getuigenverklaring, bij het ontbreken van enig ander concreet steunbewijs, onvoldoende is om
tot een bewezenverklaring van een overtreding te komen”.
In deze casus van de directie leden van de Frietfabriek kunnen wij aansluiting bij het strafrecht
zoeken, het is geen strafrecht maar ligt wel in lijn met het bestuursrecht. Dit komt omdat er een
proces-verbaal is opgemaakt door een ambtenaar en dit volstaat om een bestraffende functie,
dat in rechtsontwikkeling van het bestuurlijke bewijsrecht aansluit bij het Strafrecht.
Omdat mijn cliënt niet op de hoogte is van vervuild afvalwater en daarnaast van lozingen
buitenom de meetvoorzieningen is het mijn cliënt niet aan te rekenen dat hiervan geen
aangifte is gedaan. Ik begrijp dat dit een overtreding zou zijn maar ik vind het dan wel zo
redelijk in deze situatie dat er een verzuimboete was opgelegd door het Waterschap in plaats
van een vergrijpboete. Nu er geen sprake is van opzet bij mijn cliënt kan dus geen
vergrijpboete worden opgelegd, omdat dit alleen op het begrip opzet ziet. Bij het niet (op
tijd) indienen van een aangifte hoort een verzuimboete.
Het besluit is in strijd met een algemeen beginsel van behoorlijk bestuur in de zin van artikel
3:4 van de AWB, hierna genoemd ‘evenredigheidsbeginsel’. Dit beginsel houdt in dat bij de
overheid haar optreden een afweging wordt gemaakt tussen het door haar beoogde doel
(algemeen belang) en de individuele belangen. In dit geval is er geen sprake van inherente
afwijkingsbevoegdheid op grond van artikel 4:84 van de Awb. Hierbij verwijs ik naar de
uitspraak van de Hoge Raad van 23 november 1988, BNB 1989/29 dat u als rechter
zelfstandig de boete moet vaststellen en dat u hierbij niet gebonden bent aan de algemene
beginselen van behoorlijk bestuur. Dit ziet ook op artikel 6 van het EVRM.
Als aanvulling op het hierboven genoemde beginsel van behoorlijk bestuur wil ik het
volgende arrest aandragen. Het arrest Duivenhok Velp-arrest, van de Afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State van 1 april 1996, JB 1996/155. In dit arrest is de
rechtsvraag of er sprake is van een redelijke belangenafweging. Dit betwist ik ook in deze
zaak. De rechter spreekt uit dat belangen niet op voorhand buiten beschouwing kunnen
worden gelaten, want het kan altijd verschillen. De Afdeling haalt twee criteria ’s aan:
T.a.v. Sector bestuursrecht
Postbus 16005
3500 DA Utrecht
Utrecht, 8 december 2021
Onderwerp: Beroepschrift
Datum besluit: 10 november 2021
Kenmerk: 1234
Procedurenummer: ABBCC-1234-012022
Bijlagen: 2
Edelachtbare,
Middels dit schrijven teken ik namens mijn cliënt, A. Jansen, directielid van de Frietfabriek beroep
aan tegen het besluit van de vergrijpboete. Een machtiging treft u in de bijlage aan (Bijlage 1). Ik
verzoek u de nota griffierechten op te nemen in de rekening-courantverhouding met nummer 8000
t.n.v. Juristenbureau VW.
Feiten:
1. Op 10 november 2021 heeft het Waterschap Utrecht besloten dat mijn cliënt belastingplichtige
was en besloten een vergrijpboete op te leggen.
2. Wij hebben op dit besluit, bezwaar aangetekend met dagtekening 15 november 2021.
3. Met dagtekening 30 november 2021 heeft de heffingsambtenaar van het Waterschap Utrecht,
hierna te noemen als verweerder middels een uitspraak op bezwaar genomen. (Bijlage 2).
Geschil:
In geschil is dat mijn cliënt van mening is dat hij geen overtreding heeft begaan zoals het Waterschap
beweert. Daarnaast vindt hij het juridisch onterecht dat de boete is opgelegd, omdat het vergrijp al
jaren plaats heeft gevonden. Daarnaast vindt hij de boete niet in verhouding met wat het
Waterschap wenste te bereiken.
Standpunt belanghebbende:
Bij nader inzien door de stukken tijdens de hoorzitting is mijn cliënt nog steeds van mening
dat er geen harde bewijsstukken zijn. De stukken die zijn ingezien bij de hoorzitting heeft
mijn cliënt ook niet in zijn bezit gekregen. Wij als Juristenkantoor kunnen onze cliënt hier niet
in overtuigen of dit voldoende is. Cliënt heeft aangegeven dat er nog steeds geen
duidelijkheid is waarom precies de Frietfabriek wordt aangemerkt als verdacht bedrijf. Er zijn
meerdere bedrijven die afvalwater kunnen afvoeren dus ook vuil afvalwater. Het Waterschap
heeft wel de uitslag van de monsterneming en de aanvullende rapporten naar mijn cliënt
toegezonden. Uit deze stukken blijkt geen datum, externe partij en of het wel dan niet
zetmeel in het water is aangetroffen. Wij betwisten dus het feit dat ervan uit wordt gegaan
dat onze cliënt hierin schuldig is terwijl er geen harde bewijsstukken liggen. Omdat wij
vinden dat er geen grondige bewijsstukken zijn die leiden tot de overtreding is er geen
overtreding en dus geen grondslag voor een boete. Dit leidt tot vernietiging van de
vergrijpboete.
Mijn cliënt geeft aan dat het bedrijf niet achterloopt. Wij zijn ook van mening dat het niet
terecht is dat dit zomaar geconcludeerd wordt. Wij hebben als externe partij mensen
, ingehuurd om te controleren of deze conclusie juist was. Zij hebben geconcludeerd dat er
geen sprake is van achterstand in het bedrijf. Dit rapport wordt door onze externe partijen
opgesteld en zal ik nader indienen. Op grond van artikel 8:58 van de Awb beroep ik mij op
het feit dat het toesturen van bewijsstukken tot 10 dagen voor de zitting mogelijk is.
Het punt over de cautie blijft een grijs gebied. Ik neem aan dat u op de hoogte bent van het
strafrecht. In het strafrecht dan wel het bestuursrecht wordt uitgegaan van de doctrine ‘één
verklaring, is geen verklaring’. Dit wordt ook wel het beginsel ‘Unus testis, nullus testis’ genoemd.
Dit is een belangrijk beginsel in ons negatief-wettelijk bewijsstelsel. Dus de rechter kan niet
uitsluitend van een verklaring uitgaan op grond van artikel 342 lid 2 van Strafvordering. Het blijft
een risico aanvaarding van de voorganger om het afvalwater buitenom de meetvoorzieningen
afgevoerd te hebben maar dit maakt niet dat het Waterschap er dan vanuit moet gaan dat de
nieuwe bestuurders van de Frietfabriek schuldig zijn.
Het wettelijke bewijsminimum dat het strafrecht kent, komt in het bestuursrecht niet voor. Het
bestuursrecht kent een zogenaamde ‘vrije bewijsleer’. Dit komt erop neer dat het dus aan de
rechter is om te beoordelen of dit genoeg bewijs is. Daarnaast beoordeeld de rechter dan ook of
dit een voldoende bewijs is. De bewijslast ligt in dit geval bij de heffingsambtenaar van het
Waterschap in Utrecht. Nu wij van mening zijn dat de heffingsambtenaar dit onvoldoende heft
gedaan, haal ik de volgende uitspraak erbij. De Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van
State concludeert bij de uitspraak van 17 december 2014, ECLI:NL: RVS:2014:dat: “…dat één
getuigenverklaring, bij het ontbreken van enig ander concreet steunbewijs, onvoldoende is om
tot een bewezenverklaring van een overtreding te komen”.
In deze casus van de directie leden van de Frietfabriek kunnen wij aansluiting bij het strafrecht
zoeken, het is geen strafrecht maar ligt wel in lijn met het bestuursrecht. Dit komt omdat er een
proces-verbaal is opgemaakt door een ambtenaar en dit volstaat om een bestraffende functie,
dat in rechtsontwikkeling van het bestuurlijke bewijsrecht aansluit bij het Strafrecht.
Omdat mijn cliënt niet op de hoogte is van vervuild afvalwater en daarnaast van lozingen
buitenom de meetvoorzieningen is het mijn cliënt niet aan te rekenen dat hiervan geen
aangifte is gedaan. Ik begrijp dat dit een overtreding zou zijn maar ik vind het dan wel zo
redelijk in deze situatie dat er een verzuimboete was opgelegd door het Waterschap in plaats
van een vergrijpboete. Nu er geen sprake is van opzet bij mijn cliënt kan dus geen
vergrijpboete worden opgelegd, omdat dit alleen op het begrip opzet ziet. Bij het niet (op
tijd) indienen van een aangifte hoort een verzuimboete.
Het besluit is in strijd met een algemeen beginsel van behoorlijk bestuur in de zin van artikel
3:4 van de AWB, hierna genoemd ‘evenredigheidsbeginsel’. Dit beginsel houdt in dat bij de
overheid haar optreden een afweging wordt gemaakt tussen het door haar beoogde doel
(algemeen belang) en de individuele belangen. In dit geval is er geen sprake van inherente
afwijkingsbevoegdheid op grond van artikel 4:84 van de Awb. Hierbij verwijs ik naar de
uitspraak van de Hoge Raad van 23 november 1988, BNB 1989/29 dat u als rechter
zelfstandig de boete moet vaststellen en dat u hierbij niet gebonden bent aan de algemene
beginselen van behoorlijk bestuur. Dit ziet ook op artikel 6 van het EVRM.
Als aanvulling op het hierboven genoemde beginsel van behoorlijk bestuur wil ik het
volgende arrest aandragen. Het arrest Duivenhok Velp-arrest, van de Afdeling
bestuursrechtspraak van de Raad van State van 1 april 1996, JB 1996/155. In dit arrest is de
rechtsvraag of er sprake is van een redelijke belangenafweging. Dit betwist ik ook in deze
zaak. De rechter spreekt uit dat belangen niet op voorhand buiten beschouwing kunnen
worden gelaten, want het kan altijd verschillen. De Afdeling haalt twee criteria ’s aan:
